Ο ΙΟΣ ΜΠΗΚΕ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ

 

Ο ΙΟΣ ΜΠΗΚΕ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ

Ο Covid 19 δεν μπήκε μόνο στο σώμα μας, μπήκε και στην ψυχή μας και στο μυαλό μας. Πρώτα μας τρόμαξε, μετά μας χαμήλωσε ως νοήμονα όντα και τώρα δίνει το τελειωτικό του χτύπημα. Μας “μεταλλάσει” ψυχικά και νοητικά. Φοβάμαι δεν υπάρχει επιστροφή.

Ακούγοντας τα λόγια ενός δεκαπεντάχρονου κοριτσιού, κόρη ιατρού, μετά το πέρας του εμβολιασμού της και βαστάζουσα από τον ίδιο αλλά και τον Περιφερειάρχη η ψυχή μου άδειασε για άλλη μια φορά μπροστά σε άλλη μια θεατρική παράσταση. Την ίδια ημέρα που οι συνάδελφοί μου ήταν έξω στην αυλή του νοσοκομείου και αγωνιούσαν αν θα δουλεύουν αύριο Νόμιζα ότι άκουγα ένα ρομπότ που το προγραμμάτισαν να πει ένα κείμενο κάποιων άλλων. Ακόμα και να λαθεύω (μακάρι να λαθεύω) αναρωτιέμαι γιατί μου δίνουν αυτό το δικαίωμα να το σκεφτώ; Τι θέλουν να πετύχει ή τι θέλουν να μην πετύχει;

Βλέπω τον κόσμο πλέον με ένα άλλο μάτι. Ανησυχώ για όλους μας αλλά και για αυτά τα παιδιά που καθοδηγούνται χωρίς να έχουν την δική τους άποψη. Πως γίνεται να βάζεις ένα παιδί 15 χρονών να πράττει και να μιλάει για κάτι που ο παππούς της, πιθανόν, δεν τον έπεισε ακόμη να το κάνει ούτε ο ίδιος ο πατέρας της που είναι ιατρός; Αυτός ο παππούς κινδυνεύει. Και ένας γείτονάς της που ανήκει σε ευπαθή ομάδα! Πόσο υποκρισία θα δω ακόμα σε αυτόν τον τόπο; Χάνουμε τον δρόμο μας σιγά σιγά κι αυτή η καταραμένη πανδημία τελικά μας οδηγεί σε δύσκολα και επικίνδυνα μονοπάτια ανίκανοι να σώσουμε και τα παιδιά μας.

Αυτοί οι άνθρωποι ανίκανοι πλέον να μας πείσουν με το ραβδί της αλήθειας και της πραγματικότητας, παρόλο που είναι επιστήμονες, υψώνουν ένα ραβδί που μου θυμίζει τον δάσκαλό μου όταν με χτυπούσε ακόμα και για ανεξήγητους για μένα λόγους, το χέρι μου, να με συνετίσει υποτίθεται. Δεν είναι αληθινοί άνθρωποι. Λυπάμαι που το γράφω. Ο “μεγάλοι άνθρωποι” έχασαν τον δρόμο τους και τον αληθινό στόχο τους ανήμποροι να σηκώσουν το κεφάλι τους μέσα στην κυψέλη κάποιου lobby παρασύροντας κι εμάς μέσα σε αυτό. Αυτοί που αποκαλούν τους εαυτούς τους υπεύθυνους αλλά πολύ εύκολα ρίχνουν την ευθύνη στον άλλον.

Το τραγικότερο όλων είναι ότι παρασύρουν και τα παιδιά, το μέλλον αυτού του κόσμου, διαμορφώνοντας για τα επόμενα χρόνια με την μορφή “παιδομαζώματος”, μια από τις πιο ικανές γενιές πάνω σ΄αυτόν τον πλανήτη σε τεχνογνωσία, τους επόμενους γενίτσαρους. Γενίτσαρους χωρίς δική τους προσωπικότητα βγαλμένες από ταινίες επιστημονικής φαντασίας, σερνόμενους και ελεγχόμενους από τα κέντρα εξουσίας για να χρησιμοποιηθούν ως ανθρώπινα ρομπότ. Για να χαρούν και να δημιουργήσουν πρέπει να περάσουν από έλεγχο. Για κάθε τι που θα κάνουν. Τα δικαιώματά τους να μηδενίζονται σιγά σιγά και να αυξάνονται οι υποχρεώσεις τους απέναντι στο σύστημα.

Τελικά εμείς αποδειχθήκαμε η χειρότερη γενιά που πέρασε από την χώρα αυτή. Μας εμφύτευσαν μέσα στα χρόνια τον παρτακισμό, τον ωχαδερφισμό, δεκάδες απωθημένα, το θεαθήναι, το υπερβολικό προσωπικό συμφέρον, την επιβολή της δικής μας και μόνο άποψης, την μικρή μνήμη που δεν χωράει τις θυσίες που έγιναν από τους προγόνους μας για ελευθερία και δημοκρατία. Ξεχάσαμε και ξεχαστήκαμε. Δεν είμαστε άμοιροι των ευθυνών κι αυτό αν δεν το έχουμε πληρώσει θα το πληρώσουμε σύντομα αν δεν σώσουμε αυτά που απέμειναν, αυτό είναι σίγουρο. Ο κύκλος θα κλείσει βίαια δυστυχώς, όπως έχει δείξει η ιστορία που την βάλαμε πίσω από μια κουρτίνα θεάτρου, για άλλη μια φορά. Αλίμονο σε μας! Αλίμονο στα παιδιά μας!

“The Equalizer”

facebook.com