Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr

Το Τvxs είναι από τα λίγα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης. Η επιβίωσή του εξαρτάται από τη βοήθειά σας. Γραφτείτε συνδρομητές - Κάντε δωρεά

Κάτι τέτοιο θα ήταν τραγικό για τον ευρωβουλευτή Νίκο Φαραντούρη, με την πρόσφατη προσχώρηση του στο ΠΑΣΟΚ. Ποιοι άλλοι θα είχαν όμως στα αλήθεια αντίρρηση;

Μην ξεχνάμε ότι ο κ Τσίπρας διεκδίκησε στο παρελθόν την διαδοχή της πολιτικής αυτοκρατορίας του Ανδρέα Παπανδρέου και κατ’ ουσίαν όλης της μεταπολίτευσης, με μεγαλύτερη ίσως επιτυχία από κάθε άλλον, αν και στερείτο πασοκικής καταγωγής.

Ο κοινός νους ξέρει πως από τις τρεις κορυφαίες εκλογικά στιγμές της δημοκρατικής παράταξης της περιόδου μετά τον Ανδρέα (Σημίτης 2000:43,8%, ΓΑΠ2009: 43.9%, Τσίπρας Σεπτ 2015: 35,5%) οι ψηφοφόροι ένιωσαν περισσότερο ως deja vu του ‘81 την νίκη του Τσίπρα. Παρά τις κλειστές τράπεζες, παρά την απόσπαση μεγάλου μέρους του κόμματος του κι όλα όσα είχαν προηγηθεί.

Πέραν του προσωπικού του ταλέντου τον διευκόλυναν σ’ αυτό όσοι συγγενείς του Ανδρέα (πολιτικά ή φυσικά) εγκατέλειψαν ασύγγνωστα την παράδοση εκείνου. Στην δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, ήταν κι η απροκάλυπτη επίθεση που δέχθηκαν έθνος και λαός κατά την περίοδο των μνημονίων, που ανανοηματοδότησε το παλιό σύνθημα Η ΕΛΛΑΔΑ στους ΕΛΛΗΝΕΣ, με τον Τσίπρα στον κεντρικό ρόλο.

Αντιθέτως τον δυσκόλεψαν πολύ στο εγχείρημα του τα μπαγκάζια του βρώμικου 89, που ποτέ του δεν τα ξεφορτώθηκε με την δέουσα παρρησία, οι προσωπικές του «εργοστασιακές προδιαγραφές» που δίστασε να τις υπερβεί σε κρίσιμες στιγμές (γερμανοτσολιάδες, Καμμένος κλπ) αλλά κι ένα ηγετικό έλλειμμα που επέδειξε ιδιαιτέρως κατά την περίοδο της σχετικής ομαλότητας.

Όταν έπαψε πια ο ΣΥΡΙΖΑ να διαχειρίζεται μια κρίση που απειλούσε την χώρα με άμεση εξόντωση αλλά και στο διάστημα 2019-2023.

Επάνοδος

Όπως όλοι οι μεγάλοι στρατηλάτες δεν είχε μόνο λαμπρούς θριάμβους αλλά και πικρές ήττες. Συνετρίβη εκλογικά το 2023 και έδειξε ότι το πήρε προσωπικά αναλαμβάνοντας την ευθύνη της έκθεσης της ελληνικής κοινωνίας στον ολετήρα μιας δεύτερης τετραετίας Μητσοτάκη, της χειρότερης όλης της Μεταπολίτευσης

Όσα ακολούθησαν έδειξαν ότι στην πραγματικότητα είχε χρεώσει την δυσμενή κατάληξη στην παθολογία του πολιτικού φορέα του οποίου ηγείτο και τον οποίο δεν είχε αποτολμήσει να κλείσει όταν μπορούσε. Το 2023 ήταν ήδη αργά και δεν το μπορούσε πλέον, οπότε αποφάσισε να τον διαλύσει σταδιακά κι εμμέσως …

Στην συνέχεια, θα καλούσε εκ νέου τον κόσμο να ξαναπαίξουν μαζί το παιγνίδι από την αρχή αλλά με τα χέρια του Αρχηγού απελευθερωμένα πια από τα δεσμά της γραφειοκρατίας. Γίνεται; Είναι ο ίδιος ικανός για τέτοια δυναμική επάνοδο; Μήπως είναι ο χειρότερος γραφειοκράτης όλων;

Πάντως σίγουρα δεν το πάει για λύσεις τύπου ΚΙΔΗΣΟ (απλής συμπληρωματικής καταγραφής). Οι κινήσεις του δείχνουν ότι ο Κασσελάκης ήταν μόνο η αρχή και τώρα ήρθε η σειρά των υπολοίπων. Με αυτό τον τρόπο κίνησης που επιλέγει οι μεγαλοσχήμονες προφανώς δεν χωρούν!

Στην καλύτερη περίπτωση γι’ αυτούς θ’ απωθηθούν στα σύνορα της παράταξης, σαν τον Βαρουφάκη ή την Ζωή Ίσως οι ικανότεροι εξ αυτών μπορέσουν να διασωθούν ως επικεφαλής κάποιας απομακρυσμένης σατραπείας, αλλά πολύ μακριά από το να ανακατεύονται στα πόδια του ως συνιδρυτές.

Επι του πολιτικού έδειξε ότι πολύ καλά γνώριζε με ποιους τρόπους του σκάψανε τον λάκκο οι (τέως) δικοί του κι ας έκανε τότε τον χαζό.

