Δέκα διαφωνίες για μια μόνο συμφωνία! (με τον Χρ.Παπαδόπουλο)
Δημοσιεύτηκε προ διημέρου στο TVXS το ενδιαφέρον άρθρο του κ Χριστόφορου Παπαδόπουλου «ΚΙΝΑΛ: μετέωρο βήμα ή μετρημένος υπολογισμός». Με αφορμή την υπερψήφιση του νόμου Χρυσοχοίδη, προβαίνει σε μια επισκόπηση του ευρύτερου θέματος της σχέσης Κεντροαριστεράς και ΣΥΡΙΖΑ και λέγοντας κάποια πράγματα ανοιχτά, συμβάλει στον διάλογο. Η ανάγνωση του άρθρου βέβαια έγινε στην σκιά της πραξικοπηματικής δίωξης Τουλουπάκη, που επισκίασε κι οτιδήποτε άλλο στην «ιουλιανή» επικαιρότητα.
«Τα δημοκρατικά δικαιώματα αποτελούσαν το τοτέμ της κεντροαριστερής παράταξης». Ωστόσο ήταν και του Πολυτεχνείου με σύνθημα: «ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»!
Πρώτη λοιπόν διαφωνία: Κυρίως ψωμάκι χόρτασε ο κόσμος επί Ανδρέα ενώ η μονομερής έμφαση στα δικαιώματα χαρακτήρισε τον ΓΑΠ! Σε κάθε περίπτωση συνδέονται και σήμερα την επικαιρότητα τους την προσδίδουν οι κκ Άδωνις, Τσιάρας και Μητσοτάκης, χωρίς να ρωτάνε κανέναν. Ο επαναπροσδιορισμός του ΚΙΝΑΛ στην πολιτική γεωγραφία δεν έγινε αναίμακτα, αντίθετα δέχθηκε ανηλεή επίθεση. Μάσησαν; Η αλήθεια είναι ότι η μετατόπιση τους δεν απέδωσε, τουλάχιστον δημοσκοπικά.
Στην
Ελλάδα οι "νεοφιλελεύθεροι" χρηματοδοτούνται από το κράτος. Εμείς...
από εσάς ! Στήριξε την ανεξαρτησία του tvxs.gr, κάνοντας κλικ εδώ.
Διαφωνία δεύτερη: Δεδομένου
ότι δεν μεγάλωσαν ούτε και του ΣΥΡΙΖΑ τα δημοσκοπικά ποσοστά, τι να
περιμένουμε εκεί; Αποτελεί κριτήριο πολιτικής επιτυχίας αυτό για ένα
κόμμα που κινείτο μέχρι πρόσφατα σύριζα στο 3%; … ενθάρρυνε εκείνους
τους «ρεαλιστές», στην πραγματικότητα κυνικούς, οι οποίοι επιθυμούν το
ΚΙΝΑΛ να διαδραματίσει έναν εσαεί συμπληρωματικό ρόλο στο συντηρητικό
μπλοκ. Ο ίδιος αρθρογράφος αναφέρεται σε ‘αντάλλαγμα’ εκχώρησης των
πολιτικών χειρισμών της Προανακριτικής και παρομοίως θα συμπλήρωνα εγώ
και για το ρόλο λίμπερο που εκχωρήθηκε στο ΥΠΠΟ στην κα Μενδώνη. Άρα
παραμένει πανταχού παρόν το πνεύμα Β. Βενιζέλου. Τρίτη διαφωνία: Πρέπει ο αναλυτής να αποφασίσει αν κάποιος απλώς καλύπτει τα ίχνη του ή αφελώς φαντασιώνεται, ανιστόρητα και αγεωγράφητα, τον Γκένσερ Πρόκειται για τελείως διαφορετικά αθλήματα, τόσο για εκείνον όσο και για τους πολιτικούς αντιπάλους του! Η επίκληση της βρετανικής εμπειρίας για το φαινόμενο του σημιτικού «εκσυγχρονισμού» θυμίζει έντονα Ευκλείδη Τσακαλώτο (Η αξία και οι αξίες της αριστεράς για τον Τρίτο δρόμο του Τόνυ Μπλέρ).
