ΚΟΥΜΠΑΡΟΣ και ΧΡΥΣΑΕΤΟΣ

Όπως αναφέρει η Βικιπαιδεια:

"Στις 11 Ιανουαρίου του 1923, ο Κωνσταντίνος Α΄ πέθανε σε ξενοδοχείο στο Παλέρμο της Σικελίας από ανακοπή καρδιάς. Ο Κωνσταντίνος ήταν από καιρό άρρωστος καθώς έπασχε από χρόνια νεφρίτιδα, ενώ το καλοκαίρι του 1921 όταν βρισκόταν στην Κιουτάχεια υπέστη καρδιακή προσβολή που τον είχε αφήσει αναίσθητο για ώρες. Ο Βενιζέλος ζήτησε με τηλεγράφημά του να μεταφερθεί η σορός στο Τατόι αφού αποβιβασθεί στον Ωρωπό, χωρίς την τέλεση επίσημης κηδείας. ^[21] 

Ενταφιάστηκε στην κρύπτη της ρωσικής εκκλησίας της Φλωρεντίας στην Ιταλία. Με την αποκατάσταση της Βασιλευομένης Δημοκρατίας το 1935, τέθηκε το θέμα της επιστροφής της σορού του στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση απέστειλε το θωρηκτό «Αβέρωφ» στο Μπρίντιζι για να παραλάβει τα οστά του Κωνσταντίνου, της μητέρας του, Βασίλισσας Όλγας, και της συζύγου του Βασίλισσας Σοφίας, οι οποίες είχαν πεθάνει επίσης εκτός Ελλάδας. Το πλοίο κατέπλευσε στον Πειραιά στις 17 Νοεμβρίου 1936, από όπου με επίσημη πομπή οι σοροί μεταφέρθηκαν στη Μητρόπολη Αθηνών για λαϊκό προσκύνημα έξι ημερών. Ακολούθως, ενταφιάστηκαν στο βασιλικό κοιμητήριο στο Τατόι."  

Υπήρξε πολύ αγαπητός στους μισούς Έλληνες και τον θρήνησαν πολλοί Με αφορμή την επιστροφή των οστών του στην Ελλάδα πριν 85 χρόνια γράφτηκε αυτό το ρεμπέτικο του Περιστέρη που ερμηνεύει ο Ρούκουνας. 

Φανατικός βασιλόφρονας ήταν κι ο Μάρκος Βαμβακάρης. Περίπου την ίδια περίοδο ο Μάρκος υμνεί την επιστροφή του Γεωργίου Β', του γιου του Κωνσταντίνου που ήταν κι αυτός εξόριστος. Στον εθνικό διχασμό, εκτός από την πολιτική κι η ψυχή του λαού ήταν διχασμένη επίσης. Η γνησιότητα των αισθημάτων φαίνεται από αυτά τα τραγούδια.