130 θάνατοι από Covid-19. «Viva la muerte»;
Μία από τις πλέον φονικές μέρες του «πολέμου» κατά της πανδημίας ήταν η χθεσινή, καθώς έχασαν τη ζωή τους 130 άνθρωποι. Και επειδή ο αριθμός των διασωληνωμένων κυμαίνεται περί τους 700, η συνέχεια αναμένεται ανάλογη. Ποια είναι η συγκλονιστική είδηση; Οτι μπροστά σε τέτοια εκατόμβη και μάλιστα σε μέρες προεορτινές, η «κανονικότητα» της… ζωής, της καθημερινότητας και της πολύπλοκης αναπαραγωγής της σε όλα τα επίπεδα ουδόλως διαταράσσεται! Ο θάνατος έχει «κανονικοποιηθεί». Εκατό πάνω-κάτω νεκροί καθημερινά θεωρούνται «αποδεκτό», «φυσιολογικό» κόστος. Η Αριστερά δεν διαδηλώνει, τα σάιτ, οι εφημερίδες και τα κανάλια δεν κατακλύζονται από χιλιάδες οργισμένα μηνύματα που να αξιώνουν να γίνει αυτής της έκτασης το θανατικό «πρωτοσέλιδο», η αντιπολίτευση δεν καταθέτει πρόταση μομφής, η «κοινωνική και οικονομική ζωή» δεν διαταράσσεται…
Κι όμως, περίπου πεντέμισι χρόνια πριν, το καλοκαίρι του 2016, οι 102 θάνατοι (μια κι έξω, κι όχι κάθε μέρα) από την πυρκαγιά στο Μάτι συγκλόνισε την κοινωνία και προκάλεσε πολύ μεγαλύτερες «κόντρες» στο πολιτικό σκηνικό. Το κόμμα της Ν.Δ., που οφείλει πολλά στην πολιτική «εργαλειοποίηση» των νεκρών στο Μάτι, ποινικοποίησε την υπόθεση και ακόμη αξιοποιεί προπαγανδιστικά επετειακές εκδηλώσεις θλίψης κάθε καλοκαίρι.
Τι σηματοδοτεί, λοιπόν, αυτή η «αποκλιμάκωση» της ευαισθησίας απέναντι στον θάνατο;
Μήπως ανεπαισθήτως έχουμε χάσει μια κρίσιμη μάχη στο μέτωπο των αξιών; Μήπως μπροστά στα μάτια μας «νομιμοποιείται» η απαξίωση όχι πλέον των συνθηκών ζωής αλλά της ίδιας της ζωής; Μήπως χάσαμε μια κρίσιμη μάχη από τη νεοφιλελεύθερη ευγονική και την ακροδεξιά/φασιστική θεωρία του «Καιάδα» για τους μη «εύρωστους»; Μήπως η αριστοτελική έξις σε αυτά είναι το προστάδιο για να ακουστεί κάποια στιγμή στο μέλλον στεντορεία τη φωνή το «Viva la muerte» («Ζήτω ο θάνατος») του Χοσέ Μιγιάν-Αστράι, φασίστα στρατηγού του Φράνκο, που έχει γίνει σύνθημα στα χείλη των απανταχού φασιστών;
Δεν υπάρχουν σχόλια