Θυμάμαι πως στη γειτονιά πάντοτε όταν πέθαινε ή αρρώσταινε βαριά κάποιος κι ήταν στα τελευταία του δεν κάναμε γιορτές, δεν βάζαμε δυνατά το ράδιο στο σπίτι, σεβόμασταν το πένθος του άλλου κ τη μνήμη ή την αρρώστια του.

Ακόμα μέχρι τώρα στα χωριά ακυρώνουν τα πανηγύρια άμα λάχει να πεθάνει συγχωριανός παραμονές ή ανήμερα, πενθούν οι άνθρωποι κ δεν τις θέλουν τις χαρές ή κι αν τις θέλουν, τις ακυρώνουν κ τις στερούνται από σεβασμό στους συνανθρώπους που πενθούν, τιμούν τη μνήμη αυτού που έφυγε, συμμετέχουν κ στον πόνο των συγγενών του, τους τον απαλύνουν έτσι, δεν τους τον κάνουν ακόμη πιο αβάσταχτο με πανηγύρια κ χορούς.

Αυτό όμως είναι κοινωνική κ ανθρωπιστική παιδεία, είναι συνείδηση κοινωνικής ευθύνης κ συμπεριφοράς, είναι καλλιέργεια ψυχής, κ τα διαθέτουν άνθρωποι απλοί πολλές φορές, που δεν έχουν ακούσει ίσως ποτέ τους τη λέξη αυτή που ειναι στη μόδα, την ενσυναίσθηση, την οποία φυσικά γνωρίζουν ως λέξη κ την χρησιμοποιούν όλοι αυτοί οι εμβολιασμένοι με εξειδικευμένη εκπαίδευση κ επιτηδευμένους τρόπους υποκριτές κ εκπαιδευμένοι αμόρφωτοι, οι άριστοι του καπιταλισμού, που τρώνε κιμά γαρίδας ακούγοντας βιολί πάνω από τα κρεβάτια κ τα ράντζα των διασωληνομένων, πάνω από τους νεκρούς που έφυγαν τυραννικά κ μόνοι, πάνω απ τους συγγενείς των νεκρών που περνούν τον δικό τους τον πόνο κ πάνω από το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό που ζει στα χαρακώματα.

Στην Ελλάδα οι "νεοφιλελεύθεροι" χρηματοδοτούνται από το κράτος. Εμείς... από εσάς! Στήριξε την ανεξαρτησία του tvxs.gr, κάνοντας κλικ εδώ.

Από τη σελίδα του Γιάννη Μακριδάκη στο Facebook 

tvxs.gr