ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Ο παλιός και ο νέος αποτελούσαν ένα πασίνωστο ζευγαράκι των ασθενοφόρων του κέντρου της Αθήνας. Ήταν από τους «μαύρους» που πέρασαν το Πάσχα στους δρόμους του corona virus. Ο μικρός είχε όμως ξεψαρώσει και το έπαιζε πια άτρωτος και ανέμελος.
Αντιμετώπιζε τον ιό σαν κάποιο μακρινό ροκ συγκρότημα με παράξενο όνομα. Ήταν πολύ χαρούμενος γιατί οδηγούσε ένα Mercedes που κανείς δεν ήξερε πως ξέπεσε στην Αθήνα και κορόιδεψε τα πολλά σιρόπια της διοίκησης, κάνοντας τον σκληρό :

- Μωρέ τους έτσουξε πολύ που ήρθε ο Τσίπρας. Τους στείλανε, άναυλα, το ίδιο
απόγευμα στην Ελευσίνα ,πασχαλιάτικα, ντυμένους με στολή εκστρατείας, να
δουν λέει αν γίνονται καλά οι αεροδιακομιδές…

- Αυτά συμβαίνουν με τους άσχετους. Νομίζουν ότι μπορούν να τα κάνουν όλα
θέατρο. Η Ελευσίνα όμως έχει ιστορία, έχει νεκρούς, δεν είναι για σταριλίκια
απάντησε ο παλιός.

- Δεν είναι μόνον οι δικές μας απώλειες Την ώρα της Ανάστασης άκουσα ότι σε
μια πτήση μας κατέληξε ένας νέος άνθρωπος που διακομιζόταν από νησί. Και
πριν περάσει 24ωρο πήγε ο άλλος να κάνει τον Τομ Κρουζ στις κάμερες.

- Πάλι καλά που δεν πήγε να ξαπλώσει σε καμιά ΜΕΘ να κάνει τον διασωληνωμένο…

- Φταίει που δεν έχουν μυρίσει το αίμα ποτέ τους. Πάνε να δείξουνε πόσο τους
συγκινεί η προσφορά μας και τα κάνουνε ρόιδο.

- «Είμαι συγκεκινημένος…» Έτσι ξεκινούσε συνήθως τις ομιλίες του και ο
αλήστου μνήμης Γιώργης, της 21 ης . Ο πλέον αδίστακτος, ψυχρός και κυνικός εγκληματίας, δεν έχανε ευκαιρία να εξωτερικεύει τον πλούσιο συναισθηματικό
του κόσμο, απάντησε ο άλλος ακόμη πιο βαρύς.

-Ε, και ποιος τον πίστευε;

- Πολλοί, πάρα πολλοί και πάντως περισσότεροι από όσους συγκεντρώθηκαν στο
Πολυτεχνείο για να τον κράξουν (και μόνο στα πιο τολμηρά τους όνειρα για να
τον ρίξουν). Ακόμη και όταν έστελνε κάπου τον αδελφό Στέλιο, που ήταν
τελείως νούμερο, γινότανε πατείς με-πατώ σε, από θαυμαστές που
παραληρούσαν για τον… Παττακό!

-Μα αλλιώς τα μαθαίνουμε από την ιστορία ρε συνάδελφε, είπε με την αλαζονεία της νιότης του ο νέοπας των ασθενοφόρων.

Όλοι ξέρουν πως την περίοδο αυτή επικαθόρισαν οι αγωνιστές του Πολυτεχνείου,
συνέχισε.

Ο παλιός δεν σχολίασε τον στόμφο του μικρού, που τα ‘ξερε όλα. Σκέφτηκε πως ήταν γεννημένος το ’93 άρα απείχε από το Πολυτεχνείο όσο απείχε ο ίδιος από το αλβανικό έπος και δεν ήθελε να τον ταράξει θυμίζοντας του ότι έχει τον Βορίδη και τον Άδωνη υπουργούς. Έτσι περιορίστηκε να του απαντήσει κάπως αινιγματικά:

-Και ποιος σου είπε ότι την ιστορία την γράφουν οι πολλοί;

-Και το πιστεύανε όλοι αυτοί ότι ξεχείλιζε τάχα από καλά συναισθήματα για τους
ανθρώπους του λαού; Πόσο χαζοί παίζει να ήταν;

-Αρκετοί το πίστευαν γιατί είχαν μάθει από μικροί να ψάχνουν στη ζωή τους για κάποιο σωτήρα. Άλλοι έκαναν ότι δεν πρόσεχαν, τάχα, την γελοιότητα του επειδή ήταν πολύ αφοσιωμένοι με την αγάπη τους προς το Έθνος. Αγαπούσαν, λέει, την πατρίδα «σαν το δεύτερο σπίτι τους». Μερικοί πάλι ήταν λιγούρηδες και τρέχανε πίσω από όποιον τους πετούσε σοκολάτες, μικρές του δίφραγκου. Δεν σου λέω γι΄ αυτούς που ήτανε στο κόλπο από την αρχή…

- Ε τότε καλά να πάθουνε …είπε ο μικρός επαρχιώτης αναψοκοκκινισμένος.

