Και ποτέ και πουθενά κανένας Ρουπακιάς δεν κάνει απεργία πείνας. Έχω υπάρξει συνοδός σε απεργούς πείνας στο Κωνσταντοπούλειο Νοσοκομείο και σας λέω πως είναι ό,τι πιο δύσκολο έχω δει. (Μπορεί στο non paper της ΝΔ προς τα στελέχη της που διέρρευσε να υπάρχει το επιχείρημα μα αν υποχωρήσουμε θ’ ακολουθήσουν άλλοι, μα είναι φανερό αυτή η παπαγαλία σε τι κοινό απευθύνεται). Αλλά το ερώτημα ισχύει, κι απευθύνεται στην συνείδηση του κάθε ανθρώπου. Την ίδια στάση θα είχα και για σήριαλ κίλλερ και για τον Χίτλερ. Γιατί; Γιατί όταν υπερασπίζεσαι το στάτους του κρατούμενου ή της κρατούμενης δεν υπερασπίζεσαι την πολιτική ή την κοινωνική διαδρομή του πρώην ελεύθερου.

Στην Ελλάδα οι "νεοφιλελεύθεροι" χρηματοδοτούνται από το κράτος. Εμείς... από εσάς! Στήριξε την ανεξαρτησία του tvxs.gr, κάνοντας κλικ εδώ.

Αλλά όταν ο δημόσιος διάλογος επικεντρώνεται για μια ακόμη φορά στα συναισθήματα και στο απόλυτο δίκιο της κάθε ομάδας το πολιτικοκοινωνικό φορτίο, το τι πραγματικά διακυβεύεται, μένει στη σκιά. Από τα πιο πολύτιμα χαρακτηριστικά της αστικής δημοκρατίας κατακτημένο με πολύ αγώνα μέσα σε ελλειμματική γενική και πολιτική παιδεία το στάτους του κρατούμενου δημιουργήθηκε για να προστατέψει το σύνολο, εσένα, εμένα, τα παιδιά μας, από τυχόν παραβιάσεις της εξουσίας όπως κάθε στιγμή η δημοκρατία φλερτάρει με τον ολοκληρωτισμό. Εάν μπει υπό καθεστώς εξαίρεσης δημιουργεί δεδικασμένο που ο οποιοσδήποτε άνθρωπος, ό,τι κι αν ψηφίζει, μπορεί να το βρει μπροστά του. Και είναι λυπηρό που αυτοί που θα έπρεπε πρώτα να το υπερασπίζονται δεν το κάνουν σε διαρκώς αυτιστικές πολιτικές συνομιλίες που στόχο έχουν να χειραγωγήσουν κι εκ δεξιών κι εξ αριστερών το συναίσθημα στηριγμένες ακριβώς στην ελλειπή παιδεία.

Με ενδιαφέρει σταθερά και μόνιμα η σύνδεση της αριστεράς και του κοινωνικού φιλελευθερισμού. Αυτό εκπροσωπώ, αυτό έχω επιλέξει. Ένα από τα πιο πολύτιμα προτάγματα του λαμπρού Αντί του Παπουτσάκη από το οποίο ουσιαστικά ξεκίνησα ήταν πως και τον πολιτικά άλλον θα φιλοξενούσαμε και θα ακούγαμε προσεκτικά. Οι λέξεις όμως είναι κλειδαρότρυπες να ξεκλειδώσεις τον οριζοντα, δεν είναι καθρέφτες να αυτοβαυκαλιστείς για την δικαίωση σου. Αλλά επειδή χρησιμοποιούνται με τον 2ο τρόπο, είναι ανάγκη να θυμίζεις πως ο κοινωνικός φιλελευθερισμός, που συνέχει μειοψηφίες σε όλους τους χώρους, ουδεμία σχέση έχει ούτε με την αλά Μπλερ σοσιαλδημοκρατία των τελευταίων δεκαετιών, ούτε με τον ολοκληρωτικό οικονομικό φιλελευθερισμό.

Όμως υπό αυτό το πρίσμα και πάλι θα πρέπει να επισημάνω πως δεν εκπροσωπώ όλους όσους μιλούν για τα δικαιώματα του κρατούμενου Κουφοντίνα και δεν με ενδιαφέρει και να το κάνω. Εκπροσωπώ όμως τους πολλούς ανθρώπους με τους οποίους συνομιλώ, και που ενοχλήθηκαν δίκαια κατ εμέ από το χθεσινό πανό, σε σημείο να θέλουμε να βγάλουμε hastag Γεννήθηκα «1η Μαΐου» (η πλάκα είναι ότι εγώ όντως γεννήθηκα Πρωτομαγιά). Γιατί συνέλευση των αλληλέγγυων στον Δημήτρη Κουφοντίνα που κατέβηκε χθες με το κεντρικό πανό «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη» (και προφανώς δεν ταυτίζω καθόλου την 17 Νοέμβρη του 1973 με αυτό, ούτε κι οι ίδιοι άλλωστε…) την ίδια ώρα που απαιτούν την εφαρμογή του νόμου από το κράτος δικαίου, το ακυρώνουν κιόλας με ένα πανό υπέρ της Τρομοκρατίας.

