HMΟΥNA NΕΟΣ στα ΧΡΟΝΙΑ του ΛΑΜΠΡΑΚΗ
(Σήμερα μου πέρασε η σκέψη μην τυχόν και πεθάνω ξαφνικά χωρίς να προλάβω να σας πω τί ήταν στα αλήθεια το Πα.Σο.Κ.)
Δικαιολογημένη κρίνω την απέχθεια σας για τον απόηχο της διαφθοράς και της ξεφτίλας του. Πράγματι, έκανε τόσο μαζική την απάτη σαν ένα είδος λαικής τέχνης. Τόσο που η λαμογιά να διεκδικεί πια θέση στο μουσείο, κάπου δίπλα στα ονομαστά ξυλόγλυπτα της Σκύρου, στα μικρασιάτικα σαντουροβιόλια και στα κοσμήματα απ’ το Συρράκο! Ακόμη χειρότερα που εσείς οι νεότεροι προλάβατε επί σκηνής κάτι βουρδούλακες να παριστάνουν σήμερα τους κληρονόμους και
να ονειρεύονται ότι προσεχώς θα κοκκορεύονται ως ΥΦΥΠ του Κούλη.
Αλλά το Πα.Σο.Κ. δεν ήταν αυτό. Αντί για δικηγορίστικες μαλακίες που ψάχνουν
δικαιολογίες για τα σημερινά, εγώ θα σας πω τρεις ιστοριούλες από τα νιάτα μου:
Α΄
Είμασταν στους πρώτους μήνες του ’48 τότε που τα Τρίκαλα κοιλοπονούσαν τον
Μητροπάνο και η Μελίνα ερμήνευε για πρώτη φορά το «χάρτινο το φεγγαράκι». Αλλά λίγο πιο βόρεια μαινόταν ο Εμφύλιος. Στην Αθήνα ο «ψηλός», ένας ποιητής από την Πόλη και πρόσφυγας - απόφοιτος εξαταξίου δημοτικού, κατέθετε στην γαμολογοκρισία τους στίχους της «Πειραιώτισσας».
Είναι το τραγούδι που 70 χρόνια μετά συνεχίζει να βάζει φωτιά στις καρδιές ιδιαίτερα όταν το τραγουδάει η Βελεσιώτου. (https://youtu.be/UwJe7Yk3AMY).
Λέει λοιπόν στην πρώτη στροφή «απ’ ην ώρα στο λιμάνι που σε μπάνισα, την καρδούλα μου κυρά μου την αφάνισα» ή αλλού πάλι απαγγέλλεται – την χαράμισα. Ωστόσο ο αρχικός στίχος έλεγε: «στην καρδιά μου έχεις γίνει καπετάνισσα». Ο θηριώδης λογοκριτής της εθνικοφροσύνης αδίστακτα ακρωτηρίασε με το κόκκινο μελάνι του αυτό το ασμάτιο κατωτάτης υποστάθμης που βρήκε στο γραφείο του, το οποίο έμελλε όμως να τραγουδιέται πολύ αφότου αυτόν τον έχουν λησμονήσει ακόμη και τα εγγόνια του. Ο δαιμόνιος αντιλήφθηκε ότι ο Γιάννης Παπαιωάννου ήταν άνθρωπος του Μάρκου (όχι όμως του Βαμβακάρη αλλά του Βαφειάδη του κατσαπλιά ), μιας και έγραφε τραγούδια για καπετάνισσες.