-Ναι, μόνο που δεν το πάθανε μόνο αυτοί αλλά όλοι μας, στην Κερύνεια και στη Μόρφου!

-Ρε, τόσοι καλλιτέχνες, τόσοι διανοούμενοι σε αυτές τις παραστάσεις της Χούντας
δεν ντρεπόταν να λένε τέτοια; Τι ανάγκη είχανε να μπλέκουν θρησκείες, πατρίδες και οικογένειες με τα τσόκαρα;

- Τα συνηθισμένα κίνητρα των ραγιάδων. Κανα φραγκάκι παραπάνω, καμιά θεσούλα να πουλάνε μούρη ως στελέχια, λίγοι ήταν αυτοί που τους πιάσανε πραγματικά κορόιδα κι αυτοί γρήγορα σπάσανε πέρα…

- Και τι απέγιναν μετά όλοι αυτοί;

- Ξεφτιλίσανε για πάντα τις καριέρες και τα ταλέντα που είχαν. Μετά τους είχε στο χέρι ο καθένας μέχρι να πεθάνουν, θυμίζοντας τους ανά πάσα στιγμή την ξεφτίλα τους. Βέβαια αρκετοί φτιάχτηκαν και πολύ που τους ένοιαξε…

- Ποιος ξέρει τι καραγκιόζηδες ήτανε…

- Δυστυχώς μέσα στα λοιπά, ανάμεσα σε ρουφιάνους πιστούς σε όλες τις εξουσίες, σε γλοιώδεις πρόθυμους παρατρεχάμενους, σε αληταράδες πανούργους και σαδιστές, σε ασήμαντους παραγοντίσκους της δεκάρας, σε ξεφτίλες ακαδημαικούς με τις μαύρες τηβέννους έβλεπες και ανθρώπους με αληθινό ταλέντο και αξία.

- Άκουσα έναν που έλεγε συνέχεια, «Φίλοι μου αγαπημένοι…» να κάνει κάτι ύμνους που φέρνανε εμετό.

- Ακόμη κι αυτός που λες δεν ήταν του πεταμάτου Όμως την ιστορία με τον Μπιθικώτση την ξέρεις;

-Αυτός δεν ήταν που γνώρισε τον Θεοδωράκη στην Μακρόνησο; Φοβερή φωνή…

-Ωπα, σκέφτηκε ο γέρων, αυτός ο νεαρός κάπου φαίνεται να τα ακούει όλα αυτά. Το κουσούρι του «προσηλυτιστή» δεν του είχε φύγει ποτέ και το μάτι του έκοβε.

- Ναι, αλλά καταδέχθηκε να τραγουδήσει τον ύμνο της Χούντας κι όταν γύρισε ο
Θεοδωράκης από την εξορία και τον ρώτησε πως του ‘ρθε κι έκανε τέτοια μαλακία, ξέρεις τι του απάντησε;
 
-Τι;

- Έλα μωρέ ψηλέ, δευτέρα φωνή έκανα, στο βάθος…

- Εντάξει αλλά υπήρξαν και τόσοι αντιστασιακοί, ρε μπάρμπα, αγανάκτησε ο μικρός για την απότομη απομυθοποίηση.

- Όταν άλλαξαν τα πράγματα, πάρα πολλοί. Ερχόταν κάποιος που έλεγε ανέκδοτα για τον Παττακό ή που είχε ρίξει ένα φάσκελο στο πάτωμα του ασθενοφόρου κάποτε που έπεσε πάνω στην κουστωδία του και για την «δράση του» αυτή ζητούσε παράσημα και αξιώματα. Μόνο αναπηρική σύνταξη ήρωα δεν απαίτησαν μερικοί-μερικοί.

- Λες κι όλοι αυτοί που κορδωνόταν παλιά και τώρα λούφαξαν, να το σκέφτονται έτσι; Να περιμένουν δηλαδή πότε θ’ αλλάξουνε τα πράγματα;
Ο γέρος δεν απάντησε, μόνο ψιλογέλασε. Αυτό το έργο τόχε ξαναδεί. Ο ‘σπόρος’ που τσαντιζόταν με τις αλήθειες του, έμελλε να τα μάθει όλα στο πετσί του.

ΛΟΓΟΙ ΕΠΙΦΑΝΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ της ΚΟΙΝΟΝΙΑΣ

21 Απριλίου 1968 Η πρώτη επέτειος του πραξικοπήματος

youtube.com
 

• Add to Phrasebook
  • No word lists for Greek -> ...
  • Create a new word list...
• Copy