ΚΥΡΙΑΚΗ του ΘΩΜΑ

                                    ΚΥΡΙΑΚΗ του ΘΩΜΑ

         Σήμερα, Κυριακή, οι ‘μαύροι’ με το Mercedes βαρούσαν μύγες. Παρκαρισμένοι στην πλατεία στο Γουδή, απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Θωμά, παρέμεναν σιωπηλοί. Ο νεοσσός γυρνούσε το κεφάλι του σαν περισκόπιο ψάχνοντας για την εμφάνιση μιας πιτσιρίκας που δούλευε στον απέναντι φούρνο και τα θέλγητρα της του είχαν αποσπάσει επανειλημμένως το ενδιαφέρον.


         Ματαίως, γιατί το μόνο που κουνιόταν απέναντι τους ήταν ένας σκυφτός, αδύνατος, μεσόκοπος άνδρας που τριγύριζε την εκκλησία κάπως ύποπτα. Ξάφνου, ο σκυφτούλης κάπου χώθηκε κι χάθηκε από τα μάτια τους και λίγα δευτερόλεπτα μετά άρχισαν οι καμπάνες να χτυπούν δαιμονισμένα. Τότε τον θυμήθηκε, ήταν ο καντηλανάφτης και είχε λαθραία εισέλθει στο καμπαναριό
γιατί ο ναός εόρταζε.

        - Μεγάλη η χάρη Του, ψιθύρισε ο μικρός.
        - Κι άλλος κρυφοχριστιανός, αντιγύρισε ο γέρων
        - Ποιος εγώ; Τιμή μου και καμάρι μου!

Ήταν γνωστός γιατί αναρτούσε συχνά προφίλ του θρησκευτικές εικόνες

        - Όλοι σας! Έχετε πλάκα τώρα που σας έβγαλε ο Κούλης στην παρανομία   και με τις ευλογίες μάλιστα του Οσίου Τσιόδρα.
        - Είσαι άπιστος πράγματι; Γιατί πλησιάζει η ώρα που θα παραδώσεις την    ψυχή σου, μωρή ευάλωτη ομάδα…

          Αυτό ακούστηκε κάπως απειλητικό και ελαφρώς ρατσιστικό για τους ηλικιωμένους και του το είπε με τα μάτια. Πάντα ειρωνικά και ποτέ παραπονιάρικα.

        - Τι με κοιτάς έτσι, ψέματα λέω;
        - Αυτοί που κορόιδευες ότι μας πρήζουν καθημερινά με το σύστημα τους που άντεξε και τους ήρωες που θριάμβευσαν, πράγματι δεν τα μετράνε και πολύ καλά. Όλο το κατόρθωμα ήταν οι 60 που βγήκαν ζωντανοί από τις μονάδες, που και αυτοί δεν ήταν όλοι τους διασωληνωμένοι.

        - Άδειες έμειναν και οι λιγοστές ΜΕΘ που διαθέταμε. Αλλά τι σχέση έχει αυτό με την πίστη;
        - Ε, πως! Εσένα πόσους έσωσε ο Θεός σου από την νόσο covid-19;
        - Είσαι ολιγόπιστος και για την περίπτωση σου μιλά το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, το γνωρίζεις;
        - Μόνον, το κατά Μάρκον… βαμβακάρη με έχει απασχολήσει.
        - Ειρωνεύεσαι γιατί σ’ αρέσει πάντα να παριστάνεις τον Ιουδαίο σταυρωτή
        - Δεν είμαι ούτε άπιστος ούτε ολιγόπιστος αλλά μόνον δύσπιστος. Πρέπει να φέρεις αποδείξεις του παντοδύναμου & πανάγαθου …Αν μου το αποδείξεις εγώ θα πιστέψω αυτοστιγμεί
        - Ζητάς δηλαδή σημεία, με δυο λόγια θαύματα, για να πιστέψεις.
        - Ναι, σαν τον Άγιο Θωμά που γιορτάζει σήμερα …

Ο ψάρακας δεν καταλάβαινε σε τι παγίδα τον οδηγούσε. Το κόλπο αυτό λεγόταν
αγνωστικισμός «Δεν γνωρίζω αν υπάρχει, οπότε απόδειξε το μου εσύ και θα πιστέψω». Το να μεταφέρεις το βάρος της απόδειξης στον άλλο ήταν καίριο, μιας και ήταν εξίσου αδύνατο να αποδείξεις ότι υπάρχει με το να αποδείξεις ότι δεν υπάρχει. Το πέταγες, λοιπόν, στον άλλο και τον άφηνες να χτυπιέται. Ο γέρος είχε θητεύσει στις παλιές συνελεύσεις, τότε που το Αμφιθέατρο φιλοξενούσε κοφτερά μυαλά με καθαρή ματιά κι όχι γλυφτρόνια της διοίκησης που εξαγοράζουν ψήφους με εξυπηρετήσεις. Άλλοι καιροί, άλλη γενιά …Στην συζήτηση το ενδιαφέρον του δεν ήταν η πίστη του μικρού αλλά το να δει πως αντιμετώπιζε τις κινήσεις της Κυβέρνησης. Οι περισσότεροι τους ήταν ανειλικρινείς, όπως και με την κωλοτούμπα του Μακεδονικού. Άνθρωποι που είχαν βγει με τα λάβαρα του Χριστόδουλου για τις ταυτότητες, τώρα κάνανε πως δεν καταλάβαιναν με τον Κούλη. Ο λόγος ήταν απλός Στην πραγματικότητα δεν πίστευαν σε τίποτε, ούτε σε έθνος ούτε σε θρησκεία, παρά μόνο στην εξουσία. Και όσο μπορούσαν να γλύφουν κανένα κοκαλάκι δίπλα στο αφεντικό, τα συγχωρούσαν όλα!

