Γιατί δεν ανακάμπτει ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε καν λίγο;

Χρήστος Λάσκος *

Είναι, άραγε, ενδιαφέρον το ερώτημα του τίτλου για όσους δεν είναι ενδιαφέρων ο ΣΥΡΙΖΑ; Για όσους, δηλαδή, πιθανότατα δεν θα τον ψηφίσουν και ούτε τον αισθάνονται, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, κοντινό τους;

Η απάντηση στο ερώτημα είναι, κατά τη γνώμη μου, προφανώς καταφατική. Κυρίως γιατί, όσο η αξιωματική αντιπολίτευση είναι τόσο εκμηδενισμένη πολιτικά, τόσο λίγο απειλητική, οι οιονεί ακροδεξιοί νεοφιλελεύθεροι που κυβερνούν αποθρασύνονται απολύτως. Κι αυτό το πληρώνουμε εμείς πολύ περισσότερο απ’ ό,τι το πολιτικό προσωπικό του ΣΥΡΙΖΑ.

Γιατί, λοιπόν, δεν ανακάμπτει ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε καν λίγο;

Φταίει, λένε κάποιοι, η στημένη και άθλια αντιμετώπιση του συνόλου σχεδόν του Τύπου, που, σε διατεταγμένη και κωλο-«πετσωμένη» υπηρεσία, θάβει κάθε πρωτοβουλία του κόμματος. Ακόμη χειρότερα, παραποιεί με προκλητικό τρόπο την παρέμβασή του.

Αλλοι ισχυρίζονται πως καίριο είναι το γεγονός ότι δεν μπορεί να παρουσιάσει κάποιον οραματικό ορίζοντα, ο οποίος θα του επέτρεπε να αναιρέσει την εικόνα του ως κάποιου που θα έκανε τα ίδια πράγματα με τώρα -αλλά καλύτερα! Δεν μπορεί, π.χ., να πει πώς φαντάζεται τη χώρα και τον κόσμο σε 5 αλλά και σε 15 χρόνια από τώρα. Και δεν μιλάμε για τον κομμουνισμό -ας ήταν κάτι λιγότερο!

Σε σύνδεση με το προηγούμενο, προφανής είναι και η έλλειψη μιας σαφούς και μαχητικά υπερασπίσιμης ιδεολογικής διαχωριστικής. Οπως έλεγε και ο Νάνι Μορέτι άλλοτε, «πείτε και κάτι αριστερό, επιτέλους», φτάνει η τόση κυβερνησιμότητα πια.

Βέβαια, εδώ αναφύεται και το θέμα της αξιοπιστίας. Οταν τόσο είχες «δεσμευτεί» για το 751, πόσο πειστικός μπορείς να είσαι όταν τώρα «δεσμεύεσαι» για τα 800 κατώτατο μισθό; Ή όταν αισθάνεσαι τόσο υποχρεωμένος στην εξυπηρέτηση της «συνέχειας του κράτους», ώστε κάνεις ό,τι κάνεις σε σχέση με το Ελληνικό ή τους εξοπλισμούς ή τις «διεθνείς συμμαχίες της χώρας».

Το παρελθόν πραγματικά στοιχειώνει. Είναι κυρίως το τραύμα του ’15 και η αποστρατεία εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, είναι και η μετέπειτα κυβερνητική εμπειρία, που δημιούργησε πολλές «δεσμεύσεις» και διαμορφώνει τη σημερινή συνθήκη έτσι που κάποιες αυτονόητες -ακόμη και από ορθολογική, όχι «αριστερή», άποψη- πρακτικές κινδυνεύουν να οδηγήσουν σε γελοιοποίηση.

Νομίζω πως όλα αυτά είναι μέρος της απάντησης. Στη συγκεκριμένη συγκυρία, ωστόσο, το σημαντικότερο ζήτημα είναι πως η ηγετική ομάδα -και τα θινκ τανκ(!)- του ΣΥΡΙΖΑ αδυνατούν στοιχειωδώς να διαμορφώσουν ατζέντα. Ετσι, όμως, είναι αναγκασμένοι να ακολουθούν την ατζέντα της κυβέρνησης, συνεπώς να παίζουν σε γήπεδο ναρκοθετημένο.

Η διαμόρφωση -ή έστω ο επαρκής επηρεασμός- των θεμάτων που κυριαρχούν στην επικαιρότητα και ο τρόπος που ιεραρχούνται είναι προϋπόθεση για την ύπαρξή σου ως πολιτικής δύναμης.

Σκέφτομαι κάποια πράγματα, που θα μπορούσαν να ευνοήσουν μια τέτοια παραγωγή -και δεν θεωρώ πως απαιτεί εξαιρετική ευφυΐα η επισήμανσή τους.

Κεντρικό θέμα είναι αυτό των εκκρεμών συντάξεων. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ταλαιπωρούνται και πένονται αθλίως από τη διαχρονική βλακεία και τον μισανθρωπισμό διαδοχικών κυβερνήσεων. Γιατί δεν γίνεται σημαία, συνεχώς και συνεχώς, χωρίς ανάσα για την κυβέρνηση, η πρόταση για χίλιες ψωρο-προσλήψεις, οι οποίες, σύμφωνα με τους αριθμούς που δίνει το ίδιο το υπουργείο, θα έλυναν το πρόβλημα σε 6 το πολύ μήνες;

Η υγειονομική κρίση παροξύνεται και πάλι. Μ’ όλα τα σωστά που λέγονται και ξαναλέγονται, γιατί δεν γίνεται κεντρικό το αίτημα της πλήρους επίταξης του ιδιωτικού τομέα, ώστε να πληρώσει κάπως την κρίση και το μεγαλοϊατρικό κεφάλαιο;

Ο πληθωρισμός επανακάμπτει εξαιρετικά απειλητικός. Υστερα από 12 χρόνια κρίσης και δύο χρόνια πανδημικής ανέχειας, έρχεται τώρα και η αύξηση των τιμών. Δεν θέτω ζήτημα πρόταξης της, προφανώς, αυταπόδεικτης ολοκληρωτικής αποτυχίας του καπιταλισμού -πόσο μάλλον του ελληνικού- να αντιμετωπίσει τα στοιχειώδη της κοινωνικής αναπαραγωγής. Αυτό που αδυνατώ να κατανοήσω είναι γιατί δεν γίνεται κραυγή μόνιμη και διαρκής η απαίτηση για μεγάλες αυξήσεις των μισθών, που αποτελεί τη μοναδική απάντηση σε ένα πρόβλημα που αφορά αποκλειστικά τον κόσμο της εργασίας, μια και πρόκειται για κατ' εξοχήν και μόνο «λαϊκό» πληθωρισμό.

Ο ΕSM απειλεί εκ νέου με θηριώδη δημοσιονομική προσαρμογή, λόγω μεγάλης αύξησης του χρέους. Τα «σχέδια» που κατατίθενται οδηγούν σε πλεονάσματα της τάξης του 5% για την επόμενη εικοσαετία! Δεν θα έπρεπε ο ΣΥΡΙΖΑ να προκρίνει την πλήρη άρνηση για οποιαδήποτε τέτοια εξέλιξη, στο μέτρο, μάλιστα, που η -επαχθής, κατά τη γνώμη μου- συμφωνία του μέχρι το 2060 υποτίθεται πως διαμόρφωνε οριστικά το τοπίο των «ευκολιών πληρωμής»;

Νομίζω αυτά και άλλα φτιάχνουν μια πολύ ευνοϊκότερη ατζέντα.

Κυριαρχεί, ωστόσο, η ουσιαστική αφωνία.

* εκπαιδευτικός

efsyn.gr