Η Ελλαδίτσα πεσμένη σε κάποια γωνιά του γραφείου του κυρίου λογοκριτή θρηνούσε σιωπηρά και της πήρε πάνω από τριάντα χρόνια για να μπορέσει να ορθωθεί. Φώναξε τότε αυστηρή μπροστά της τον συνταξιούχο πλέον εθνοαμύντορα και του είπε:
- Άκου μπούλη, από δω και πέρα στον κύριο Μάρκο θα μιλάς στο πληθυντικό
και θα τον χειροκροτάς στο Εθνικό Κοινοβούλιο ως βουλευτή Επικρατείας! Κι επιπλέον(λένε οι αυτόπτες ότι γελούσε σαρδόνια και φορούσε ζιβάγκο) για όσα αντιαισθητικά διέπραξες στην ζωή σου καταδικάζεσαι να αποκαλείς από τούδε και στο εξής την ένδοξη
Χωροφυλακή, με το επίσημο όνομα της: ΕΛΑΣ με ένα λάμδα.
Β’
Είχαν περάσει λίγα χρόνια και στις 21 Απρίλη του ’63 στην στροφή της Ραφήνας βάδιζε μόνος του ένας λεβέντης οδοιπόρος της ειρήνης που τού απέμεναν όμως ελάχιστες εβδομάδες ζωής. Στην φωτογραφία τον βλέπουμε αφού του έχουν βίαια αφαιρέσει το πανώ της ειρήνης, να συνεχίζει κρατώντας μιά απλή αφίσα και να τον αγκαλιάζει ο Π. Γούτης, συναθλητής του και πρωτοπόρος ΕΠΟΝίτης επίσης.
«Κολυμπούσε ολόισια προς το θάνατο» τότε ο σημαιοφόρος της Εθνικής στίβου, ο αντρειωμένος αντιστασιακός, ο υφηγητής της Ιατρικής, ο βουλευτής του ΠΑΜΕ, το παγκόσμιο σύμβολο της ειρήνης… Τίποτε όμως από όλα αυτά δεν επρόκειτο να τον σώσει από την οργή του καραμανλικού παρακράτους και των ανακτόρων. Ο πενηντάρης αυτός από τα μέρη του Κολοκοτρώνη να καταλάβαινε άραγε ότι όσο περισσότερες από τις αρετές των Ελλήνων συγκέντρωνε στο πρόσωπο του, τόσο πιο κοντά έφερνε το τέλος του;
Στην μαρτυρία του συναθλητή, συντρόφου και συνοδοιπόρου του (http://www.ert.gr/dimosio-vima/arthrografia/21i-apriliou-1963-o-grigoris-labrakis-ke-apagorevmeni-poria-irinis/ ) υπάρχει μια χαρακτηριστική αποστροφή που περιγράφει το πως ο μελλοθάνατος Λαμπράκης έκανε μια στάση για να καταθέσει λουλούδια στο μνημείο των 54 εκτελεσμένων από τους Γερμανούς στο Χαρβάτι. Μόλις όμως οι οδοιπόροι συνέχισαν την πορεία τους, ένας χωροφύλακας συνέθλιψε με τις αρβύλες του τα λουλούδια. Συνέχισαν για δεκαετίες να έχουν την ίδια τύχη τα λουλούδια στα Ηρώα της Ελλάδας. Ο θάνατος του Λαμπράκη επέφερε βέβαια πλημμυρίδα εξελίξεων καθώς και την κατάρρευση των δολοφόνων Του. Να ’ναι πάντα καλά ο νεαρός ανακριτής με τα μαύρα γυαλιά, αυτά που τα έκανε απαθανάτισε ο Ζαν Λουί Τρεντινιάν στο
«Ζ» του Γαβρά.
- Άκου μπούλη, από δω και πέρα δεν θα βαράς προσοχές στον κ Καραμανλή τον "εθνάρχη", γιατί δεν θα είναι πια Τίποτε. Κι επιπλέον (λένε οι αυτόπτες ότι πάλι γελούσε σαρδόνια και φορούσε ζιβάγκο) για όσα αντιαισθητικά διέπραξες στην ζωή σου καταδικάζεσαι να απονέμεις από τούδε χαιρετισμό σε νέο Πρόεδρο, σε εκείνον ακριβώς το νεαρό ανακριτή με τα μαύρα γυαλιά, τον κύριο Χρήστο Σαρτζετάκη!