Με την πασοκοφοβία τους, με τις ανοησίες τους στα λεγόμενα εθνικά, στην μετανάστευση, στην εγκληματικότητα και σε όλα όσα ανέδειξαν τον αρχηγό τον αρχηγό του βαλκανικού κατσαπλιαδισμού σε εγγυητή της ασφάλειας και της σταθερότητας, εσωτερικά κι εξωτερικά.


Η «ατζέντα των νοικοκυραίων» όπως την έλεγε ο αγαπητός του διάδοχος, αλλά τον λέγαν οννεδίτη.

Στην διακήρυξη δια χειρός Σιακαντάρη αλλά με πνεύμα Τσίπρα, όλα αυτά τα επίδικα κι ακανθώδη περνάνε με ανώδυνες επικεφαλίδες, όταν δεν παραλείπονται εντελώς. Ακούγονται γι’ αυτό πολλές διαμαρτυρίες από την πλευρά όσων είχαν καλομάθει σε αριστερίζουσες ασυλίες. Αντιθέτως, από όσους τα έλεγαν πολλοί αισθάνονται να δικαιώνονται αλλά βρίσκονται πια σε άλλες παραλίες.

Επί του ηγετικού του ρόλου διεκδικεί ένα ριζικά «νέο» τύπο οργάνωσης. Με ό,τι το νέο έχει η επιστροφή στην εποχή των Φαραώ και της παντοδυναμίας του ηγέτη. Υπήρξε κι άλλοτε πολύ ισχυρός αλλά δεν φτούρησε. Παρέμεινε σχετικά άτολμος και δέσμιος της αφετηρίας του, σαν να απολογείτο μονίμως στην εφηβική του παρέα (κολλημένος στις εργοστασιακές του προδιαγραφές)

Χρησιμοποίησε τότε τις προνομίες του αρχηγού, κοντόφθαλμα και καταστροφικά. Στις ευρύτατες παρατάξεις ο ισχυρός ρόλος του Αρχηγού δηλώνει την δίκην απόμακρης Βασιλείας εγγύηση προς όλους της ισοτιμίας, της ακριβοδικίας, της δίκαιης μεταχείρισης όλων των μετεχόντων χωρίς να επιτρέπει καταχρήσεις της εκ μέρους της κατά καιρούς εσωτερικής κυριαρχίας.

Είναι αδιανόητο το να χρησιμοποιείται το «τιμημένο Στέμμα» μιας ευρύτατης πολυσυλλεκτικής παράταξης για κάποιον ανασφαλή που θέλει απλώς να ηγείται μιας φράξιας ή και περισσότερων φραξιών (μιας παρέας, μιας οικογένειας κοκ).

Το να νομίζουν οι μετέχοντες κάτι τέτοιο, ότι δηλαδή ο Αρχηγός είναι κατά βάθος ένας δικός τους είναι θεμιτό, αλλά όχι και το να χτίζονται επ’ αυτού καθεστώτα αποκλεισμών και προνομίων. Το προηγούμενο αυτοκτονικό παράδειγμα μιας τέτοιας συμπεριφοράς ήταν η προεδρία Σημίτη που λειτούργησε ως επικεφαλής της φράξιας των εκσυγχρονιστών κι όχι της όλης παράταξης.

Αντιρρήσεις

Οι διάφοροι «εξώστες» ως καψόνια συνεχίζονται κι εντείνονται Χαρακτηριστική είναι η εμφατική άρνηση να αναγνωριστεί οτιδήποτε συνδέεται με τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ και πολύ περισσότερο η άρνηση αναγνώρισης των διαφόρων κρατών και κρατιδίων που προέκυψαν από τον διαμελισμό του.

Τους λέει θα έρχεστε ένας-ένας και με το βιογραφικό σας κι όχι καθ’ ομάδας. Επίσης ένα είδος καψονιού είναι κι η παραίτηση από την κατοχή βουλευτικής έδρας, ως προϋπόθεση εισδοχής.

Άρα πολλοί από τους παλιούς συντρόφους του θα είχαν αντίρρηση για την στροφή προς το Κέντρο, αλλά ποιος τους ρώτησε αυτούς; Αντίρρηση για προφανείς λόγους θα έχει ο κ Ανδρουλάκης που μπορεί να μην διαθέτει το δικό του τάλαντο και εμπειρία, είναι όμως πασοκικής καταγωγής και θεωρείται ο νόμιμος κάτοχος των συμβόλων (τιμημένα ονόματα, άσματα, χρώματα κι αρώματα).

Η απόφαση να διεκδικήσουν κι οι δύο την ίδια θέση στην ίδια ομάδα μπορεί να ξεκινά μ’ έναν άγριο ανταγωνισμό, όπου ο καθένας θα έχει το δικό του ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν αποκλείεται στο τέλος να καταλήξουν σε ένα δίδυμο, με τον έναν από τους δυο να γίνεται μέρος του imperium του άλλου.

Κι αν θεωρήσουμε ότι στην ΝΔ υπάρχει ακόμη ζωή λογικά θα βρουν κάποιον άλλο κι εκεί, αργά ή γρήγορα. Οπότε στην τριμερή του μέλλοντος απομένει να καθοριστεί μόνον το ποιος θα έχει τον ρόλο του Κουβέλη (τρίτου και μικρότερου εταίρου).

Θα είναι σε αυτό τον μειονεκτικό ρόλο ο τέως πρωθυπουργός κ.Τσίπρας η ο κ. Ανδρουλάκης, που έχει περισσότερο χρόνο ως αδοκίμαστος που είναι;