Χειρουργική κλινική: Το διαμάντι… του νοσοκομείου Βόλου
Στην τιτάνια προσπάθεια που καταβάλλει το υγειονομικό προσωπικό του νοσοκομείου Βόλου και ειδικότερα στη Χειρουργική Κλινική, αναφέρεται σε ανοιχτή επιστολή που απέστειλε προς τον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ συμπολίτισσα, καθώς χρειάστηκε να νοσηλευτεί στο Αχιλλοπούλειο συγγενικό της πρόσωπο και η επέμβαση στέφθηκε με επιτυχία.
Μέσω της επιστολή της η Καλλιόπη Βαρσάμη-Μητράκη, κάνει ειδική αναφορά στον αείμνηστο χειρουργό Γιάννη Βαρδούλη, που συνέβαλε ως γιατρός, αλλά και ως διοικητής στην ανάδειξη της συγκεκριμένης κλινικής, «υπερασπίζεται» τον δημόσιο χαρακτήρα του ΕΣΥ, υπεραμύνεται της λειτουργίας του νοσοκομείου παρά τις ελλείψεις που υπάρχουν και επισημαίνει την ανάγκη ενίσχυσης με επιπλέον προσωπικό.
«Το διαμάντι του Αχιλλοπούλειου»
Ειδικότερα στην επιστολή της κ. Μητράκη αναφέρει τα εξής:
«Η επέμβαση πρέπει να γίνει χθες!!. Ετσι βρεθήκαμε στο Νοσοκομείο του Βόλου. Η αγωνία, ο φόβος και η περιρρέουσα αρνητική ατμόσφαιρα για την απαξίωση του Νοσοκομείου επέτειναν την αμφιβολία για την επιλογή μας. Το επείγον της κατάστασης όμως επέβαλε αυτή την επιλογή.
Η εισαγωγή έγινε στη χειρουργική κλινική, στην πτέρυγα «Ιωάννη Βαρδούλη», με απολύτως ψηφιοποιημένες υπηρεσίες. Δώσαμε μόνο τον ΑΜΚΑ και άμεσα βρέθηκε κρεβάτι και άρχισαν οι απαιτούμενες εξετάσεις.
Αμεσα η χειρουργός Αθανασία Μπαμίχα, μία νέα γυναίκα, μία νέα γιατρός έγινε ομάδα με τους Κυριάκο Ψαριανό, Ηλία Κατσαρό και τον αναισθησιολόγο Βένο Κολοκούρη, κατέστρωσαν την τακτική της επέμβασης υπό την καθοδήγηση του διευθυντή Δημήτρη Λύτρα.
Πήραν τη σημαντική απόφαση για μία μεγαλύτερη επέμβαση από την προτεινόμενη, ώστε να προβλεφθούν και να αποφευχθούν μελλοντικά προβλήματα.
Η επέμβαση έγινε. Η ομάδα αυτών των γιατρών διεκδίκησε την ανάληψη ενός σοβαρού εγχειρήματος, εγγυήθηκε την επιτυχία του με απόλυτη σιγουριά και τα κατάφερε.
Δεν μας παρέπεμψε αλλού. Είχε αυτοπεποίθηση και δύναμη. Ήταν παρούσα όλη η ομάδα και τις επόμενες μέρες της νοσηλείας και με προσήνεια, επιστημονική επάρκεια και υπομονή να μάς ενημερώνει, να μάς καθησυχάζει και να μάς ενθαρρύνει.
Αυτοί οι νέοι γιατροί- μην ξεχνάμε πως πρόκειται για παιδιά που εισάγονται στις ιατρικές σχολές με τις υψηλότατες βαθμολογίες- που επέλεξαν να παραμείνουν στην Ελλάδα, είναι δυνατά μυαλά που δεν έφυγαν και στηρίζουν το δημόσιο σύστημα υγείας με υψηλό αίσθημα ευθύνης.
Είναι οι γιατροί που κρατούν όρθιο το νοσοκομείο με αμοιβές…δημοσίου.
Είναι οι γιατροί που έμειναν, όταν άλλοι συνάδελφοί τους αποχωρούσαν λόγω κακών συνθηκών, κακών αμοιβών, λόγω συντάξεων και λόγω covid.
Και τι σύμπτωση: Λειτουργούν στην πτέρυγα «Ιωάννου Βαρδούλη», ενός χειρουργού γιατρού, που όταν κλήθηκε από την πολιτεία τη δεκαετία του ’90 να διοικήσει τη χειρουργική κλινική, άφησε την πετυχημένη καριέρα του και την ιδιωτική κλινική, για να προσφέρει υπηρεσίες, χρόνο και ψυχή στο νοσοκομείου του Βόλου. Ενας από τους νέους γιατρούς τότε, υπό τον Βαρδούλη ήταν και ο Αθανάσιος Λιούπης, νυν βουλευτής και πρώην διευθυντής της χειρουργικής κλινικής στο νοσοκομείο Βόλου.
Ο αείμνηστος Ιωάννης Βαρδούλης ήταν ο γιατρός που σε τραυματισμό του δίχρονου γιου μου στο κεφάλι, το 1991, όταν έμαθε πως σχεδιάζαμε να πάμε στην Αθήνα για ασφαλέστερη περίθαλψη, μπήκε στον θάλαμο νοσηλείας αργά τη νύχτα και με αυστηρό τόνο μου είπε: «Το παιδί θα παραμείνει υπό την επίβλεψή μου για 48 ώρες εδώ. Αναλαμβάνω την ευθύνη για τη ζωή και την υγεία του». Όταν ό,τι πολυτιμότερο έχεις είναι το παιδί σου και ο γιατρός απέναντι είναι τόσο σίγουρος για το βάρος της ευθύνης που παίρνει αποδέχεσαι την πρόταση και του εμπιστεύεται τη ζωή του παιδιού σου.
Αυτό τον γιατρό μου θύμισαν οι γιατροί της χειρουργικής –τα ονόματα των οποίων όφειλα να αναφέρω –διότι αναδεικνύουν σε διαμάντι τη χειρουργικής κλινική του νοσοκομείου Βόλου.
Γιατροί που είναι λειτουργοί, μπορούν και θέλουν να κρατήσουν ψηλά τη σημαία της δημόσιας υγείας. Συνεπικουρούνται βέβαια από ένα ευγενικό, διακριτικό και έμπειρο νοσηλευτικό προσωπικό. Η προϊσταμένη-νοσηλεύτρια Νίκη Καρανίκα, κάτω από τις οδηγίες της οποίας λειτούργησε η κλινική καθ’ όλη τη διάρκεια της νοσηλείας μας, έδινε μαθήματα αλτρουϊσμού, διακριτικότητας και management.
Aς κρατήσουμε το Αχιλλοπούλειο Νοσοκομείο Βόλου στα ψηλά standars του παρελθόντος και ας καλυφτούν οι κενές θέσεις. Το αξίζουν όσοι δουλεύουν- λειτουργούν εκεί. Το αξίζει ο κόσμος της Μαγνησίας, γιατί είναι τιμή για μία πολιτεία να συμπαρίσταται και να επιβραβεύει ηθικά και υλικοτεχνικά τουλάχιστον τους λίγους άριστους που την υπηρετούν».
Δεν υπάρχουν σχόλια