Για τον Μάνο Τζανεττή
Ενα πράγμα που τον συνάρπαζε ήταν να διασχίζει με ένα απλό φουσκωτό το Κρητικό Πέλαγος και να φτάνει στα Σφακιά για τις διακοπές του. Οταν οι φίλοι του τού έβαζαν τις φωνές για το ρίσκο που παίρνει, αυτός τους περιγελούσε και προετοίμαζε το επόμενο ταξίδι
Νίκος Χριστοδουλάκης
Αν κάποιος ήθελε να περιγράψει τον Μάνο Τζανεττή σε τρεις λέξεις μόνο, αυτές θα ήταν παλικαριά, καλοσύνη και ντομπροσύνη.
Γνωριστήκαμε πριν από ακριβώς 50 χρόνια, στο προαύλιο του Πολυτεχνείου, όπου το φθινόπωρο του 1972 άρχισαν οι πρώτες συγκεντρώσεις για να αντιδράσουμε στις εκλογές των φοιτητικών συλλόγων που ποδηγετούσε η Γενική Ασφάλεια της χούντας. Τους μεγαλύτερους που είχαν ξεκινήσει τη δράση πιο πριν τους βλέπαμε με σεβασμό, αν και ειδικά ο Μάνος, με την εμφάνιση αγαθού γίγαντα που είχε, τον κέρδιζε και από μόνος του.
Σημείο καμπής σε αυτή τη διαδικασία ήταν το διάταγμα 1347 του 1973 με το οποίο η χούντα μπορούσε να διακόπτει τις αναβολές στράτευσης των φοιτητών και να τους φορά το χακί – όχι για να φυλάξουν την πατρίδα αλλά για σωφρονισμό. Στις 14 Φεβρουαρίου γίνεται μια μαζική συγκέντρωση στο Πολυτεχνείο ζητώντας την κατάργησή του και γρήγορα μετατρέπεται σε θυελλώδη διαμαρτυρία εναντίον του καθεστώτος. Η Αστυνομία εισβάλλει στο προαύλιο για να τη διαλύσει, προπηλακίζοντας και συλλαμβάνοντας τους φοιτητές. Ενας αστυνομικός κάνει το λάθος να επιτεθεί στον Τζανεττή με μια σιδερόβεργα που έβγαλε από το παρτέρι της Πρυτανείας, ο Μάνος την πιάνει στον αέρα και τη στρέφει εναντίον του, αλλά πρόλαβαν 2-3 άλλοι ασφαλίτες να επέμβουν και τελικά τον συνέλαβαν.
Μαζί με άλλους δέκα παραπέμπεται στην περίφημη δίκη των 11 που συγκλονίζει το πανελλήνιο, αφ’ ενός μεν επειδή παίρνει πολλή μεγάλη δημοσιότητα και αφ’ ετέρου επειδή δείχνει τα κακοποιημένα πρόσωπα των φοιτητών ως απόδειξη της βαναυσότητας του καθεστώτος. Τα γεγονότα που ακολουθούν είναι συνταρακτικά. Το καθεστώς ανακοινώνει δεκάδες στρατεύσεις, οι φοιτητές είναι ανάστατοι και την επόμενη εβδομάδα οργανώνεται η μεγαλειώδης κατάληψη της Νομικής που έδειξε πόσο ισχυρή και αποτελεσματική μπορεί να γίνει η αντίσταση κατά της χούντας.
Με την κυβέρνηση Μαρκεζίνη, οι στρατευμένοι απολύονται και γυρνούν στα Πανεπιστήμια όπου πλέον άλλος αέρας αισιοδοξίας και ετοιμότητας έπνεε. Ο Μάνος με το που φτάνει μπαίνει πάλι μπροστά. Στο σπίτι του στο Παγκράτι είναι που οργανώνεται –την Κυριακή πριν από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου– συνάντηση περίπου 20 φοιτητών από τη Σχολή Μηχανολόγων για να καθορίσουμε τη στάση μας στις γενικές συνελεύσεις που είχαν προγραμματιστεί για την επόμενη εβδομάδα. Στο τέλος καταλήγουμε να πάμε στη συνέλευση με καθαρά πολιτικά συνθήματα για την πτώση της χούντας και την καταδίκη της φάρσας του Μαρκεζίνη. Ανάμεσα στις συνεχείς ομιλίες και την ένταση, βλέπω πότε πότε τη μητέρα του –την κυρία Θάλεια– να κρυφανοίγει την πόρτα αναλογιζόμενη με αγωνία πως ο γιος της ακόμα δεν πρόλαβε να ‘ρθει και άρχισε πάλι τα ίδια… Τα υπόλοιπα είναι γνωστά…
Η αγωνία της μάνας πάντως δεν ήταν άδικη – και ας την περιγελούσαμε όλοι εκείνα τα χρόνια. Λίγο μετά τα γεγονότα, συνελήφθη η αδελφή του Εύη Τζανεττή και κρατήθηκε τρεις μήνες στο ΕΑΤ-ΕΣΑ με τη γνωστή περιποίηση.