Γ’
Με αυτά και με εκείνα φθάσαμε στο ’81 και γέλασε το χείλι μας, όπως ακριβώς απέδωσε γελοιογραφικά ο αθάνατος Ιωάννου:
Όχι ακριβώς όλων, δεδομένου ότι υπήρχε και η επάρατος του Ευαγγέλου Αβέρωφ, που απειλούσε να επιστρέψει δριμύτερη και τότε να ξηλώσει τον νόμο για την Εθνική αντίσταση και να ξαναφέρει το φόβητρο του χωροφύλακα. (https://youtu.be/urp-dLRgH-Y) Καλούσε επίσης ανοικτά τις ένοπλες δυνάμεις να αντιμετωπίσουν τον «μυστικό στρατό» του ΠΑΣΟΚ. Τελικά όμως απέμεινε με κάτι Κενταύρους και κάτι Ρέιντζερς να επιχειρεί την ανασύσταση του παρακράτους με
φλούφληδες Ψυχικού και Φιλοθέης. Πολύ γέλιο λένε οι αυτόπτες. Πάλι γελούσε σαρδόνια αν και δεν φορούσε πια ζιβάγκο !
Είχε βλέπετε σχολάσει οριστικά το πανηγύρι και η ομαλότητα είχε ξανάρθει στην χώρα περίπου μισό αιώνα μετά τον θάνατο του Ελ Βενιζέλου. Κι η πιο δηλητηριώδης ώρα για τα «φόβητρα» έρχεται όταν διαπιστώνουν ότι όχι μόνο δεν προκαλούν πιά φόβο αλλά προκαλούν αντιθέτως γέλωτα και καγχασμό. Η Ελλαδίτσα αυτή τη φορά είχε πάει Λυκαβηττό και ερωτοτροπούσε αμέριμνη, ακούγοντας τον γυιό του Μακρονησιώτη να άδει περιπαικτικά για τα περασμένα: (19.26 εως 20.52 στο https://youtu.be/wyldX7SyYHQ)._
Υ.Γ. : Το ΠαΣοΚ δεν είχε, λένε, κανένα πρόγραμμα δημιουργικό ούτε ανθρώπους με σχέδιο. Κουβαλούσε μαζί του αχρείους και έδωσε δικαιώματα σε ανθρώπους ακατάλληλους. Η γενιά του Πολυτεχνείου που το θέριεψε αποδείχθηκε η πλέον ευάλωτη στις σειρήνες. Δώσε θάρρος στον χωριάτη να ανεβεί και στο κρεββάτι. Και άλλα πολλά λένε και τι δεν λένε.
Πράγματι, σωστά είναι όλα αυτά κι έτσι γίνηκαν! Γιατί δεν ήταν κάτι ομαλό και
φιλοτεχνημένο προσεκτικά. Ήταν μια έκρηξη και μάλιστα βίαιη που έδωσε τέλος σε μακρότατη περίοδο ανωμαλίας και έθεσε το πλαίσιο για να αναζητηθούν ακριβώς όλα όσα πράγματι αυτό το ίδιο δεν διέθετε. Και το δημιουργικό σχέδιο και οι δημοκρατικοί θεσμοί και η ευρωπαική περπατησιά και η πνευματική καλλιέργεια και άλλα πολλά. (https://youtu.be/0JP017EkATo).
Τηρουμένων των αναλογιών το ίδιο συμβαίνει και με το σημερινό δεύτερο κύμα της μεταπολίτευσης, το άλλως καλούμενο και σύριζα. Κι αν αυτό τα σκατώσει επίσης, μην γελιέστε οι απέναντι, θα’ ρθει και το τρίτο που στην τρικυμία είναι εξάλλου το δυνατότερο.
22/5/2017
Δεν υπάρχουν σχόλια