Ηταν ατρόμητος
Ο Μάνος Τζανεττής (αριστερά) με τρεις συγκατηγορουμένους του στη «Δίκη των 11» (Παπαθεοδώρου, Χριστόπουλος, Μπαλαούρας)
Μάκης Μπαλαούρας
Βρεθήκαμε στο Φοιτητικό Αντιδικτατορικό Κίνημα. Περισσότερο γνωριστήκαμε στην πολύκροτη «Δίκη των 11 φοιτητών». Στις 14 του Φλεβάρη 1973 έγινε η πρώτη κατάληψη του Πολυτεχνείου και η αστυνομία συνέλαβε έντεκα άτομα, μεταξύ των οποίων ο Κυριάκος Σταμέλλος και ο Μάνος Τζανεττής, δύο εξαιρετικές μορφές του κινήματος, που «έφυγαν».
Ήταν η πρώτη μαζική παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου στη δικτατορία. Στα σκαλιά της πρυτανείας ένας μπάτσος βγάζει τη σιδερόβεργα από μια τριανταφυλλιά και ορμάει. Ο Τζανεττής έπιασε τη σιδερόβεργα για να αποφύγει το χτύπημα και οι μπάτσοι τον έπιασαν από τα μαλλιά και τον έσυραν στην κλούβα.
Όταν μας μετέφεραν κακοποιημένους στην Ασφάλεια και οι αστυνομικοί κατέγραφαν τα ονόματά μας, ο μπάτσος τού είπε με μάγκικο ύφος: «Α, Τζανεττής ε; Συγγενής του τραγουδιστή [Πάνου] Τζανετή;»! «Τραγούδα ρε». Ο Μάνος τον κοίταξε διαπεραστικά, ατάραχος. Του έριξε ένα χαστούκι. Ο παρατηρητής αστυνόμος έσκυψε στο αυτί του γραφιά και κάτι του ψιθύρισε. Προφανώς του είπε ότι ο Τζανεττής ήταν γνωστής οικογένειας ανώτατων στρατιωτικών, γεγονός που έκανε τους χουντικούς (αστυνομικούς και ΕΣΑτζήδες) να σκυλιάζουν, και του έριξε γροθιά στο στομάχι…
Καταδικαστήκαμε σε 11 μήνες με αναστολή και αμέσως μετά μας στράτευσαν…
Στη μεταπολίτευση έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία και με τον ερχομό του στην Ελλάδα ανέλαβε στον ΟΤΕ τομέα υψηλής τεχνολογίας. Οι συνάδελφοί του έχουν να λένε για τη σεμνότητα, τις γνώσεις του, τη συνέπειά του, τη συναδελφικότητά του, την εργατικότητα και ευγένειά του.
Ο Μάνος ήταν πολύ φιλικός προς όλους. Ενας ευαίσθητος άνθρωπος και ταυτόχρονα αγωνιστής και παλικάρι. Ηταν ατρόμητος. Θεωρούσε τη δράση του ως κάτι αυτονόητο…
Θα μας λείψει, ωσάν ένα κομμάτι που φεύγει από το είναι μας...
Σημείωση: Για την αδελφή του Εύη, που στάθηκε στο πλευρό του τον καιρό της ασθένειάς του, με δράση στο αντιδικτατορικό κίνημα μέσα από τις γραμμές του ΕΚΚΕ, που την άκουγα μέσα από τα κελιά της ΕΣΑ και τη γνώρισα μετά τη… μεταπολίτευση, μια μεγάλη αγκαλιά!
Δεν υπάρχουν σχόλια