ΜΑΘΗΜΑ ΠΕΡΙ ΑΠΟΧΗΣ

     Βλέποντας κανείς σήμερα τον Μπάιντεν αναρωτιέται πως κι έχασε ο θηριώδης αντίπαλος του, που θεωρείτο μάλιστα σιγουράκι. Λένε ότι δεν τον έφαγε ο Sleepy Joe αλλά τον έφαγε ο κορωνοιός κι η πολιτική αντιμετώπιση που ο Τραμπ επέλεξε. Στην πραγματικότητα μάλλον τον έφαγε ένας ολότελα «άσχετος» με την πολιτική, ο George Floyd.

     Όσοι δεν είναι λευκοί σιχαινόταν ανέκαθεν τον Τραμπ σαν τις αμαρτίες τους. Όμως δεν έφταναν στην κάλπη θεωρώντας ότι είναι όλοι οι πολιτικοί ίδιοι και πολύ μακρινοί από τους φτωχούς μαύρους Αυτούς που το αμερικάνικο κράτος θεωρεί αναλώσιμους και πολίτες μειωμένων δικαιωμάτων.

     Αντιθέτως, οι λευκοί υποστηρικτές του Τραμπ δάγκωναν σίδερα γιατί θεωρούσαν ανεξίτηλη προσβολή την οκταετή προεδρική θητεία ενός μαύρου (Ομπάμα) Κάπως έτσι και παρότι είχε 1 εκατομμύριο λιγότερους ψηφοφόρους νίκησε την Χίλαρι Κλίντον και πήγαινε πλησίστιος για δεύτερη θητεία, με εκλογική άνεση αυτή την φορά. Ίσως γι’ αυτό κι ο αντίπαλος δεν ήταν κι ο καλύτερος των Δημοκρατικών, δεδομένου ότι η ήττα φαινόταν εξασφαλισμένη.

     Ένας φόνος της Αστυνομίας, τον οποίο κατέγραψε ένα κινητό, ήρθε κι υπενθύμισε με την συγκάλυψη που από συνήθεια επιχείρησε ο Τράμπ το πως ακριβώς έβλεπε τους μαύρους Αυτό οδήγησε στην ανατροπή. Ο νεκρός Φλουντ πήρε από το χέρι εκατομμύρια μαύρους που παρά την αντιπάθεια τους θα απείχαν και τους πήγε στις κάλπες. Ο Ντόναλντ Τράμπ δεν μπορούσε πια να αναπνεύσει. Δεν είχε καμία πιθανότητα και ηττήθηκε πεντακάθαρα.

     Τα θυμήθηκα όλα αυτά βλέποντας την οργή σε όλους, δεξιούς κι αριστερούς, για την υπόθεση Λιγνάδη. Φαίνεται ότι είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι.

     Πολλοί που σιχαινόταν τον Μητσοτάκη αλλά δεν τους γέμιζε το μάτι ο Τσίπρας και μάλλον θα απείχαν, βλέπω να τους βάζει στην σειρά του εκλογικού τμήματος από την μία ο αποφυλακισμένος «Δημήτρη μου» του κ Πρωθυπουργού κι από την άλλη ο ρήτωρ κ Κούγιας κορνάροντας με την Porsche… υπέρ φυσικά της δευτέρας φοράς Αριστεράς!

Καθηγητής Μυστήριος