Ιστορία μιας βίζας
Η άρνηση της πρεσβείας των ΗΠΑ να δώσει βίζα στον Στέλιο Κούλογλου έχει μεγάλο πολιτικό και διπλωματικό ενδιαφέρον. Οχι επειδή είναι ευρωβουλευτής. Αυτό απλώς κάνει πιο θορυβώδη την αυθαιρεσία. Η απαγόρευση ήταν το ίδιο απεχθής και όταν είχε την ιδιότητα του δημοσιογράφου.
Η άνεση με την οποία οι ΗΠΑ επιδεικνύουν αυταρχισμό ξένο προς τις βασικές αρχές της δυτικής δημοκρατίας χωρίς να υποχρεώνονται να λογοδοτήσουν και χωρίς να υφίστανται καμία ουσιαστική πίεση είναι η πιο απτή απόδειξη ότι υπάρχουν δύο κόσμοι: Ο κόσμος των λίγων και ισχυρών που κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς συνέπειες και ο κόσμος των πολλών και αδύναμων που υφίστανται τις επιλογές των άλλων. Ανάμεσά τους είναι οι λιγότερο ευάλωτοι που όμως δεν ανήκουν στην ελίτ και άλλοτε επηρεάζονται από τη μοίρα των «κάτω» και άλλοτε βολεύονται με τα ξεροκόμματα των «πάνω».
Ο Στ. Κούλογλου είναι προνομιούχος ως πολιτικός αλλά όχι αρκετά γιατί είναι Αριστερός και γιατί έχει πίσω του παρελθόν ερευνητικής δημοσιογραφίας χωρίς συνεννόηση με την αμερικανική πρεσβεία. Το βιογραφικό του, δηλαδή, είναι ύποπτο για τη μητρόπολη του καπιταλισμού.
Αντιμετωπίζεται από την Ουάσιγκτον σαν καταδικασμένος τρομοκράτης. Δεν τους χρειάζεται να τεκμηριώσουν ούτε να αποδείξουν το λόγο της τιμωρίας του. Τον εκδικούνται για τα ντοκιμαντέρ που αποκάλυψαν πτυχές της αμερικανικής πολιτικής που τις ήθελαν κρυφές χωρίς να δηλώσουν κάποια αιτία, ένα κίνητρο, οποιοδήποτε επιχείρημα. Είναι μια μετανεωτερική εκδοχή της Δίκης του Κάφκα.
ΣΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ
Για την Αριστερά είναι αυτονόητη η συμπαράσταση στον ευρωβουλευτή που του απαγορεύεται η είσοδος στις ΗΠΑ σαν να υπήρξε βομβιστής. Σε σημερινες συνεντεύξεις του ο Στέλιος Κούλογλου δήλωσε ότι ζητησε με επιστολές του προς τον υπουργό εξωτερικών κ. Νίκο Δενδια και τον αναπληρωτή υπεύθυνο για ευρωπαϊκές υποθέσεις κ. Μ. Βαρβιτσιώτη να ζητήσουν εξηγήσεις απο την Αμερικανική κυβέρνηση. Αναμένουμε την συνέχεια με ενδιαφέρον.
Δεν υπάρχουν σχόλια