«Στα όνειρά μου…»

   ΣΤΑΘΗΣ Ν. ΚΑΛΥΒΑΣ*

Στην τελευταία συνέντευξή του και μολονότι η δημοσκοπική διαφορά με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι θηριώδης, ο Μητσοτάκης διέψευσε το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών. Ωστόσο δεν χρησιμοποίησε την κλασική πρωθυπουργική φράση «οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας». Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Δημήτρης Ευθυμάκης Δημήτρης Ευθυμάκης 20 Απριλίου 2020, 12:16 facebook twitter Στην συνέντευξη του στην «Καθημερινή», ο Μητσοτάκης διέψευσε τόσο κατηγορηματικά το θέμα των πρόωρων εκλογών μέσα στο 2020, που λογικά είναι απίθανο να κάνει το αντίθετο. Αν τις είχε στο μυαλό του έστω και ως πιθανότητα για το φθινόπωρο, θα έβρισκε κάποια άλλη διατύπωση, λιγότερο απόλυτη. Εξήγησε άλλωστε και τον λόγο. Πιστεύει ότι διαθέτει ακόμα επαρκή πολιτική νομιμοποίηση ώστε να κυβερνά χωρίς την ανάγκη προσφυγής στην λαϊκή ετυμηγορία. Η αλήθεια είναι ότι το θέμα έχει συζητηθεί πολλές φορές στο Μαξίμου. Oχι ως θέμα ημερήσιας διάταξης, αλλά ως απότοκο σφυριγμάτων θαυμασμού της πρωθυπουργικής ομήγυρης, κάθε φορά που έπεφτε στα χέρια της κάποια καινούργια δημοσκόπηση. Κι απ’ αυτές που ξέρουμε κι απ’ αυτές που δεν μαθαίνουμε. Το «πάμε τώρα σε εκλογές να τον τελειώσουμε» ακούστηκε πάμπολλες φορές στο τραπέζι των συσκέψεων, με τον Πρωθυπουργό να χαμογελά και να επαναφέρει την κουβέντα στον κορονοϊό. Η αλήθεια είναι ότι ο πειρασμός τους είναι μεγάλος. Η δημοσκοπική διαφορά τους με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι θηριώδης, δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναβρεθεί σε αυτό το σημείο. Με τη ΝΔ στο 40-45% και τον ΣΥΡΙΖΑ στο 20-25%, η συγκυρία είναι θεωρητικώς κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του Μητσοτάκη. Πρακτικώς όμως, υπάρχουν ανυπέρβλητα προβλήματα. Αν προκηρύξει εκλογές και μέσα στην προεκλογική περίοδο υπάρξει αναζωπύρωση της πανδημίας; Αλλά και χωρίς αναζωπύρωση –την οποία θεωρούν πιθανότατη όλοι οι επιστήμονες- είναι βέβαιο ότι ο κόσμος θα πάει να ψηφίσει; Αν φοβηθεί και κάτσει σπίτι του; Διότι άλλο είναι να ψηφίζει από τηλεφώνου στον δημοσκόπο κι άλλο να στηθεί στην ουρά του εκλογικού τμήματος ή να πάρει το αυτοκίνητο για το χωριό του. Και με τους συνταξιούχους τι θα γίνει; Αυτοί θα είναι σε μερική καραντίνα ακόμα και όταν υπάρξει πλήρης απελευθέρωση για όλους τους άλλους. Πώς ο πρωθυπουργός που τους συμβουλεύει να μείνουν σπίτι μέχρι να βρεθεί εμβόλιο, θα τους ζητήσει να πάνε μαζικά μέχρι το κοντινότερο σχολειό για να ψηφίσουν; Μια προσεκτική ανάγνωση της συνέντευξης όμως, αποκαλύπτει εν μέρει τις προθέσεις του Πρωθυπουργού. Για διαβάστε: «Διαθέτω, πιστεύω, πολιτική νομιμοποίηση και εμπιστοσύνη. Νομίζω ότι έχω χτίσει μια σχέση εμπιστοσύνης με τους έλληνες πολίτες, που μου επιτρέπουν την επόμενη μέρα, αλλά και μεσοπρόθεσμα, να χαράξουμε μια οικονομική πολιτική η οποία θα λάβει υπ’ όψιν της τα βασικά δεδομένα της κρίσης». Βλέπετε πουθενά την κλασική πρωθυπουργική φράση «οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας»; Οχι. Τουναντίον, υπάρχει η «επόμενη μέρα» και το «μεσοπρόθεσμα». Αν η «επόμενη μέρα» είναι το φετινό καλοκαίρι και φθινόπωρο, το «μεσοπρόθεσμα» ποιο μπορεί να είναι; Μόνο ο Μητσοτάκης ξέρει, πάντως δύσκολα θα σκεφτόταν κανείς ότι αυτό το μυστηριώδες πρωθυπουργικό «μεσοπρόθεσμα» εκτείνεται ως το καλοκαίρι του 2023 που τελειώνει η συνταγματική προθεσμία της κυβέρνησης. Προφανώς είναι πολύ νωρίτερα. Ο Μητσοτάκης κατάφερε –δημοσκοπικά τουλάχιστον– να κερδίσει από την πτώση. Ως φαίνεται, δεν μπορεί να το μετατρέψει άμεσα σε εκλογική νίκη. Προφανώς λοιπόν θα αποπειραθεί να κερδίσει από την άνοδο που προεξοφλεί για το 2021. Αν τον Δεκέμβριο του 2020, με ύφεση 8% ή 10% συνεχίζει να διατηρεί μια διαφορά δέκα ή δεκαπέντε μονάδων (αφήνω στην άκρη τις σημερινές 23 μονάδες ως ουτοπικές), δεν είναι λογικό να αναμένει πολιτικό κέρδος από την οικονομική ανάπτυξη του 5% ή του 7% που περιμένει για το 2021; Προφανώς, τότε σκοπεύει να το κάνει. Η μεταπολιτευτική ιστορία της παράταξης του, βρίθει από πρωθυπουργούς που φοβήθηκαν να κάνουν εκλογές την στιγμή που τους βόλευε, με αποτέλεσμα να οδηγηθούν αργότερα στις κάλπες ως πρόβατα επί σφαγή. Κάτι θα έχει ακούσει από τον ίδιο τον πατέρα του στα οικογενειακά τραπέζια για το 1990-93. Κι από την περίπτωση του Γιώργου Παπανδρέου το 2009-11 κάτι θα ‘χει μάθει. Εξάλλου, το χτύπημα του κορονοϊού, δεν αφαίρεσε από το παπούτσι του το χαλίκι της απαλής αναλογικής του Τσίπρα. Έτσι κι αλλιώς πρέπει να το βγάλει. Και προφανώς, για να το καταφέρει πρέπει να διαθέτει επαρκές πολιτικό κεφάλαιο που θα του επιτρέψει δυο απανωτές εκλογικές νίκες εν μέσω γενικευμένης οικονομικής δυστοκίας. Ο Κυριάκος έχει χρόνο, αλλά όχι απεριόριστο χρόνο. Πηγή: Protagon.gr

