....

....

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ του ΖΑΦΕΙΡΗ κι άλλοι φανταστικοί διάλογοι

Νίκος Καραχάλιος: Από Νο 3 της ΝΔ το 2004 στην πολιτική απομόνωση ...

– Καλημέρα Νίκο. Χριστός Ανέστη!

– Καλημέρα Γιάννη μου. Χρόνια Πολλά.


– Τηλεφωνώ εκ μέρους του Προέδρου. Όπως ξέρεις
τρέχει πολύ αυτό τον καιρό και μου ζήτησε να σε
καλέσω εγώ.


– Κανένα πρόβλημα! Είπαμε για ό,τιδήποτε χρειαστεί
προσωπικά  ο ίδιος ή θέλουν τα παιδιά στην Κυβέρνηση,
εμείς σε περιόδους κρίσης είμαστε εδώ να βάλουμε
πλάτη. Και οι «στρατηγοί» γίνονται «στρατιώτες»  . Έτσι
δεν λέγαμε πάντα;


– Σε ευχαριστούμε! Λοιπόν έρχομαι αμέσως στο θέμα με
μια λέξη: «Εκλογές». Και αν ναι, πώς, και πότε; Έχει
διχαστεί το επιτελείο μας. Άλλοι λένε να
εκμεταλλευτούμε την κρίση, να την δούμε ως ευκαιρία
και να προχωρήσουμε τον Σεπτέμβριο και άλλοι
διστάζουν. Τι πιστεύεις εσύ που έχεις μεγαλύτερη
εμπειρία;


– Πρώτον, σας ευχαριστώ που ζητάτε τη γνώμη μου. Ας
ξεκινήσουμε ανάποδα, από το επικοινωνιακό σκέλος:
Διάβασα και εγώ τα δημοσιεύματα. Είναι too many by
the way. Που σημαίνει πως πρέπει να έγιναν διαρροές
και από το Μαξίμου προς τα φιλικά μέσα. Αυτό πρέπει
να το ελέγξετε άμεσα μετά και τις δηλώσεις της Μεγάλης

Δευτέρας του ίδιου του Πρωθυπουργού. Όταν μάλιστα
διέψευσε τα σενάρια περί εκλογών και ο ίδιος και
αργότερα ο Πέτσας, αν αυτά συνεχιστούν θα είναι σαν
να μην κρατάει το λόγο του, σαν να είναι ασυνεπής. Ο
κόσμος δεν είναι σε θέση να κάνει τη δική μας
λεπτομερή ανάλυση και να εξετάζει κάθε φορά ποιος
διαρρέει το ένα και ποιος αρνείται το άλλο. Διαβάζει τη
μαγική λέξη «εκλογές» και την «χρεώνει» ή την
«πιστώνει» αυτομάτως στην Κυβέρνηση, αφού και η
Αντιπολίτευση δεν έχει μπει (τουλάχιστον ακόμη) στο
«τριπάκι» να τις ζητάει (όπως έκανε επί 4 χρόνια η ΝΔ).


Όλες οι δηλώσεις του Κυριάκου από εδώ και πέρα δεν
πρέπει να περιέχουν ούτε τις ελάχιστες αμφισημίες
γύρω από το θέμα. Αλλιώς τότε θα αρχίσει να εγείρεται
θέμα αξιοπιστίας του ίδιου, αφού πλέον θα φαίνεται σα
να διαψεύδει τον εαυτό του. Ακόμη χειρότερο από το να
διαψεύδει τους εισηγητές-συνεργάτες του, ή τον
παραταξιακό τύπο.


– Πώς το εννοείς αυτό; Δεν το θέλουμε σε καμία
περίπτωση. Δεν έχει κάνει κάτι τέτοιο ο Πρόεδρος!


– Και όμως –έστω και άθελά του το έκανε…


– Πώς;


– Σου διαβάζω (sic): «Η κατάσταση αυτή δεν θα
συνεχιστεί επ’ αόριστον. Μετά την κρίση, η κάθε εξουσία
οφείλει να εγκαταλείπει το απυρόβλητο της ανάγκης,
δυναμώνοντας την λογοδοσία… Η Ελλάδα μετά την

πανδημία πρέπει να είναι μια ανανεωμένη Ελλάδα! Μετά
την εμπειρία του κορωνοϊού, είναι στο χέρι μας «η
ανάγκη του σήμερα» να θεμελιώσει την «αναγέννηση
του αύριο». Εσένα αυτό δεν σου ακούγεται ως
προάγγελος εκλογών;


– Κατάλαβα…


– Τότε πες στους λογογράφους του Προέδρου να είναι
πιο ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟΙ από εδώ και εμπρός.


Το θέμα των εκλογών είναι σαν το «τζίνι». Άπαξ και βγει
από το λυχνάρι δεν μαζεύεται. Από την πρώτη στιγμή
εσείς διαθέτετε μια τεράστια υπεροπλία στα μέσα
μαζικής επικοινωνίας και ίσως τα καταφέρετε. Αλλά θα
πειθαρχήσουν όλοι; Προβλέπω πως εδώ η σπίθα μπήκε.
 