        -Είστε τιποτόφρονες, του πέταξε προβοκατόρικα
 
        -Συχνά οι Επίσκοποι χρειάστηκε να υπακούσουν σε Αυτοκράτορες. Εμένα μου τη σπάει απλώς το δούλεμα. Επειδή είναι αυτοί νεοφιλελεύθεροι θέλουν να κάνουν κι εμάς αιρετικούς. Μιλώ για όλες αυτές τις κοτσάνες περί ατομικής προσευχής, το να κάνουμε Εκκλησία το σπίτι μας και να βάζουμε την υγεία πάνω από όλα
 
       - Γιατί εσύ δεν την βάζεις κι είσαι και διασώστης;
       - Εσύ είσαι Έλληνας; Πιστεύεις στην σημαία;

Παραλίγο να τον διαολοστείλει αλλά έδωσε τόπο στην οργή και έγνεψε καταφατικά

       - Η σημαία δεν λέει ελευθερία ή Θάνατος; Άρα για την ελευθερία (της πίστεως),
θυσιάζουμε και την ζωή.

Τον ρούμπωσε και το ήξερε. Φαινόταν στο χαμόγελο όπως κοίταζε μπροστά τάχα αδιάφορος
   
       - Γιατί δεν το είπες τότε και στον Ιερώνυμο που κόλωσε στον Κούλη και στον Hard;
       - Πήγατε να μας διχάσετε σε γενναίους που μεταλαμβάνουν και σε δειλούς που παραμένουν νομιμόφρονες . Χίλιες φορές καλύτερα κλειστές οι εκκλησίες. Καταλάβαμε και το τι μας έλειψε, που είχαμε φτάσει να το βαριόμαστε. Κατανοήσαμε καλύτερα και εσάς τους αποσυνάγωγους, τους ‘μη νηστεύσαντες’ που δεν είχατε πρόσβαση Τώρα όλοι μαζί, νηστεύσαντες και μη, στο ίδιο τραπέζι του covid 19

Ο παλιός είχε βρει το μάστορα του από το επαρχιωτάκι. Ροδάνι πήγαινε η γλώσσα του
       - Ναι αλλά οι παπάδες σου ήταν μέχρι χθες κομματάρχες του Κούλη.
       - Θα έρθει η ώρα και αυτουνού. Τις διώξεις και τις προσβολές δεν θα τις ξεχάσει κανείς.

Σήμερα, ευγενικά ζητάμε να μην αλληθωρίζει προς ευρωπαίζουσες απόψεις που
πλειοψηφούν μεν στο διαδίκτυο αλλά μειοψηφούν οικτρά στην κοινωνία. Αν δεν
καταλαβαίνει αλλιώς, ας ρωτήσει τον Χρυσοχοίδη που υπηρέτησε και τον άλλο με τις ταυτότητες που άκουγε τους ασεβείς επειδή φαινότανε πιο μοδέρνοι. Στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό…

        - Ξύριζα, σύριζα δηλαδή; Δεν νομίζω ότι έχουν όλοι την μαχητικότητα σου.
        - Ηγεσίες κατώτερες σε κρίσιμες στιγμές είχε συχνά το Βυζάντιο. Η πίστη μας κράτησε όλους μαζί... Όσους έμειναν στο σπίτι τους, όσους φύγανε για μοναστήρια αλλά και όσους σταθήκανε στα τείχη της Βασιλεύουσας για την ύστατη μάχη. Ήταν όλοι τους παιδιά Του.

Εκείνη τη στιγμή είδε επιτέλους την περιπόθητη φουρνάρισσα, άνοιξε με βία την πόρτα και εξαφανίστηκε για ώρα. Όταν γύρισε κρατώντας μια φρατζόλα στο χέρι, για ξεκάρφωμα, ο παλιός του την έπεσε για να πάρει το αίμα του πίσω.

        - Βλέπω, Φιλοκαλοῦμέν τε γὰρ μετ’ εὐτελείας καὶ φιλοσοφοῦμεν ἄνευ μαλακίας
        - Περικλής στον Επιτάφιο, του απάντησε κοφτά.

Ο άλλος έμεινε κάγκελο. Δουλευταράς, μαχητικός στις πεποιθήσεις του, εραστής του ωραίου και διαβασμένος. Τον έκανε περήφανο σαν νάτανε γυιός του!.