Ζητά συναίνεση, αρνείται να συζητήσει
Μπλοφάρουν οι Τούρκοι; Δεν πρόκειται να περάσουν από τους λεονταρισμούς στην πρακτική αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας; Η συνεχής επίκληση του Διεθνούς Δικαίου και οι καταγγελίες κατά της Τουρκίας ότι το παραβιάζει συστηματικά αρκούν; Μήπως επειδή και εμείς το παραβιάζουμε με τις βίαιες επαναπροωθήσεις προσφύγων και μεταναστών, όπως επισημαίνουν διεθνείς οργανώσεις και ξένα μέσα ενημέρωσης, δεν είμαστε και πολύ πειστικοί όταν το επικαλούμαστε; Γιατί οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν κάνουν κάτι παραπάνω από τη φραστική καταδίκη της στάσης του Ερντογάν; Γιατί ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ κρατάει ίσες αποστάσεις; Μήπως πρέπει να απειλήσουμε με αποχώρηση, έστω από το στρατιωτικό σκέλος της συμμαχίας κατά το παράδειγμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1974; Γιατί δεν ζητάμε από την Ευρωπαϊκή Ενωση να επιβάλει οικονομικές κυρώσεις στην Τουρκία που θα την υποχρεώσουν να συνετιστεί;
Η ρητορική Ερντογάν και οι εξαλλοσύνες του ακροδεξιού Μπαχτσελί εντάσσονται σ’ ένα γενικότερο σχέδιο αμφισβήτησης των συνόρων ή είναι μια προεκλογική τακτική; Εχει νόημα να εμφανίζεται ο πρωθυπουργός της Ελλάδας έτοιμος για διάλογο με τον Ερντογάν, ενώ ο Τούρκος πρόεδρος καθημερινώς προκαλεί; Ισχύει το πολύ διαδεδομένο στην Ελλάδα επιχείρημα ότι ο Ερντογάν είναι απομονωμένος; Είναι βάσιμες οι προσδοκίες μας ότι αν φύγει από τη μέση τα πράγματα θα αλλάξουν; Οι πολιτικοί αντίπαλοι του Ερντογάν αν έρθουν στην εξουσία θα ακολουθήσουν διαφορετική πολιτική;
Μήπως δεν αποδίδει, ενδεχομένως και να μας βλάπτει, η γραμμή του δεδομένου και προβλέψιμου σύμμαχου που έχουμε υιοθετήσει; Σε περίπτωση θερμού επεισοδίου ή ακόμη χειρότερα σε περίπτωση σύρραξης πιστεύουμε ότι θα σπεύσουν να μας βοηθήσουν οι σύμμαχοι ή θα έχουμε κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη στα Ιμια το 1996;
Εχει νόημα να εμπλακούμε σε μια κούρσα εξοπλισμών με την Τουρκία; Υπάρχει περίπτωση να βγούμε νικητές ή θα το πληρώσουμε πανάκριβα, εκτινάσσοντας στα ύψη το ήδη βαρύ δημόσιο χρέος και φλερτάροντας ξανά με τη χρεοκοπία; Γιατί δεν μπαίνουμε σ’ έναν διάλογο με την Τουρκία εφ’ όλης της ύλης; Τι γίνεται με το αναφαίρετο δικαίωμά μας να επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια; Γιατί δεν ζητούμε από ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Ε.Ε. να απαιτήσουν από την Τουρκία να αποσύρει το casus belli;
Μήπως πρέπει να αρχίσουμε και εμείς να θέτουμε ζητήματα-διεκδικήσεις που θα ενοχλήσουν τη γειτονική χώρα; Οι Τούρκοι διαρκώς προσθέτουν θέματα προς συζήτηση, εμείς λέμε ότι δύο είναι οι διαφορές μας (υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ), έχουμε λόγους να φοβόμαστε ότι μια προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και για τα άλλα θέματα θα ζημιώσει τα εθνικά συμφέροντά μας; Δεν πρέπει να στείλουμε το μήνυμα στην Τουρκία ότι αν στείλει ερευνητικό σκάφος σε θαλάσσιες περιοχές που θεωρούμε ότι ανήκουν στην ελληνική επικράτεια θα το βυθίσουμε, όπως ζητούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου να κάνει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1976 με το «Χόρα»; Λέμε ότι η Τουρκία είναι μια αναθεωρητική δύναμη και η ηγεσία της φαντασιώνεται την ανασύσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας και δεν καταλαβαίνει από πιέσεις, και απειλές. Είμαστε έτοιμοι για μια αναμέτρηση; Οχι μόνο οι Ενοπλες Δυνάμεις της χώρας, αλλά και η ελληνική κοινωνία;
● Με τα συγκεκριμένα ερωτήματα αναμετριούνται σε καθημερινή βάση πολιτικοί, δημοσιολόγοι, απόστρατοι, διεθνολόγοι. Ο πρωθυπουργός; Αυτός οχυρωμένος στον ναρκισσισμό του αρνείται να πράξει τα στοιχειώδη. Να συνομιλήσει με τους πολιτικούς αρχηγούς είτε στο πλαίσιο ενός πολιτικού συμβουλίου (έχει δηλώσει ότι δεν του αρέσει η διαδικασία), είτε σε προσωπικό επίπεδο (προφανώς δεν εμπιστεύεται τις τηλεφωνικές συσκευές και σίγουρα δεν γουστάρει να μοιραστεί διά ζώσης τις σκέψεις του με τον ακροαριστερό Τσίπρα, τον φιλοσυριζαίο, όπως πιστεύει, Ανδρουλάκη, τον κομμουνιστή Κουτσούμπα, τον γραφικό, όπως τον αποκαλεί, Βαρουφάκη). Ζητάει όμως συναίνεση.
Ανάγωγα
Γερμανική Ευρώπη ή Ευρωπαϊκή Γερμανία; Ιδού το ερώτημα.
Δεν υπάρχουν σχόλια