Το συγκλονιστικό τραγούδι για τον Άρη Βελουχιώτη (από Social Waste με στίχους)
Κρατούσα πάντα μια σελίδα μου κενή για το χατίρι σου
κι όσο θα τη γεμίζω, δώσε μου το ποτήρι σου. Καπετάνιε, θα το φουλάρω ως τα χείλια, κρασί να πιούμε από του χρόνου τα παλιά τα σταφύλια.
Σκοπούς μη βάλεις, βγάλε το σκούφο κι ετοιμάσου,
θα μιλήσουμε για κείνους που πουλήσαν τον ΕΛΑΣ σου
κι έπειτα ξεπουλήσανε και τούτο το χώμα
κι όμως τα σόγια τους μας κυβερνάνε ακόμα.
Ναι, όπως τ’ ακούς! Μα μην ταράζεσαι, έχει κι άλλα,
εξάλλου εδώ πάντοτε ξένοι κρατάγαν την κουτάλα
κι εμείς, πιστό σκυλί που ζητιανεύει, όπως θα ξέρεις,
καλά πού `φυγες νωρίς, να μην τα δεις, να υποφέρεις.
Τι είπες; το κόμμα σου; Αυτό έχει μάθει να χάνει και να προδίδει,
ρώτησε και τον Πλουμπίδη.
Μα τι σου λέω, που τα γνωρίζεις από πρώτο χέρι,
κι άλλος κανείς από `σένα, καλύτερα δεν τα ξέρει.
Όσο για τ’ όνειρο, το `πνιξε η μάνα του στην κούνια
και παίζουν δίχως αντίπαλο οι άλλοι με τα σπιρούνια.
Γι αυτό σου λέω, ανέβα στ’ άλογο και έλα σαν πρώτα
μήπως και πάψει τούτη η χώρα να `ναι κότα.
Δεν υπάρχουν σχόλια