ΓΙΑΤΙ ΧΑΙΡΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ;

Παραμονή εκλογών του Σωματείου στο οποίο ανδρώθηκα 30 χρόνια. Πιθανότατα οι τελευταίες προ της συνταξιοδότησης. Μετά Σωματείο Συνταξιούχων με πολλούς αγαπητούς συναδέλφους που συνεχίζουν ακόμη να νοιώθουν ΕΚΑΒίτες. Είναι μια απάντηση σε όσους αναρωτιούνται μεγαλόφωνα τι θέλω κι ανακατεύομαι αφού φεύγω. Κουσούρι; Μπα, μάλλον τα στερνά τιμούν τα πρώτα (ή δεν τα τιμούν).

Η γνώμη μου γι’ αυτές τις τελευταίες εκλογές της ανευθυνότητας, της πλαστογραφίας και της διακινδύνευσης της υγείας των συναδέλφων και των οικογενειών τους είναι γνωστή.

Γνωστοποίησα έγκαιρα την κατάσταση στους συναδέλφους, δημοσιοποιώντας όλα τα ψεύδη για την υποτιθέμενη εκλογο-απολογιστική συνέλευση του «μιλητού». Κατήγγειλα σε όλη την εμπλεκόμενη ιεραρχία όσα πρόκειται να συμβούν με την υπογραφή τους, γιατί ασχέτως του ποιος κάνει πράγματι κουμάντο στο ΕΚΑΒ, θεσμικά η ευθύνη τους δεν παραγράφεται Για δε τον νόμο, ας πρόσεχαν! Κανείς δεν παραιτήθηκε, κανείς δεν διαφοροποιήθηκε, δεν εξέφρασε γραπτώς τις επιφυλάξεις του.

Έπεισα την Προοδευτική Συμμαχία να μην συμμετέχει στην ψευδο-εφορευτική. Δεν την έπεισα να απέχει τελείως από την παρωδία αυτή ώστε να μην νομιμοποιήσει τον τυχοδιωκτισμό και την παρανομία όλων όσων ευθύνονται για την μη εφαρμογή του νόμου παράτασης της θητείας του ΔΣ λόγω πανδημίας.

Αφού εξάντλησα όλα τα εσωτερικά μέσα για να μην ακούσουμε το συνηθισμένο : «Εγώ τώρα το ακούω» έμπαινε το θέμα αν θα προχωρούσα σε καταγγελία εκτός ΕΚΑΒ. 

Η επιθεώρηση εργασίας, η Πολιτική Προστασία, τα δικαστήρια ήταν κάποιες διαθέσιμες λύσεις.

Ποτέ, και πολύ περισσότερο τώρα, δεν πίστεψα στους σούπερ ήρωες ή στο κυνηγητό των εντυπώσεων σαν ροκ σταρ.

Πολύ αργά για να αλλάξω. Αφού τα συλλογικά όργανα και οι εργαζόμενοι δεν πήραν την απόφαση να αντιταχθούν ενεργά δεν νομίζω ότι μπορώ να τους υποκαταστήσω με προσωπικές ενέργειες. Εξάλλου, όταν τα γράφουν καθημερνά εφημερίδες και τα συζητούν Υπουργοί στην Βουλή, τι θα προσθέσω; Μάλλον θα διευκολύνω απλώς το δίδυμο των ενόχων παρέχοντας τους ένα βολικό αποδιοπομπαίο τράγο.

Εύχομαι να μην συμβεί τίποτε αύριο και ας κορδώνονται μετά οι ένοχοι, βέβαιοι ότι όλα ξεχνιούνται και συγχωρούνται σε «όποιον κάνει κουμάντο».

Χάρισμά τους οι καρέκλες. 

Εγω δεν θα συμμετάσχω στην διαπόμπευση του Σωματείου που υπηρέτησα ανιδιοτελώς για πολλά χρόνια.

Και τώρα τι θα κάνετε χωρίς βαρβάρους;

ΚΖ