Το 1993 μετακόμισα στη Νέα Υόρκη για να εργαστώ ως επίκουρος καθηγητής στο New York University. Υστερα από πέντε σκληρά χρόνια διδακτορικών σπουδών στο Σικάγο και ένα χρόνο δουλειάς στο Οχάιο, ξαναέπιασα, στο κοσμοπολίτικο περιβάλλον της μοναδικής αυτής μεγαλούπολης, το νήμα μιας πιο κοινωνικής ζωής που είχα αφήσει πίσω μου.

Γνώρισα πολύ κόσμο τότε, ιδιαίτερα στο άλλο μεγάλο πανεπιστήμιο της πόλης, το Columbia, όπου υπήρχε ένας δραστήριος σύλλογος Ελλήνων φοιτητών και ερευνητών. 

Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα ώς το 2000 που άλλαξα πόλη και έφυγα. Οι επαφές με την παρέα της Νέας Υόρκης μειώθηκαν, οι δεσμοί όμως διατηρήθηκαν. Οταν μάλιστα εμφανίστηκε το Facebook, ξανασυνδεθήκαμε ηλεκτρονικά.

Ξεχωριστή παρουσία στην παρέα αυτή ήταν μια ζεστή, αιώνια γελαστή κοπέλα, η Κατερίνα Χατζηστύλη, που έκανε τότε μεταπτυχιακές σπουδές σε θέματα ειδικής αγωγής. Καθώς είχαμε υπάρξει και οι δύο υπότροφοι του Ιδρύματος Φουλμπράιτ, μας συνέδεαν πολλές κοινές εμπειρίες. Απόφοιτη του Αρσακείου και της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, η Κατερίνα έμεινε τελικά στη Νέα Υόρκη όπου ασχολήθηκε με την εκπαίδευση ατόμων με ειδικές ανάγκες. Μολονότι έλειπε πολλά χρόνια από την Ελλάδα, δεν έριξε ποτέ μαύρη πέτρα πίσω της. Με καταγωγή από τη Βοιωτία, είχε ερωτευτεί το Καστελλόριζο όπου πήγαινε συχνά τα καλοκαίρια.