Στη Μεταπολίτευση, ο Μάνος βάζει πλώρη για σπουδές στο Λονδίνο και κάνει το διδακτορικό του στο πεδίο των τηλεπικοινωνιών στο Imperial College. Διάβασμα, έρευνα αλλά και ζωηρή συμμετοχή στις δραστηριότητες των ελληνικών συλλόγων. Ξετυλίγεται όμως και μια άλλη πλευρά του Μάνου, που δείχνει την ανιδιοτελή προσφορά του σε όσους έχουν ανάγκη. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχε το ΕΣΥ στην Ελλάδα και όσοι αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα υγείας πήγαιναν στο εξωτερικό, οι περισσότεροι στο Λονδίνο. Μέσω γνωστών αλλά και αγνώστων πολλοί ζητούσαν από τον Μάνο να τους βοηθήσει και αυτός ακούραστα έτρεχε να τους συνδράμει, χωρίς ποτέ να βαρυγνωμήσει. Επί χρόνια ο Τζανεττής είχε μετατραπεί σε κινούμενη μονάδα του αγγλικού συστήματος υγείας!
Επιστρέφοντας πίσω στην Ελλάδα, ο Μάνος αναλαμβάνει θέση επισκέπτη καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Πατρών και λίγο αργότερα προσλαμβάνεται ως στέλεχος στη Διεύθυνση Ερευνας του ΟΤΕ, όπου και τελικά σταδιοδρομεί ως μηχανικός τηλεπικοινωνιών και δορυφορικών συστημάτων. Ηταν από τους πρώτους που σχεδίασε τις υποδομές και προώθησε τη χρήση του ευρυζωνικού ίντερνετ στη χώρα μας.
Οπως θυμάται ο Βασίλης Μάγκλαρης, στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο Μάνος Τζανεττής με δικές του πατέντες και δουλεύοντας ο ίδιος στην ταράτσα του κτιρίου ΟΤΕ στην 3ης Σεπτεμβρίου, κατάφερε να συνδέσει το δίκτυο δεδομένων του Πολυτεχνείου με δορυφορικό κανάλι 2 Mbps της Ολλανδίας, ένα από τα πιο αναπτυγμένα ακαδημαϊκά δίκτυα της Ευρώπης. Βασιζόμενος σε αυτήν ακριβώς τη σύνδεση του ΟΤΕ, ο Μάγκλαρης υπέβαλε το 1994 πρόταση στη Γενική Γραμματεία Ερευνας και έτσι δημιουργήθηκε το ΕΔΕΤ, συνδέοντας για πρώτη φορά ιντερνετικά όλα τα ΑΕΙ και ερευνητικά κέντρα της χώρας. Σε αυτές ακριβώς τις υποδομές στηρίζονται οι εφαρμογές που αναπτύσσει σήμερα το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης. Από το πρόγραμμα εμβολιασμών έως τα ηλεκτρονικά πιστοποιητικά, κάπου είχε βάλει το χέρι του και ο Τζανεττής, αν και ποτέ δεν το διεκδίκησε όπως και τόσα άλλα.
Ο Μάνος φεύγει αφήνοντας πίσω του μια περήφανη κληρονομιά. Πρώτα από όλα, τα πέντε παιδιά του με λαμπρές σπουδές και προοπτικές, την οικογένειά του, όσους τον αγάπησαν, τον πίστεψαν και τον στήριξαν. Οσους μοιράστηκαν τους αγώνες του, αλλά και όσους γελούσαν με τα αστεία του ή τις περιπέτειές του. Ενα πράγμα που τον συνάρπαζε ήταν να διασχίζει με ένα απλό φουσκωτό το Κρητικό Πέλαγος και να φτάνει στα Σφακιά για τις διακοπές του. Οταν οι φίλοι του τού έβαζαν τις φωνές για το ρίσκο που παίρνει, αυτός τους περιγελούσε και προετοίμαζε το επόμενο ταξίδι.
Θα μας λείψεις πολύ, αγαπημένε μας Μάνο!
Δεν υπάρχουν σχόλια