Η φωτιά σιγοκαίει. Δεν θα είναι εύκολο να σβήσει. Θα
αναζωπυρώνεται κάθε τόσο με την πιο ασήμαντη
αφορμή. Άλλωστε, να ξέρεις πως τα ΜΜΕ θρέφονται από
την εκλογολογία. Ό,τι και να τους λέτε εσείς -ειδικά τα
sites- όταν βλέπουν τα clicks και τα likes να
εξακοντίζονται, θα συνεχίσουν να παίζουν το θέμα.


– Κατάλαβα και το σημειώνω. Μου ανέλυσες το
επικοινωνιακό. Υπάρχει άλλη διάσταση;


Παρασυρθήκαμε κι εμείς και βάλαμε τον «γάιδαρο» της
επικοινωνίας μπροστά από το «κάρο» της πολιτικής
ουσίας.


– Πολλές διαστάσεις υπάρχουν. Όχι μόνο μία. Πρώτο
κομβικό θέμα που συνήθως ξεχνάμε στη σύγχρονη

άσκηση πολιτικής-είναι οι αρχές μας. Δεν μπορείς να
έχεις κερδίσει -και μάλιστα με διαφορά (+8,32 μονάδες)
εκλογές πριν από μόλις 9 μήνες και πριν καν «γεννήσει»
ένα σπουδαίο αποτέλεσμα αυτή η Κυβέρνηση να οδηγείς
αυτόν τον καταταλαιπωρημένο επί 10 χρόνια τόπο ξανά
σε εκλογές…


– Μα το ίδιο δεν έκανε και ο Τσίπρας το 2015;


– Άντε πάλι με τον Τσίπρα… Τον χρησιμοποιείς τώρα ως
μέτρο σύγκρισης, ενώ τον κέρδισες και πρέπει να πάψεις
να ασχολείσαι μαζί του. Η αντιπολίτευση ασχολείται με
την Κυβέρνηση. Όχι το αντίθετο. Εσείς κάντε focus στα
προβλήματα. Όλα τα άλλα είναι σπατάλη δυνάμεων και
αποπροσανατολισμοί της  κοινής γνώμης. Επιπλέον το
σημαντικότερο: αφού τον θεωρείς ως τον
«καταστροφικότερο Πρωθυπουργό της σύγχρονης
ιστορίας για  την Ελλάδα», πώς ταυτίζεσαι μαζί του; Θα
κάνεις και εσύ πρόωρες εκλογές στους 9 μήνες όπως
έκανε αυτός; Ήμαρτον!


– Μα πήρε το ρίσκο και κέρδισε τον Σεπτέμβριο του
2015…


– Στη νίκη είναι ο νους σας, ενώ θα πρέπει να σχεδιάσετε
την επιβίωση της Χώρας. Αυτό προδίδει αλαζονεία και
αυταρέσκεια. Μοιάζει να σκέπτεστε τους εαυτούς σας
και όχι τους πολίτες. Κέρδισε. Και λοιπόν τί; Μία ΝΔ που
βρισκόταν σε φάση ανασύνταξης, αφού μόλις πριν 20
ημέρες -μέσα στο κατακαλόκαιρο- είχε αλλάξει Αρχηγό;
Πάλι καλά που ήταν ο Μεϊμαράκης και συσπείρωσε τον

κόσμο της Κεντροδεξιάς και φθάσαμε στο 30%. Θυμάσαι
καλά ότι  είχε το θάρρος να παραλάβει την απόλυτη
«καυτή πατάτα» ο Βαγγέλης. Και ο Αντώνης ήξερε που
την έδινε. Ποιος άλλος θα τα έφερνε βόλτα σε τέτοια
συγκυρία. Και όμως αναλάβαμε όχι μόνο την κομματική
ευθύνη αλλά και την εθνική. Βάλαμε πλάτη με
συναίνεση, έστω κι αν είχαμε κόστος για να μην πάει η
Χώρα στη δραχμή.


– Θυμάμαι, και το έχει αναγνωρίσει και ο Μητσοτάκης.


– Το έχει αναγνωρίσει στον Βαγγέλη. Όχι στο 47% του
κόσμου και τα στελέχη που τον ψήφισαν. (Αλλά αυτά
είναι περασμένα-ξεχασμένα. «Σφουγγάρι» που σωστά
λέει και ο Σαμαράς. Όμως να ξέρεις πως ο Κυριάκος δεν
μπορούσε να κάνει και αλλιώς. Επάνω στην αξιοπιστία
και το πολιτικό κεφάλαιο της εθνικής συναίνεσης έχτισε
για να οδηγηθεί μετά την πάροδο 4 ετών στην εξουσία.
 

Αλλά επιμένω: ο ΣΥΡΙΖΑ τελικά κέρδισε.