Ψηλαφώ το χρονολόγιό της στο Facebook ξεκινώντας από τα μέσα Φεβρουαρίου. Στις 17 Φεβρουαρίου η Κατερίνα χαμογελά μαζί με φίλες της στο ελληνικό εστιατόριο Avra του Μανχάταν. Το επόμενο διάστημα ταξιδεύει στην Ελλάδα. Στις 27 του μηνός, παραμονή των γενεθλίων της, γιορτάζει σε εστιατόριο της Αθήνας με θέα την Ακρόπολη από όπου και αναρτά τη σχετική φωτογραφία. Την επομένη, φίλοι και φίλες τής εύχονται να ζήσει πολλά χρόνια. Την 1η Μαρτίου επισκέπτεται το Αρχαιολογικό Μουσείο της Θήβας και το Δήλεσι, όπου μαγεύεται από το ηλιοβασίλεμα. Στις 8 Μαρτίου ξεπροβάλλει η γελαστή φυσιογνωμία της σε παρέα παλιών συμμαθητών στον Ναυτικό Ομιλο Παλαιού Φαλήρου.

Ακολουθεί το ταξίδι της επιστροφής στη Νέα Υόρκη. Λεπτομέρεια: σε ένα περίπτερο καθ’ οδόν προς το αεροδρόμιο, πέφτει πάνω σε ένα τεύχος της «Ιστορίας Εικονογραφημένης» με το Καστελλόριζο στο εξώφυλλο και την αναρτά.

Εν τω μεταξύ, στη Νέα Υόρκη τα σύννεφα έχουν αρχίσει να πυκνώνουν. Στις 14 Μαρτίου η Κατερίνα αναρτά ένα άρθρο για τα μέτρα που απαιτούνται για να ελεγχθεί η πανδημία.

Μια φίλη της τη ρωτάει: «Τι γίνεται εκεί;». «Ολα ανοιχτά», απαντά με απελπισία. Την επόμενη ημέρα, στις 15/3, αναρτά μια φωτογραφία του Καστελλόριζου. «Είσαι Καστελλόριζο;», ρωτάει μια φίλη της. «Στα όνειρά μου», απαντά η Κατερίνα. Είναι τα τελευταία της λόγια στο χρονολόγιο.

Ακολουθούν αναρτήσεις φίλων. Στις 24 Μαρτίου κάποιος προωθεί ένα χιουμοριστικό βίντεο για την έλλειψη χαρτιού υγείας. Από κάτω γελαστά emoji. Δύο μέρες αργότερα, στις 26/3, φίλη αναρτά μαθητική φωτογραφία στα πλαίσια ενός challenge. Το χαμόγελο της νεαρής Κατερίνας είναι αυτό ακριβώς που έχει εντυπωθεί στη μνήμη μου.

Στις 30 του μηνός μια φίλη ανησυχεί: «How are you? Please keep in touch». Στις 6 Απριλίου, μια διαφορετική ανάρτηση: ο οργανισμός στον οποίο δουλεύει ανακοινώνει τον θάνατό της από τον ιό.

Η Κατερίνα λάτρευε τη Νέα Υόρκη όπως και οι περισσότεροι από όσους την έχουμε ζήσει. Ο θάνατός της ήταν πολύ άδικος, όχι μόνο επειδή ήταν νέα, γεμάτη ζωή και όρεξη για προσφορά σε αυτούς που τη χρειάζονταν περισσότερο, αλλά γιατί έτυχε να βρεθεί στο λάθος μέρος τον λάθος χρόνο, όταν οι Αρχές δεν πήραν τα μέτρα που επιβάλλονταν.

Δεν μπορώ καν –και για να είμαι ειλικρινής δεν θέλω– να φανταστώ πώς βίωσε η Κατερίνα τις τρεις εβδομάδες 15 Μαρτίου με 5 Απριλίου. Το εφιαλτικότερο χαρακτηριστικό της ασθένειας, που ορισμένοι επιπόλαιοι περιέγραψαν ως μια απλή γρίπη, είναι η απόλυτη μοναξιά του τέλους. Εκείνο όμως για το οποίο είμαι σίγουρος είναι πως στα όνειρά της βρίσκεται στο Καστελλόριζο.

* Ο κ. Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, κάτοχος της έδρας Gladstone στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

 kathimerini.gr