Κυριάκος Μητσοτάκης: Δαχτυλιές
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ. Οι φίλοι του Μητσοτάκη λένε ότι είναι τυχερός γιατί πάντα τον υποτιμούν οι αντίπαλοί του. Τίποτε από τα δύο δεν ισχύει ακριβώς όπως λέγεται. Ναι, από τη στιγμή που διεκδίκησε την ηγεσία της Ν.Δ., ο Μητσοτάκης βρήκε απέναντί του αντιπάλους –μέσα και έξω από το κόμμα του– με ξοφλημένο πολιτικό κεφάλαιο. Ναι, εκείνοι προσπάθησαν να τον αποδομήσουν στοχεύοντας στα ληξιαρχικά του δεδομένα, θεωρώντας τον προϊόν ενός «συστήματος», χωρίς να υπολογίζουν τις ιδιαίτερες δεξιότητές του. Το γεγονός, όμως, ότι απέτυχαν δεν ήταν μόνο θέμα τύχης. Ηταν αποτέλεσμα και της ικανότητας του ίδιου να εκμεταλλεύεται την υστέρηση του αντιπάλου.
Αυτήν την ικανότητα επιστρατεύει και τώρα. Απαντά κυρίως στους κατηγόρους του και όχι στην κατηγορία. Δείχνει τους σεσημασμένους κατασκευαστές σκανδάλων που, αφού επέζησαν από τις καταρρεύσεις των προηγούμενων κατασκευών τους, επιχειρούν τώρα να ξαναλανσάρουν τις ίδιες υφαντουργικές μεθόδους. Δείχνει και την όψιμη ευθυγράμμιση των υφαντουργών με άλλους πόλους κυκλοθυμικής ισχύος.
Πολιτικά, είναι μια πρόσφορη διέξοδος για τον πρωθυπουργό. Δεν προσπερνάει την αντιπαράθεση. Αντιθέτως. Χαράσσει ο ίδιος και οξύνει πολιτικά το μέτωπο: Ορίστε. Από εδώ εγώ. Και από εκεί αυτές οι σκιώδεις φιγούρες. Διαλέξτε με ποιον θέλετε να πάτε.
Τα κίνητρα των κατηγόρων και το βάθος της κατηγορίας.
Μπορεί σε κάποιους αυτή η σύγκρουση να μοιάζει χοντροκομμένη και αντιαισθητική. Ομως, οι εκλογές δεν κερδίζονται με σεμινάρια για το κράτος δικαίου. Κερδίζονται με συγκρούσεις – στις οποίες επικρατεί εκείνος που μπορεί να εμφανίσει εαυτόν ως πολιτικά ωφελιμότερο και ηθικά ανώτερο. Αρκεί να αντέχει να πάει τη σύγκρουση μέχρι τέλους.
Ακόμη και αν καταφέρει να διαμορφώσει ο ίδιος τους όρους της πόλωσης, δεν είναι σίγουρο κατά πόσον ο πρωθυπουργός θα διαφυλάξει την (αυτο)εικόνα του από την υπόθεση των υποκλοπών. Ο πρώτος αρχηγός που πήρε ένα ημιθανές συστημικό κόμμα της παραδοσιακής ευρωπαϊκής Κεντροδεξιάς και το ανέστησε απέναντι στις δυνάμεις του επελαύνοντος λαϊκισμού· ο πρωθυπουργός που κινήθηκε με άνεση στη διεθνή σκηνή δρέποντας μόνο επαίνους για την πρόοδο της χώρας του· ο Μητσοτάκης που πήρε το χειροκρότημα του Κογκρέσου, καλείται τώρα να απαντά στην κατηγορία ότι δεν είχε στηθεί παράγκα υποκλοπών και εκβιασμών στο διπλανό του γραφείο.
Αντιδρώντας σε αυτή την πίεση, ο πρωθυπουργός κινδυνεύει να επαναλάβει το βασικό λάθος των αντιπάλων του: Οπως εκείνοι τον αντιμετώπιζαν πάντα σαν βλαστό ενός «συστήματος», έτσι και ο ίδιος δείχνει τώρα να πιστεύει ότι ένα «σύστημα» τον φέρνει σε θέση απολογούμενου. Δεν φταίνε τα οικεία κακά και οι οικείοι μας. Φταίνε οι άλλοι.
Ακόμη όμως κι αν οι σκοπιμότητες των κατηγόρων του είναι σαθρές, δεν είναι αυτομάτως σαθρή και η κατηγορία. Δεν είναι δικές τους οι δαχτυλιές που θαμπώνουν την κορνίζα του Κογκρέσου.
Δεν υπάρχουν σχόλια