Τέταρτη διαφωνία: Οι αναφερόμενοι όμως στο κείμενο Βενιζέλος, Λοβέρδος και ο ‘αγαπητός’ Αλιβιζάτος είναι στην πολιτική και ποιητική παράδοση του Γεωργίου Νόβα δηλαδή ΓΑΡΓΑΛΑ ΤΑ! Δεν εμπίπτουν στο σχήμα… Το συντακτικό του ακραίου κέντρου είναι ο ύμνος στην επιχειρηματικότητα, η λατρεία της ατομικής ανέλιξης, ο απεριόριστος θαυμασμός στην ιδιωτική πρωτοβουλία και η απέχθεια στα δημόσια οικονομικά, η αποδοκιμασία των πολλών, της γνώμης και της επιθυμίας τους, ως λαϊκισμού.
Πέμπτη διαφωνία: Οι αναφερόμενοι καθώς και πολλοί άλλοι όπως ο κ Γιάννος Παπαντωνίου, ήλθαν εξ ευωνύμων και ετέθησαν επικεφαλής των κρατικοδίαιτων. Η φανατική «προσήλωση» τους στην ελεύθερη οικονομία είναι τόσο γνήσια όσο και του κ. Σάλι Μπερίσα των πυραμίδων. Κι η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες … θυμίζει η αναζήτηση αρβανίτικης φουστανέλας μέσα στη Βουλή των Κοινοτήτων! Η σύγκρουση Δεξιάς - Αριστεράς μεταμφιέζεται με το πέπλο της «προόδου» και της «ανάπτυξης». Πρόοδος για ποιον, με τι μέσα, με ποιο αντίτιμο; Η μεταδημοκρατία της εξαίρεσης. Βέβαια, στο κύμα των συντηρητικών ιδεολογιών, στον εθνικισμό, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, τον σεξισμό, τον Νόμο και την Τάξη, τη μηδενική ανοχή, κολυμπάει καλύτερα η ΝΔ.
Έκτη διαφωνία: Μια χαρά συγχέονται, αν κρίνουμε από τον κ. Χρυσοχοίδη σε ρόλο Σόλωνα Γκίκα και Αναστασίου Μπάλκου, και τέλος πάντων η μεταδημοκρατία από Παπαγγελόπουλο πήγε ήδη Τουλουπάκη και όπου να είναι φθάνει Κουμουνδούρου. Μπορείτε άραγε να βγάλετε κανέναν στο δρόμο; Μήπως τα «στελέχη» κάπως πρόκειται να προστατευτούν, όπως στην Βάρκιζα, και θα την πληρώσουν μόνο οι αναλώσιμοι; Το πρόβλημα για το ΚΙΝΑΛ, η διαχείριση της κρίσης του 2010 διέλυσε τις κοινωνικές συμμαχίες, τις κοινωνικές εκπροσωπήσεις του πολιτικού κέντρου. Οι αριθμοί δείχνουν, και η βιωμένη πραγματικότητα αποδεικνύει, ότι η κρίση εξ αιτίας της πανδημίας θα είναι η ίδια ή ακόμα χειρότερη από την προηγούμενη. Η παρακμή της κεντροαριστεράς διαπιστώνεται παντού, επαληθεύεται και από τα ποσοστά του ΚΙΝΑΛ, πολύ πριν από την επέλαση του κορωνοϊού.
Όγδοοη διαφωνία: Το παράδειγμα είναι ελλιπές αν τυχόν χρησιμοποιείται για να διακωμωδηθεί, πλαγίως, η «προσωπολατρεία» των κομμάτων. Καυμός πάντως κι αυτός με τα…(αστικά) κόμματα! Θα ταίριαζε πολύ καλύτερα το σχήμα: «Γέρος» - Ένωση Κέντρου, ΕΚ - ΝΔ Γεώργιος Μαύρος, ΕΔΗΚ και στο τέλος Ένωση Κεντρώων και Βασίλης Λεβέντης. Και την περίπτωση της Προέδρου Φώφης θα περιέγραφε ακριβέστερα και το πάρθιο βέλος θα καθίστατο πιο δηλητηριώδες. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κανένα λόγο να χαίρεται για τον αρραβώνα ΝΔ και ΚΙΝΑΛ, αντίθετα έχει πολλούς λόγους να κάνει ό,τι μπορεί για το διαζύγιο. Υπάρχουν κάποιοι που χαίρονται, που προτείνουν ο ΣΥΡΙΖΑ να μετατοπιστεί και να καλύψει τον χώρο της κεντροαριστεράς.
