«Ειρωνείες», απειλές, Πανεπιστήμια
Δημοσιεύεται, χωρίς καμία, γραμματική ή άλλη, παρέμβαση, επιστολή-σχόλιο της καθηγήτριας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, κυρίας Ελενας Γεωργάτσου, αναφερόμενη στο δικό μας σχόλιο με τίτλο «Κατόπιν εορτής (;) πανεπιστημιακοί» (20/1/2021):
«Κε Σταματόπουλε με όλο το θάρρος, η ειρωνική προτασούλα σας “Οι λίγοι ξεχωριστοί δάσκαλοι δεν μπορούσαν από μόνοι τους να αντιδράσουν στην έκπτωση του ακαδημαϊκού έργου, έτσι αφοσιωμένοι που ήσαν [είναι] στο δικό τους έργο, κλεισμένοι στον κόσμο τους, τον μικρό, τον μέγα.” νομίζω τα λέει όλα.
1. “από μόνοι τους”. Δηλαδή πώς από μόνοι τους; Οταν τα βασικά ΜΜΕ δίνουν βήμα για αρθρογραφία και ομιλία μόνο σε κάποιους γνωστούς και μη εξαιρεταίους ενώ αυτούς στους οποίους αναφέρεστε παρά πάνω δεν τους γνωρίζουν, ούτε τους ψάχνουν, ούτε τους θέλουν;
2. Συνήθως η αφοσίωση στο έργο και η αφοσίωση στο “γυαλί” πάει ανάποδα αλλά μάλλον κανένας ακαδημαϊκός δεν θα αρνιόταν να μιλήσει σε σοβαρό δημοσιογράφο (η να αρθρογραφήσει) εάν θα ήξερε ότι μπορεί να πει ό,τι θέλει και ότι το ενδιαφέρον είναι για την Παιδεία και όχι για την ακροαματικότητα. Αντίθετα, οι διάφοροι γνωστοί ακαδημαϊκοί αρθρογραφούν αβέρτα (γνωστοί όντες πλέον) για να πουν τα ίδια και τα ίδια ενώ το έργο τους έχει μπει στον αυτόματο πιλότο από τις ομάδες τους και τις χρηματοδοτήσεις που λαμβάνουν κατά προτεραιότητα επειδή είναι πλέον “γνωστοί”
3. Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας, είναι που εξυμνείται (ακόμα κι από σας) κάθε φορά που θέλουμε να μιλήσουμε για τις εγκεφαλικές δυνατότητες των Ελλήνων, τις κατατάξεις των Πανεπιστημίων το brain drain και άλλα τινά, σχετικά ή άσχετα. Σας πληροφορώ ότι σε πολύ μικρό ποσοστό συμμετέχουν σ' αυτές τις εθνικές ανατάσεις οι γνωστοί που βλέπετε στα κανάλια να λένε (ή να μη λένε) τη γνώμη τους για διάφορα θέματα.
4. Σας προκαλώ: α) να διασταυρώσετε τις υπογραφές με τα γνωστά ονόματα που κυκλοφορούν στα ΜΜΕ
β) να μην τολμήσετε ξανά να ειρωνευτείτε τους “σιωπηλούς” ΚΑΤΑΤΡΕΓΜΕΝΟΥΣ εδώ και χρόνια Πανεπιστημιακούς που χύνουν αίμα και ιδρώτα για να κάνουν τη δουλειά τους (εκπαίδευση και έρευνα) στις άθλιες συνθήκες που επικρατούν στα Πανεπιστήμια σήμερα (και όχι λόγω της ανομίας)».
Αγαπητή, κυρία Γεωργάτσου, αντιλαμβάνομαι κάποια σκολιά εκ μέρους σας ανάγνωση του σχολίου μου. Σας πληροφορώ ότι η «προτασούλα» μου δεν είναι ειρωνική. Δεν θα ήταν δυνατό δάσκαλοι τους οποίους αποκαλώ ξεχωριστούς να τύχουν ειρωνικής αντιμετώπισης. Γνωρίζω αρκετούς τέτοιους ξεχωριστούς, πολύτιμους για το ελληνικό πνεύμα και χαίρομαι για αυτήν τη γνωριμία. Οταν σημειώνω ότι είναι αφοσιωμένοι στο έργο τους, το εννοώ ακριβώς -και ο δικός τους κόσμος ασφαλώς είναι μικρός και μέγας, πώς αλλιώς;
Το θέμα ήταν τα φαινόμενα ανεκτικότητας εκ μέρους πρυτάνεων και καθηγητών προς τους «επαναστατημένους» κάθε φορά καταληψίες του πανεπιστημιακού χώρου, εάν είχαν αναπτυχθεί ιδιότυπες «σχέσεις» μεταξύ τους -δεν ήταν το θέμα η επιστημονική ή όχι επάρκεια των καθηγητών -αυτό το κρίνει η διεθνής πανεπιστημιακή κοινότητα, ο παγκόσμιος πολιτισμός, όχι η αφεντιά του καθενός μας.
Ομολογώ ότι κυριολεκτικά πάγωσα από την απειλή σας στο β του 4 (να μην τολμήσετε ξανά να ειρωνευτείτε...), όχι όμως από φόβο...
Δεν υπάρχουν σχόλια