Η ευκαιρία της απλής αναλογικής και η «πολιτική ανωμαλία» που έρχεται: γιατί οι επόμενες εκλογές είναι κρίσιμες για την Ελλάδα

Του Νίκου Λακόπουλου

 Η συζήτηση για τις φρεγάτες Belhara και τα Rafale στη Βουλή εξελίχτηκε σε αντιπαράθεση για τον …Μάο Τσε Τουγκ με αναφορές στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, αλλά και τον Ανδρέα Παπανδρέου -από τον Μιχάλη Κατρίνη.

Μόνο που στα έδρανα της Βουλής ήταν τώρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Αλ΄έξης Τσίπρας -μεγάλη ιστορία πώς βρέθηκαν εκεί- και η συζήτηση κατά βάθος δεν είχε θέμα την εθνική άμυνα -και το αν είναι αυτοσκοπός ή όχι- αλλά… ποιος εκπροσωπεί καλύτερα το… Κέντρο.

«Οι πολίτες δεν έχουν να πληρώσουν το ρεύμα και εσείς ψηφίζετε 7 δισ. εξοπλισμούς» είπε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ. «Μέσα στην τελευταία σας αποστροφή ότι πρέπει όλα τα λουλούδια, πώς το είπατε; «Όλα τα λουλούδια πρέπει να ανθίσουν» απάντησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Φαίνεται πως η ακρίβεια φέρνει «λελογισμένη» αύξηση του κατώτατου μισθού -που το ύψος της μάλλον εξαρτάται από… τις δημοσκοπήσεις και τα ποσοστά αύξησης της δύναμης του Κινάλ. Αλλά η αύξηση των μισθών -λέει η θεωρία- θα φέρει νέες ανατιμήσεις.

To χειρότερο είναι πως η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης εξαρτάται από τον χρόνο των εκλογών και την δημοτικότητα του Πρωθυπουργού και τις επικοινωνιακές ανάγκες της φούσκας μιας «επιτυχίας» βασισμένης σε αριθμούς, δείκτες που πλαστογραφούν την πραγματικότητα.

Το εκλογικό σύστημα και η οικονομική πολιτική

Φαίνεται πως ζούμε σε μια χώρα με «καταπληκτικές» συνθήκες ζω΄ής, το βιοτικό επίπεδο βελτιώνεται, η ανεργία μειώνεται μέσα στην κρίση, οι επενδύσεις πάνε καλά και οι δημοσκοπήσεις ακόμα καλύτερα.

Το 80% πιστεύει ότι η κυβέρνηση δεν τα πάει καλά, αλλά ο Μητσοτάκης είναι ο πιο δημοφιλής πολιτικός καθώς χάνει διαρκώς η αξιωματική αντιπολίτευση και προσωπικά ο Αλέξης Τσίπρας -που ανήκει στους πιο αντιπαθείς πολιτικούς που πέρασαν από τη χώρα.

Μέσα σ’ αυτό το σκηνικό, όπου για το σκάνδαλο Nοβάρτις διώκονται δημοσιογράφοι και εισαγγελείς, εμφανίζεται η προοπτική για μια κυβέρνηση δημοκρατική στην οποία μπορεί να οδηγήσει η απλή αναλογική.

Αν αυτό δεν συμβεί, μετά τις δεύτερες ή τις τρίτες εκλογές, μετά ακόμα και από μια κυβέρνηση τεχνοκρατών ή σωτηρίας, παγιώνεται το να σχηματίζει κυβέρνηση ένα κόμμα που θα εκφράζει μια οικτρή μειοψηφία.

Κι αν αυτό το κόμμα είναι η Νέα Δημοκρατία -που μπορεί και να σημαίνει πως δεν θα ξαναδούμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- τότε με τα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης να έχουν την πλειοψηφία θα σχηματίζεται κυβέρνηση από την μειοψηφούσα δεξιά πιθανόν με ένα κομμάτι του Κινάλ- ΠΑΣΟΚ ή κάποιου άλλου μικρού κόμματος.

Αυτό δεν θα είναι κυβέρνηση που θα εκφράζει ακριβώς την βούληση του ελληνικού λαού κι αν μάλιστα- όπως προαναγγέλλει ο Κυριάκος Μητσοτάκης- θα είναι κυβέρνηση «αποστατών» θα είναι κυβέρνηση «πολιτικής ανωμαλίας» -όπως ήταν κατά μια έννοια και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ.

Η απλή αναλογική εμφανίζεται ως μια σπουδαία ευκαιρία για κυβέρνηση δημοκρατικής συνεργασίας και δεν θα κρίνει μόνο το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ -που κινδυνεύει να αποτελεί το αιώνιο «δεύτερο» κόμμα που δεν θα μπαίνει στην κυβέρνηση.

Πάνω από όλα οι επόμενες εκλογές -κρίσιμες για το μέλλον της χώρας και της «δημοκρατικής παράταξης» θα κρίνουν όμως το μέλλον του Κιν΄άλ-ΠΑΣΟΚ που παρά την δημοκοπική του άνοδο θα βρεθεί ανάμεσα σε συμπληγάδες.

Την επόμενη των εκλογών -και ιδιαίτερα των μεθεπόμενων εκλογών, δεν θα έχει κριθεί η ενότητα της δημοκρατικής παράταξης, αλλά αν αυτή μπορεί να είναι συνεργασία δύο κομμάτων ή αν θα πρέπει να συγκροτηθεί μέσα στο ίδιο κόμμα -που δεν μπορεί παρά να είναι ένας νέος ΣΥΡΙΖΑ- Προοδευτική Συμμαχία. Ή καλύτερα Προοδευτική Συμμαχία – ΣΥΡΙΖΑ -ένας Δημοκρατικός Συναγερμός.

anoixtoparathyro.gr