Η Αγωνία της « (Ιταλικής) Αριστεράς», 1972

 

Η Αγωνία της « (Ιταλικής) Αριστεράς» , 1972

 

– ένα κείμενο του John Chiaradia για την αποπομπή της τάσης του Αμαντέο Μπορντίγκα   (της «Iταλικής Αριστεράς» ή της  “Sinistra” ) από το ΚΚ Ιταλίας στα 1923-1926 και την υπό  την  ηγεσία Γκράμσι φιλοσοβιετική «μπολσεβικοποίηση»  του ΚΚ Ιταλίας 

 

( Μετάφραση και επιμέλεια: Δημήτρης Μπελαντής) 

 

Αμαντέο Μπορντίγκα, ο πρώτος ηγέτης του ΚΚ Ιταλίας  

 

 Εισαγωγή : μια άλλη ιστορική  οπτική πάνω στο «νεαρό» ΚΚ Ιταλίας (1921-1926) και την σχέση  Μπορντίγκα-Γκράμσι

 

Το παρακάτω κείμενο του Ιταλοαμερικανού συγγραφέα John Chiaradia (Τζον Τσιαράντια )   αποτελεί μεταφρασμένο από εμάς  τμήμα της διδακτορικής διατριβής του στον Τομέα Φιλοσοφίας  του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, η οποία υποβλήθηκε το 1972 με επιβλέποντα καθηγητή τον Eduard R.Tannenbaum (  εδώ: σελ. 289 ως και 342 της διατριβής) .  Ο τίτλος της διατριβής  ήταν «Η φασματική μορφή του Αμαντέο Μπορντίγκα- μια μελέτη χαρακτηριστικής περίπτωσης για την παρακμή του μαρξισμού στην Δύση»  ( “The spectral figure of Amadeo Bordiga- a case study on the decline of Marxism in the West”). Το κείμενο το μεταφράσαμε από την παράθεσή  όλης της διατριβής  στα αγγλικά στον ελευθεριακό κομμουνιστικό  ιστότοπο libcom.org,, όπου η διατριβή  παρατίθεται σε μορφή public domain.

 

Η συνολική διατριβή ( η οποία, από όσο ξέρουμε, δεν έχει δημοσιευθεί ποτέ) αποτελεί μια εξαιρετικά  ενδιαφέρουσα πολιτική βιογραφία του κορυφαίου και λησμονημένου Ιταλού κομμουνιστή ηγέτη Αμαντέο  Μπορντίγκα (1889-1970) για την πολιτικά πιο ενεργή περίοδο της ζωής του, από την αρχή της συμμετοχής του στο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ιταλίας (δεκαετία του 1910) ως και την ήττα της τάσης του στο Συνέδριο της Λυών το 1926 και την τελική διαγραφή του από την ηγεσία Τολιάτι το 1930.  Στα πλαίσια αυτού του έργου, ο Chiaradia δίνει έμφαση στην  διαδικασία ίδρυσης και την πρώτη ιστορική περίοδο του ΚΚ Ιταλίας, από το Συνέδριο του Λιβόρνο (1.1921),   όπου προκύπτει από διάσπαση του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ιταλίας και προσχώρηση του κομμουνιστικού τμήματος στην Κομμουνιστική Διεθνή),  ως και το  3^ο Συνέδριο  του ΚΚΙ στην  Λυών της Γαλλίας   ( 2.1926) όπου η τάση Γκράμσι –Τολιάτι-Σκοτσιμάρο-Τερατσίνι νικά οριστικά την τάση Μπορντίγκα και επιβάλλει  οριστικά την γραμμή της  Κομμουνιστικής Διεθνούς στο ΚΚ Ιταλίας ( Ενιαίο Μέτωπο με το ΣΚΙ , συμμετοχή σε κοινοβουλευτικές διαδικασίες, προτεραιότητα της αντιφασιστικής πάλης)[1].Μάλιστα, επιβάλλει το Ενιαίο Μέτωπο στο ΚΚ Ιταλίας σε μια περίοδο όπου το Ενιαίο Μέτωπο και από τα πάνω ( ως συνεργασία οργανώσεων)  και όχι μόνο «από τα κάτω» (στο μαζικό κίνημα) ουσιαστικά δεν είναι πλέον η  καθαρή γραμμή της Διεθνούς-μετά το 5^ο Συνέδριό της, το καλοκαίρι του 1924- σε μεγάλο βαθμό έχει  αναιρεθεί .

 Δείτε την συνέχεια εδώ

controversy.gr