Τουλάχιστον πήρατε κάποιο αντάλλαγμα κύριε Μητσοτάκη;

To γεωπολιτικό παιχνίδι, η εξωτερική πολιτική, οι σχέσεις της Ελλάδας με τις ισχυρές κι όχι μόνο χώρες είναι μια δύσκολη εξίσωση.

Για όλες τις κυβερνήσεις και για όλες τις εποχές, όχι μόνο αυτή την περίοδο όπου ζούμε έναν πόλεμο που κανείς δε γνωρίζει πώς θα εξελιχθεί.

Προφανώς, η ελληνική κυβέρνηση από τη στιγμή που εξαρτάται από τη Δύση, είτε αυτοί είναι οι Αμερικανοί, είτε οι Γάλλοι και οι Γερμανοί, πιέστηκε και έστειλε οπλισμό στην Ουκρανία.

Όμως, η άμεση εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο της Ουκρανίας, είναι μια κίνηση υψηλού ρίσκου.

Αφενός γιατί θα υπάρξουν σοβαρές συνέπειες στις σχέσεις με τη Ρωσία, κι αφετέρου γιατί κανείς δε γνωρίζει αν αυτή η απόφαση θα έχει και κάποια ανταλλάγματα. Όλα είναι στον αέρα.

Το ερώτημα είναι αν ο Μητσοτάκης έχει πάρει υποσχέσεις για ανταλλάγματα για τη στάση του αυτή.

Δεν είναι μόνο τα 10 καλάσνικοφ που στείλαμε, αλλά είναι και το γεγονός ότι η χώρα μας μπορεί να μετατραπεί σε στρατηγικό σημείο για τα πολεμικά πλοία κι αεροσκάφη των Αμερικανών ή των Γάλλων σε περίπτωση που κλιμακωθεί η κρίση.

Ποια είναι άραγε τα ανταλλάγματα που πήραμε;

Δεσμεύτηκαν οι Αμερικανοί ότι θα βάλουν στη θέση που τους αξίζει τους Τούρκους;

Θα έχουμε άμεση εμπλοκή της Δύσης αν ο Ερντογάν μπουκάρει σε κανένα ελληνικό νησί;

Άραγε υπάρχει κάποια δέσμευση για λύση του Κυπριακού που στην ουσία πρόκειται για μια αντίστοιχη περίπτωση με την Ουκρανία; Με εισβολή δηλαδή μιας χώρας σε άλλη δήθεν για προστασία της μειονότητας.

Το ζήτημα είναι αν ο Μητσοτάκης έκανε κάποιο deal που αξίζει και δεν πήρε αποφάσεις που θα προκαλέσουν ζημιά και δε θα αποφέρουν τίποτε.

Το θέμα είναι αν η κυβέρνηση έχει κάνει συζητήσεις με τους Αμερικανούς, τους Γάλλους ή τους Βρετανούς και τους Γερμανούς για αναβάθμιση της θέσης της χώρας στις γεωστρατηγικές αλλαγές που συντελούνται αυτή την περίοδο.

Αν η απόφαση για ξεκάθαρη πρόσδεση στο δυτικό άρμα σημαίνει ότι θα έχουμε οφέλη, να επικροτήσουμε.

Αν όμως μας «αδειάσουν» για ακόμη μια φορά, τότε θα έχουμε υποστεί διπλή ήττα. Αφενός θα χάσουμε την πραγματική αγάπη του ρωσικού λαού (όχι απαραίτητα και της κυβέρνησης Πούτιν), κι αφετέρου θα παραμείνει μια… μία από τα ίδια πολιτική της Δύσης σε σχέση με την Τουρκία.

Ο Ερντογάν είναι προκλητικός εδώ και χρόνια και κανείς δεν τον συνετίζει. Απειλεί με πόλεμο μια χώρα μέλος του ΝΑΤΟ και κανείς δεν του τραβάει το αυτί.

Συνεχίζει να κατέχει μεγάλο μέρος χώρας – μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κανείς δεν τον τιμωρεί, αντίθετα τον πριμοδοτεί με δισεκατομμύρια για τους μετανάστες ή του πουλάει η Δύση όπλα που στρέφονται κατά της χώρας μας.

Είναι η ώρα, λοιπόν, να δούμε αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη έκανε τουλάχιστον το αυτονόητο.

Δηλαδή να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της πατρίδας μας.

Μπορεί η Ελλάδα εδώ και δεκαετίες να ασπάζεται το καραμανλικό «ανήκομεν εις την Δύσιν», αλλά είναι αυτονόητο ότι από μόνο του δεν αρκεί όπως πολλάκις έχουμε διαπιστώσει.

antinews.gr