Πως κάνεις έτσι μωρέ;…Του Γιάννη Γιαννακόπουλου
Σιγά τα λάχανα! Για τρεις γκλομπιές οι αστυνομικοί απολογούνται γονατιστοί στο απλυταριό; Ενώ θα έπρεπε να γίνονται δεκτοί με χειροκροτήματα στα μπαλκόνια, όπως οι υγειονομικοί για την προσφορά τους στο κοινωνικό γίγνεσθαι;
Τα λόγια του προέδρου της Ένωσης Αστυνομικών Λάρισας προκαλούν ίσως κάποιου είδους δυσφορία σ’ ένα κομμάτι της κοινωνίας μας, ωστόσο σ’ ένα συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι ακούγονται ως απολύτως φυσιολογικά. Σ’ αυτό το κομμάτι που αποδέχεται ότι η κρατική βία είναι λύση σε κάποιου είδους προβλήματα, πέρα από τα στοιχειώδη που αφορούν την απόπειρα κατά της ζωής ή της περιουσίας.
Είναι το ίδιο κομμάτι που συνήθως λέει «τι δουλειά είχε στην πλατεία αυτός που τις έφαγε; Ας καθόταν στο σπίτι του». Είναι το ίδιο κομμάτι που περιγελά την εμφάνιση της νεαρής φοιτήτριας του ΑΠΘ, χωρίς φυσικά να ενοχλείται από την παρουσία αστυνομικών στο (κατά τα άλλα) αυτοδιοίκητο πανεπιστήμιο. Είναι το κομμάτι των πολιτών που λέει ότι στις διαδηλώσεις πηγαίνουν οι αλήτες για να διασπείρουν τον ιό.
Όμως όταν μια κοινωνία έχει φτάσει στο σημείο να λύνει τα ζητήματά της με το βούρδουλα, κάτι έχει ήδη χαθεί. Κι αυτό που χάθηκε είναι εκείνο το ποιοτικό μέγεθος που κάνει τις δημοκρατίες να ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα πολιτεύματα: Η ικανότητα δηλαδή της πλειοψηφίας να αφουγκράζεται τις ιδιαιτερότητες των μικρών κοινωνικών μειοψηφικών ομάδων. Έτσι σιγά – σιγά φτάνουμε στην δυσανεξία απέναντι σε οτιδήποτε είναι διαφορετικό από τη μάζα της πλειοψηφίας και φαίνεται εντελώς φυσιολογικό οι υπόλοιποι να ξυλοφορτόνωνται μέχρι να «μετανοήσουν». Μέχρι να υποκύψουν και να συμμορφωθούν με τις «σωστές» απόψεις. Έτσι, όλο και περισσότεροι δικαιολογούν το ξύλο (καμιά φορά και το θάνατο) στους αναρχικούς, τους γκέηδες, τους άπλυτους και τους αξύριστους.
Δεν θέλω να σας πω, που οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια αυτές οι κοινωνίες, γιατί οι εποχές είναι δύσκολες. Θα σας πω μόνο τούτο: Κάθε φορά που λέμε «πως κάνεις έτσι μωρέ για δυο γκλομπιές στους άπλυτους», γλιστράμε ολοένα και πιο βαθιά σε μια αντίληψη που ισοπεδώνει τις ιδιομορφίες. Κι αυτό στη διεθνή γλώσσα έχει όνομα και ιστορία. Μαύρη δυστυχώς…
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Δεν υπάρχουν σχόλια