– Σωστά! Είχε όμως αρκετούς λόγους να ζητήσει εκλογές:


α) Δεν ήταν μονοκομματική η Κυβέρνησή του, όπως
τώρα η ΝΔ με τους 158. Δεν είχε πλειοψηφία στη Βουλή
με 142 Βουλευτές, στηριζόταν στον «απρόβλεπτο» Πάνο.


β) Ήθελε να απαλλαγεί από τον Λαφαζάνη, τη Ζωή, και
τον Βαρουφάκη που ειδικά μετά την «κωλοτούμπα» στο
Δημοψήφισμα της 15ης Ιουλίου του έκαναν το «βίο-
αβίωτο». 


γ) Ο Τσίπρας δεν ασκεί καμία σχεδόν -προς το
παρόν- αντιπολίτευση στη ΝΔ. Το παίζει «θεσμικός» και
χτίζει το προφίλ του για το μέλλον, ανασυντάσσοντας το

κόμμα του. Ο στόχος του είναι να περιμένει στη γωνία
με υπομονή να ενταχθεί σταδιακά στους κόλπους της
Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας. Έχει ουσιαστικά
υιοθετήσει την τακτική του «ώριμου φρούτου». δ) Αλλά
στο εσωτερικό της ΝΔ δεν αμφισβητεί κανείς τον
Κυριάκο. Καραμανλής, Σαμαράς, Μεϊμαράκης και Ντόρα
τον έχουν αποδεχθεί πλήρως και δεν τον κοντράρουν
καθόλου.


– Μήπως όμως παρόλα αυτά είναι μοναδική ευκαιρία
τώρα που είναι πανίσχυρος να ξεκαθαρίσει το
εσωκομματικό τοπίο;


– Γιατί; Για «μικρογκρίνιες»; Αυτό θα ήταν over kill.
Πρώτον, πριν την πάροδο του 18μήνου υπάρχει λίστα.
Ηθικά υποχρεούται μέχρι τον Γενάρη του ‘21 να πάει με
τους ίδιους, τους νυν εκλεγμένους βουλευτές. Το πολύ-
πολύ να αλλάξει το Επικρατείας. Για να βάλει ποιους;
Κάποιους από τους εξουσιολάγνους αυλοκόλακες του
Μαξίμου, που πονηρά του εισηγούνται «εκλογές τώρα»,
για να τρυπώσουν και στη Βουλή από την πίσω πόρτα;


– Άσε με… Τα έζησα 15 χρόνια αδελφέ στη Ρηγίλλης. Δεν
υπάρχει πιο αχάριστος άνθρωπος από αυτόν που πήρε
ένα αξίωμα χωρίς να το έχει πονέσει. Πίστεψέ με. Όλοι
απαξιώνουν τους «κομματικούς» και τώρα πια και τους
«κοινοβουλευτικούς». Αλλά αυτοί τουλάχιστον ξέρουν τί
σημαίνει υπομονή, ιεραρχία, σταδιακή εξέλιξη. Δεν είναι
διάττοντες αστέρες. Και με έναν ιδιότυπο τρόπο
λογοδοτούν. Άλλοι στους ψηφοφόρους και οι πιο

χαμηλόβαθμοι στην τοπική κοινωνία. Ξέρεις τι είναι να
βγαίνεις στο δρόμο και να σε αρπάζει ο πολίτης από το
πέτο και να σου ζητάει λογαριασμό; Πού να το νοιώσουν
αυτό οι «καθηγητάδες» και οι «μανατζαραίοι», που είναι
υπόλογοι μόνο στην παντόφλα της γυναίκας τους και το
πινάκιο των επενδύσεων του χρηματιστή τους. Γι’ αυτό
καβαλάνε το καλάμι πιο γρήγορα από τους αιρετούς. Γι’
αυτό οι δοτοί είναι και πιο αγνώμονες. Μέσα τους
θεωρούν πως κάνουν μέχρι και χάρη στον
Πρωθυπουργό που άφησαν τους παχυλούς τους
μισθούς για να αναλάβουν τα πόστα. Δεν
αντιλαμβάνονται καθόλου τί σημαίνει «υπηρετώ την
πατρίδα». Γνωρίζουν και σέβονται την έννοια του
δημόσιου λειτουργού; Συμφεροντολάγνοι μιας χρήσεως,
εαυτούληδες που ο εκάστοτε Πρωθυπουργός τους
βρίσκει μπροστά του.



Το “πόνημα” είναι του κ. Νίκου Καραχάλιου και δημοσιεύτηκε στο zougla.gr: Για το ποιος είναι οι νεώτεροι νεοδημοκράτες ρωτήστε τους παλιότερους όπως τον Γιάννη που κακώς τον παρομοίασα με τον παροπλισθέντα Αντώνιο αφού όπως πληροφορήθηκα παραμένει κρυφοκαραμανλικός 


Δεν υπάρχουν σχόλια

Από το Blogger.