Αλέξης Τσίπρας: Εκκρεμές
Είχαν περάσει περισσότερες από 48 ώρες. Εχουν βγει τρεις-τέσσερις κομματικές ανακοινώσεις. Ο πρόεδρος έκανε και ξαναέκανε δηλώσεις. Μίλησε για περισσότερο από μία ώρα στη Βουλή. Κι ωστόσο, όποιος παρακολούθησε όλες τις εξωτερικεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί ακόμη να απορεί: Τελικά, τι πιστεύουν για την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού στους άνω των 60 ετών; Είναι σωστή – όπως η υποχρεωτικότητα την οποία ζητούν για τους ενστόλους; Είναι σωστή μόνο επί της αρχής, αλλά εφαρμόζεται λάθος γιατί το πρόστιμο δεν κλιμακώνεται, όπως είπε ο Τσίπρας, ανάλογα με το εισόδημα; Ή είναι μέτρο αυταρχικό και «πινοσετικό» –άρα εντελώς λάθος–, όπως είπε ο γραμματέας του κόμματος;
Ο Τσίπρας αντιγυρίζει αυτή την κριτική λέγοντας ότι ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του ήταν ανακόλουθοι· έλεγαν ότι είναι ατελέσφορο και αντισυνταγματικό το μέτρο, που αναγκάστηκαν τελικώς να υιοθετήσουν. Ομως, η καταγγελία της παλινωδίας του αντιπάλου δεν συνιστά θέση. Εκτός και αν η αντιπολίτευση είναι απλώς το εκκρεμές που ταλαντεύεται πάντοτε απέναντι από τη θέση που παίρνει η κυβέρνηση.
Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αγανακτεί που, στην πιο δύσκολη στιγμή της πανδημίας, τα media σπαταλούν ενέργεια για να επισημαίνουν τις δικές του αντιφάσεις – σαν να ήταν η στάση του χωρίς συνέπειες. Αγανακτεί ακόμη περισσότερο όταν ακούει αυτό το «τι θα γινόταν αν». Κι όμως, σε αυτό το ερώτημα καταλήγει πάντα ο πολιτικός ανταγωνισμός – σε μια επιλογή μεταξύ δύο εναλλακτικών. Βλέπουμε τι κάνει ο Μητσοτάκης. Ξέρουμε τι έκανε τεσσεράμισι χρόνια στην εξουσία ο Τσίπρας. Δεν υπάρχει πιο θεμιτό ούτε πιο καίριο ερώτημα από το «τι θα γινόταν αν» στα πράγματα ήταν πάλι ο τέως πρωθυπουργός.
Είναι θεμιτό να ρωτάμε «τι θα γινόταν αν»;
Τι θα έκανε ο Τσίπρας αν έπρεπε εκείνος να πάρει μια απόφαση για να καλύψει την υγειονομική τρύπα του μισού εκατομμυρίου ανεμβολίαστων στην πιο ευπαθή, αλλά και πιο πολιτικοποιημένη, κατηγορία του πληθυσμού; Ο Μητσοτάκης παραμέρισε το δόγμα του· αναθεώρησε την αρχική του άρνηση και ανέλαβε το πολιτικό ρίσκο. Με ποια κριτήρια θα αποφάσιζε, αν ήταν στη θέση του, ο Τσίπρας; Πόσο θα βάραινε στην επιλογή του το πολιτικό κόστος; Πόσο θα τον οδηγούσε το εσωτερικό του «θυμόμετρο» – αυτό το αντανακλαστικό τού να ακολουθεί σχεδόν πάντα ό,τι προσλαμβάνει ως συναίσθημα της πλατείας;
Η δημοκρατία, ναι, είναι και μηχανή μεταβολισμού συναισθημάτων. Ομως, πρωτίστως είναι μηχανή επίλυσης προβλημάτων. Το πρώτο –η διαχείριση του συναισθήματος– είναι απλώς ένα από τα μέσα για να εκπληρωθεί ο καταστατικός της σκοπός, που είναι το δεύτερο.
Κάπως έτσι, αφηρημένα και μετα-ιδεολογικά, θα μπορούσε να συνοψίσει κανείς το σημερινό μενού των εναλλακτικών. Από τη μία, η πολιτική τεχνολογία που πάει στο πρόβλημα – και, παρεμπιπτόντως, διαχειρίζεται και το συναίσθημα. Και από την άλλη, η ποιμαντική που αφιερώνεται στο συναίσθημα, αναγνωρίζοντάς το ως το μόνο πρόβλημα.
Δεν υπάρχουν σχόλια