Ο παιδοβιαστής της διπλανής πόρτας
«Τουλάχιστον δεν μπεκροπίνει και δεν χαρτοπαίζει». Αυτά ήταν δύο από τα ελάχιστα προαπαιτούμενα, την παλαιολιθική εποχή, προ διαδικτύου και έξυπνου κινητού, για να πεις, έστω αστειευόμενη, ότι ένας άντρας περνάει οριακά τον πήχη του ανεκτού. Οι πιο απαιτητικές ίσως προσέθεταν προαιρετικά το «δεν δέρνει» και «δεν ξενοκοιμάται», αλλά για κάποιες καθυστερημένες πατριαρχικές αντιλήψεις το «βαρύ χέρι» και το «μάτι που παίζει» ήταν παρελκόμενα του ανδρισμού. Σήμερα, το αντίστοιχο «τουλάχιστον» θα ήταν «δεν είναι δα και κανένας παιδοβιαστής», μια λέξη που έχει μπει στην καθημερινότητά μας μετά την υπόθεση Λιγνάδη.
Σχεδόν έναν μήνα στα ΜΜΕ παρελαύνουν φωτογραφίες και ονόματα παιδοβιαστών (και πάλι ελάχιστα σε σχέση με τη δίψα του κοινού «να δοθούν τα 213 ονόματα στη δημοσιότητα»), αρχικά, ηλικίες και επαγγέλματα επίδοξων παιδοβιαστών ή τέλος πάντων ανθρώπων που συνομιλούσαν σε «ροζ εφαρμογή» με κάποιον που προσποιούνταν ότι είναι ανήλικο κορίτσι. Η ευαισθητοποίηση του κόσμου και η ομόφωνη καταδίκη της φρίκης δείχνει ότι τα πράγματα, έστω αργά, αλλάζουν.
Ειδεχθείς πράξεις που συνέβαιναν δεκαετίες και κουκουλώνονταν, ειδικά σε κλειστές κοινωνίες, ειδικά αν το παιδί ήταν «κατώτερου θεού», πιο μελαψό ή ξένο, αντιμετωπίζονται επιτέλους ως εγκλήματα. Κάτι που, δυστυχώς, δεν είναι αυτονόητο για όλους, όσο ακόμα κάποιοι επιμένουν να ενοχοποιούν τα θύματα. Απέχουμε, όμως, πολύ από μια κοινωνία που τα παιδιά, οι έφηβοι ή οι νυν ενήλικοι «επιζήσαντες» και «επιζήσασες» (για να χρησιμοποιήσουμε άλλη μια ορολογία που δειλά καθιερώνεται) προστατεύονται και δεν βιάζονται ξανά και ξανά από κανιβαλικά δημοσιεύματα και δικηγόρους του διαβόλου. Οταν φτάσουμε πιο κοντά σε αυτό το σημείο ίσως τότε φανεί λιγότερο υποκριτική η διαπόμπευση των τεράτων της διπλανής πόρτας -που, ας μην ξεχνάμε, «δεν είναι ράτσα ειδική».
Δεν υπάρχουν σχόλια