Διαφωνία ένατη: Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι που λυπούνται που δεν ζούνε Βερολίνο και που ο αντίπαλος τους δεν λέγεται Γκένσερ. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα κράταγε ο κεντρώος αντίπαλος και δυνητικά μετωπικός σύμμαχος, το λυμφατικό του μαγαζάκι και θα άφηνε απερίσπαστους στους φυσικούς κατόχους με ένα διψήφιο αξιοπρεπές ποσοστό δευτέρου κόμματος. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του… να μπει δηλαδή και ο ΣΥΡΙΖΑ στο κάδρο της καθεστωτικής πολιτικής, να αδιαφορήσει για τον κόσμο της εργασίας, να αφήσει εκτεθειμένο κοινωνικά, και ακάλυπτο πολιτικά, έναν νεότερο κόσμο που ασφυκτιά και οδηγείται εκτός της πολιτικής σφαίρας και της εκλογικής διαδικασίας.
Διαφωνία δέκατη: Εδώ παρακολουθήσαμε ένα λογικό άλμα στο κενό... Ο κ. Αλ. Τσίπρας είναι ο νόμιμος κληρονόμος του Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν ευθύνεται αυτός που οι κοντινότεροι συγγενείς εξέπνευσαν ή χάθηκαν σε ταξίδια μακρινά κι αγύριστα. Οπότε, καμία ανάγκη ή χρεία έχει όλων των αναφερομένων εγκιβωτισμών.
Επιτέλους ήρθε η ώρα και της μιας συμφωνίας!
Δεν είναι παράδοξο, πάντα στον δημόσιο χώρο να συμβιώνουμε με τους «άμπαλους»* στην πολιτική και τους «αδιάβαστους» στις κοινωνικές εκπροσωπήσεις.* Στη γλώσσα του ποδοσφαίρου άμπαλος λέγεται ο άτεχνος, σκληροτράχηλος παίκτης, ο οποίος είναι δυνατός και γρήγορος αλλά χτυπάει τη μπάλα «με το καλάμι». Η κοινωνιολογία του ποδοσφαίρου υποστηρίζει ότι τα ανώτερα οικονομικά στρώματα αγαπούν τους σκληρούς παίκτες, ενώ τα λαϊκά στρώματα τους «καλλιτέχνες», τον Μέσι και τον Μαραντόνα!
Συμφωνώ, μόνο που η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης επιβάλλει να δούμε τα πράγματα όπως «παίχτηκαν» εδώ κι όχι αλλού! Ας αφήσουμε γερμανικά παραδείγματα, αγγλικούς τρίτους δρόμους και αργεντίνικες ντρίπλες, και ας υποκλιθούμε στην παράδοση του ημέτερου κ. Βασίλη Χατζηπαναγή που γι’ αυτή την χώρα υπήρξε πολύς…πάρα πολύς.
Ευτυχώς αυτός τουλάχιστον γλύτωσε το Ειδικό Δικαστήριο κι έτσι δεν έχουμε σήμερα να λύσουμε κι άλλα προβλήματα εκτός από το κορυφαίο δίλημμα του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, αν ήταν το 89 βρώμικο ή δύσκολο. Ελπίζω με τους συμψηφισμούς, να μην καταλήξει ότι τελικώς ήταν απλώς δυσκοίλιο. Επίσης όσο θα είναι η ηγεσία μας σοβαρά απασχολημένη με όλα τούτα, ελπίζω να μην μας κλείσει η αντιφιλελεύθερη (νεα) δημοκρατία ακόμη και τα γραφεία. Θα ήταν οδυνηρό για την γραφειοκρατία.
tvxs.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια