«Τυμβωρύχοι» ενός δράματος
Πονάει! Είναι αποκαρδιωτικό, τόσο πολύ που σκεπάζει ακόμη και τη δικαιολογημένη φορτισμένη αγανάκτηση.
Είναι κατανοητό –το γνωρίζουμε, άλλωστε, καλά τόσα χρόνια– ότι οι πολιτικές δυνάμεις κυρίως σε προεκλογικές περιόδους, μικρές ή μεγαλύτερες, βυθίζονται σε πελάγη οργισμένων και άνευ ορίων συγκρούσεων, καλλιεργώντας παράλληλα συνθήκες διχασμού και μίσους σε πρόθυμες για τέτοιες συμπεριφορές κοινωνικές ομάδες. Και όχι μόνο στην Ελλάδα. Ας μιλήσουμε εδώ για «εμάς», όμως, μια και το πράγμα δείχνει ότι έχει άκρως «ξεφύγει». Αφορμή; Τα όσα συνέβησαν τις τελευταίες ημέρες σε νησίδα του Εβρου, με τους πρόσφυγες και την ιστορία με το παιδάκι.
Δεν είναι η πρώτη τραγική περίπτωση με απώλεια ζωής πρόσφυγα ή μετανάστη που αναζητεί έξοδο από τον εφιάλτη που ζούσε. Και, δυστυχώς, δεν θα είναι η τελευταία. Μπροστά, λοιπόν, σε αυτή τη δραματική πτυχή της ανθρώπινης ιστορίας, το μόνο που δεν πρέπει να κάνουμε ως κοινωνία, ειδικά όσοι εξ ημών έχουν τη δυνατότητα ή και την ισχύ να παρέμβουν, είναι το να ριχνόμαστε σε αρένα αλληλοεξόντωσης. Και υπό αυτή την έννοια, όχι απλώς κατώτερη των περιστάσεων, αλλά ως η χειρότερη των πιθανών «επιλογών» ήταν η αντίδραση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθώς –εκτός των άλλων– επέλεξε να «συνδέσει» το δραματικό περιστατικό με τις… τηλεφωνικές παρακολουθήσεις για να επιφέρει ένα ακόμη πλήγμα στην κυβέρνηση στην εσωτερική πολιτική αρένα.
Από την άλλη, πέρα από τις όποιες έρευνες και εκδοχές αναφορικά με τα αίτια του συγκεκριμένου περιστατικού, είναι να αναρωτιέται κανείς: γιατί ευθύς εξαρχής η ελληνική πολιτεία δεν έκανε εκείνο το οποίο δηλώνει τώρα, εκ των υστέρων, ότι θα επιδιώξει να κάνει; Ο υπουργός Μετανάστευσης, που αργά έφθασε στην περιοχή του Εβρου, δήλωσε για τη δραματική πτυχή που έχει επίκεντρο την αναφορά για απώλεια ζωής μικρού παιδιού και τον πρόχειρο ενταφιασμό του σε νησίδα του ποταμού: «Θα κινηθούμε μέσω του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού και της Ερυθράς Ημισελήνου, ώστε να μπορέσει να βρεθεί το σώμα του παιδιού και να έρθει να ταφεί με αξιοπρέπεια από την οικογένειά του». Ενα όσο ο ουράνιος θόλος ευρύ «Γιατί;» πλανάται, σχετικά με το ότι δεν επιδιώχθηκε εξαρχής από πλευράς μας μια τέτοια διεθνής παρέμβαση. Ας έδειχνε εγκαίρως η ηγεσία αντανακλαστικά παρόμοια εκείνων που επιδεικνύει όταν απαντάει στην αντιπολίτευση για κάθε θέμα.
Αλλά και για το κύμα κανιβαλισμού, που σάρωσε από «πρόθυμες» ομάδες κρούσης τα σόσιαλ μίντια, τι άλλο να πει κανείς; Θλίψη!
Δεν υπάρχουν σχόλια