Ο ελεύθερος Λιγνάδης και ο αδειούχος Γιωτόπουλος
Τι ζούμε από το ακραίο Κέντρο το τελευταίο διάστημα, τις τελευταίες ημέρες; Από το ακραίο Κέντρο που έχει γίνει φουλ ακροδεξιό αλλά δεν είναι της παρούσης. Δύο πράγματα ζούμε λοιπόν: τον εκνευρισμό τους με τις αντιδράσεις στην αναστολή του Λιγνάδη και την αφωνία τους για την τριήμερη άδεια στον Γιωτόπουλο της 17 Νοέμβρη.
Για το δεύτερο, καταρχάς, να πούμε ότι η σιωπή τους είναι εκκωφαντική. Αυτοί που έγραφαν πάπυρους ολόκληρους όταν επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ έπαιρνε (σωστά) άδεια ο Κουφοντίνας, τώρα δεν γράφουν λέξη που επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη παίρνει (σωστά) άδεια ο Γιωτόπουλος. Ούτε ένα κείμενο δεν είδα. Χάθηκαν όλοι τους. Τελικά, όπως καταλαβαίνουμε τώρα, δεν τους ενδιαφέρει ποιος παίρνει άδεια αλλά ποιος τη δίνει. Κοίτα ρε που το πρόβλημά τους δεν ήταν η 17 Νοέμβρη αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ.
Όσο για τον κύριο Λιγνάδη, η απελευθέρωσή του εξελίσσεται σε μεγάλο πρόβλημα για την κυβέρνηση. Η αναστολή της εκτέλεσης της ποινής του έχει εκνευρίσει πολύ κόσμο, τόσο από δεξιά όσο και από αριστερά. Και το Ακραίο Κέντρο έχει θυμώσει βέβαια. Αλλά όχι με την αποφυλάκιση Λιγνάδη. Έχει θυμώσει με όσους διαμαρτύρονται για τη συγκεκριμένη αποφυλάκιση. Καλά τα λέει ο Φοίβος Δεληβοριάς, είναι εκείνοι που βαφτίζουν «όχλο» όποιον «διατυπώνει το σοκ του από την στιγμιαία απελευθέρωση Λιγνάδη αμέσως μετά την καταδίκη του».
Η σύνδεση της κυβέρνησης με την αποφυλάκιση Λιγνάδη είναι απόλυτη για τον κόσμο. Γεγονός που της φέρνει τεράστια φθορά (της κυβέρνησης). Πολύ περισσότερο όταν υπουργοί όπως η κ. Μενδώνη δεν διαχωρίζουν τη θέση τους από τον Λιγνάδη αλλά «σφιχταγκαλιάζονται» περισσότερο μαζί του κατακρίνοντας τις όποιες διαμαρτυρίες. Σφιχταγκάλιασμα που γεννά απορίες.
Αξίζει όμως ένας ελεύθερος Λιγνάδης σε σχέση με τη φθορά του Μητσοτάκη;
Δεν υπάρχουν σχόλια