 

Όμως είναι η στάση της κυβέρνησης που κάνει όσους εκπροσωπούν προβεβλημένους, άρα προνομιακούς, συνομιλητές, δυναμώνοντας τους κιόλας σε μια κοινωνία οργισμένων ανθρώπων λόγω των τόσων προβλημάτων, ώστε ο κύκλος αίματος λες να πρέπει να ενδυναμωθεί. (Υπόψην ο νόμος που η ΝΔ κατέθεσε και ψήφισε, ότι και να λένε, είναι καθαρός όταν λέει πως η μεταγωγή από αγροτικές φυλακές συνεπάγεται την επιστροφή στο σωφρονιστικό κατάστημα καταγωγής, άρα ο Δομοκός για άλλους λόγους επιλέγεται αντί του Κορυδαλλού, ως Γκουαντάναμο εντός των τειχών πχ, κι ήταν δεδομένο πως μια αρτηριοσκληρωτική και αλύγιστη προσωπικότητα όπως ο Κουφοντίνας θα τα στύλωνε).

Το πολιτικό διαταύτα είναι πως ποτέ και πουθενά η τρομοκρατία δεν άλλαξε τις δομές. Δημιούργησε νάρκισσους τιμωρούς υπεράνω της κοινωνίας που την παθητικοποιούσαν, αυτόκλητους δικαστές και δυνάμωσε παντού την καταστολή, αφήνοντας τις δομές απείραχτες. Πως όχι όταν είναι βαθιά συντηρητικό και ύπουλο να προσωποποιείς την κοινωνική/δομική «αμαρτία». Σκότωσε 100, κι αυτοί αναλώσιμοι είναι, ακόμη κι αν είναι συστημικά στελέχη. Άλλους 1000 θα παράξουν.

Στον αντίποδα στέκεται πάντοτε η 1η Μαΐου. Η ημερομηνία που θέτει τα προβλήματα και τα οράματα υπό το πρίσμα και στην υπηρεσία των συλλογικών αγώνων, στη ζωή, στην κοινωνία, στον επαγγελματικό χώρο, θέλοντας να μας ξανακάνει συνομιλητές, κι άρα πολίτες. Μπορεί όποτε ξέχασε τη συνομιλία των ατόμων (γιατί αυτή η ιδιότητα είναι πολύτιμη όσο κι η συνείδηση που ένιαι πάντα ατομική) που δρουν ως συμμετέχοντες σε ένα σύνολο (μια ιδιότητα ακόμη πολυτιμότερη αν θέλουμε κάποτε να φτάσουμε από το εγώ στο εμείς) και παραδόθηκε στις ιεραρχίες και στις δομές να δημιούργησε ολοκληρωτισμούς και τέρατα (ίσως μικρότερα από τις γκιλοτίνες της εξίσου πολύτιμης και σκοτεινής στον καιρό της αστικής επανάστασης) και να αυτοακυρώθηκε, αλλά η προσπάθεια της είναι το μοναδικό άξιο στοίχημα που έχουμε. Κι εδώ, ως εξαίρεση, το "μοναδικό" θα το υπερασπιστώ, όχι ως έναν μονάχα δρόμο προς το αποτέλεσμα αλλά ως προσδοκώμενο «αποτέλεσμα» της προαιώνιας μάχης να φτιαχτεί ένας κόσμος στο μπόι του ανθρώπου, ή μάλλον της ιερότητας ζωής. Γι’ αυτό κι η Πρωτομαγιά είναι η αληθινή Πρωτοχρονιά του Κόσμου.

Μπορεί λοιπόν χθες κάποιοι να προέβαλλαν ένα υποκεφάλαιο της με τον δικό τους αυθαίρετο τρόπο (την 17 Ν), μπορεί πίσω από αυτήν τους την επιλογή (ως συνήθως) να δυναμώσει η χειραγώγηση της συντήρησης. Αλλά κανένα από τα δύο και όσα τα συναποτελούν δεν θα με κάνει να πάψω αληθινά περήφανα αλλά δίχως δογματισμό να το λέω: Εγώ (εμείς) δε γεννήθηκα (-αμε) 17 Νοέμβρη. Γεννήθηκα (-αμε) Πρωτομαγιά!

tvxs.gr