Το πρόσωπο αυτών που έφυγαν
Την είδα να έρχεται από μακριά. Στα ολόμαυρα ντυμένη με μια χειρουργική μάσκα στο πρόσωπο. Μερικές φορές θες ν’ αποφύγεις το πρόσωπο της θλίψης. Να αλλάξεις πεζοδρόμιο γιατί δεν ξέρεις τι να πεις στους χαροκαμένους. Αλλες φορές αισθάνεσαι λίγο πιο δυνατός. Κι αυτή ήταν μια τέτοια φορά, που μπορείς να δώσεις δύναμη και να χαϊδέψεις τον άλλον στην πλάτη αφού η χειραψία και η αγκαλιά απαγορεύονται.
Ερχομαι πρόσωπο με πρόσωπο λοιπόν με την κυρία από το βάθος των ορόφων της πολυκατοικίας μας. Είχαμε τόσα χρόνια ένα «καλημέρα-καλησπέρα» και ανεβαίνοντας τους ορόφους σαν να ανέβαιναν και τα χρόνια με το ασανσέρ, θυμάμαι τα παιδιά της μικρά, τα δικά μου μωρά κι ύστερα πολύ γρήγορα εφήβους και τώρα ενήλικες. Αυτός ο σύντομος χαιρετισμός που είχαμε ήταν πάντα εγκάρδιος αφού η κυρία είναι ένας καλοσυνάτος άνθρωπος. Ο ίδιος καλοσυνάτος άνθρωπος με κοιτάει τώρα στα μάτια βουρκωμένος. «Λυπάμαι πολύ», της λέω.
«Μα να φύγει από κορονοϊό;», μου λέει εκείνη. Από το Πάσχα έχει που έφυγε ο άντρας της κι εκείνη φαίνεται πως ακόμα δεν μπορεί να το πιστέψει πως ο υγιέστατος αυτός άνθρωπος πέθανε ύστερα από νοσηλεία 20 ημερών. Θέλει να μου τα πει, θέλει να μοιραστεί αυτόν τον άδικο χαμό. «Τον βλέπω παντού, νομίζω πως πήγε κάπου εδώ και θα επιστρέψει, είναι άδικο άδικο», μου λέει. «Κουράγιο», καταφέρνω να ψελλίσω. Η πάντα καλοσυνάτη γυναίκα πριν φύγει -παρά τον πόνο της- προλαβαίνει να νιαστεί, να με ρωτήσει για τα παιδιά, πώς είναι, τι κάνουν, γιατί έτσι κάνουν οι άνθρωποι που αγαπούν τους ανθρώπους. Αυτή δεν είναι μια άγνωστη ιστορία. Αυτό είναι το πρόσωπο και η ιστορία του νεκρού που μας στέρησε ο ιός.
Ο κύριος που έφυγε δεν ήταν ένας αριθμός. Είχε ζωή, οικογένεια, φίλους και γείτονες. Ισως να ξέρετε κι εσείς κάποιον που δεν τα κατάφερε. Κάποιον που δεν πρόλαβε να εμβολιαστεί. Ο ιός είναι ακόμη εδώ, τα εμβόλια υπάρχουν, κι όμως ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων πιστεύει πως συνωμοτούν εναντίον του. Πως θέλουν να τον εμβολιάσουν για να κερδίσουν κάτι από αυτόν. Θα ήθελα να τους είχα έναν έναν απέναντι από την κυρία που έχασε τον υγιή κατά τ’ άλλα άντρα της. Ισως έτσι καταλάβουν, ίσως έτσι πειστούν. Θα ήθελα να την κοιτάξουν στα μάτια και να δουν το αληθινό πρόσωπο της οδύνης με την ευχή της να μην καθίσουν ποτέ στην «αγέλαστο πέτρα» του πόνου.
Δεν υπάρχουν σχόλια