Το κόστος και το λάθος
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ. Πόσο επηρεάζει η ιστορία των υποκλοπών τον πολίτη πάνω από την κάλπη; Αν γίνονταν εκλογές αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση των περίπου τριάντα ονομάτων, για παράδειγμα, η είδηση ενδεχομένως να επιδρούσε με κάποια βαρύτητα στην ψυχολογία του μέσου ψηφοφόρου.
Ομως οι εκλογές απέχουν ακόμα. Και, στο μεταξύ, μεσολαβεί η ασφυκτική καθημερινότητα «της τσέπης». Εάν η κυβέρνηση κατορθώσει να παραμείνει όρθια εν μέσω της ενεργειακής λαίλαπας ανακουφίζοντας σε κάποιο βαθμό τα οικονομικά βάρη των πολιτών, η υπόθεση των παρακολουθήσεων θα αποδειχθεί ότι πάσχει από αυτοαναφορικότητα: κάτι, δηλαδή, που αφορά πολιτικούς, δημοσιογράφους και αρθρογράφους.
Μα δεν αφορά τη δημοκρατία μια τέτοια υπόθεση; Φυσικά! Και με το παραπάνω. Αλλά αυτό ισχύει σε επίπεδο αρχής, αξιών. Η καθημερινή πραγματικότητα θέτει άλλες προτεραιότητες και η κυβέρνηση φαίνεται να το έχει αντιληφθεί αυτό, σε συνδυασμό βέβαια και με την ανικανότητα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να ασκήσει αντιπολίτευση.
Θυμίζουμε: η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έπεσε όχι επειδή έκλεισε τις τράπεζες και η χώρα μπήκε σε καθεστώς κεφαλαιακού ελέγχου ούτε εξαιτίας του εκβιαστικού δημοψηφίσματος. Δεν έπεσε ούτε επειδή είχε προσπαθήσει με λύσσα να ελέγξει τα μέσα ενημέρωσης. Επεσε, διότι δεν κατήργησε τον ΕΝΦΙΑ, όπως είχε πολλάκις υποσχεθεί μέχρι να γίνει εξουσία. Επεσε, διότι μετά τη φρίκη στο Μάτι επέδειξε μια αλαζονεία και μια χυδαιότητα πρωτοφανή. Αλλά αυτό ήταν μάλλον το «κερασάκι στην τούρτα». Ακούγεται ελεεινά κυνικό, αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: ακόμα και οι ευθύνες για μια πολύνεκρη τραγωδία ωχριούν μπροστά σε μια προεκλογική δέσμευση φοροαπαλλαγής που δεν υλοποιήθηκε ποτέ.
Είναι όμως και κάτι ακόμη, πολύ σημαντικό: εκείνη η κυβέρνη-ση επέδειξε μιαν αυτοκαταστροφική συνέπεια στην «καφενειακή» πολιτική φιλοσοφία. Ο «νοικοκυραίος» ψηφοφόρος, που τόσο απαξιώθηκε από την ελίτ της ριζοσπαστικής Αριστεράς, δεν αφήνει να περάσει κάτι τέτοιο τόσο εύκολα. Γιατί; Διότι του προ-καλεί ανασφάλεια.
Αυτό το τελευταίο είναι κάτι για το οποίο πολύ δύσκολα θα μπορέσει κάποιος να κατηγορήσει την παρούσα κυβέρνηση. Πέρα από διαφωνίες και την κριτική (ή πέρα από το σκάνδαλο Πάτση – διότι για σκάνδαλο πρόκειται), πέρα από τη διαχρονική και διακομματική ελληνική παθογένεια της δυσφορίας απέναντι στην οργάνωση, η σημερινή κυβέρνηση έχει «λειτουργήσει», και μάλιστα σε πολύ δύσκολες συγκυρίες, με αποκορύφωμα τη διαχείριση της πανδημίας.
Η ιστορία των υποκλοπών μάλλον δεν θα κοστίσει εκλογικά, ενέχει όμως κάτι ανόητα αυτοκαταστροφικό για τη σημερινή κυβέρνηση. Ανόητο διότι πώς είθισται να λέγεται στην πολιτική με μια δόση κυνισμού: ήταν χειρότερο κι από ανήθικο, ήταν λάθος.
Δεν υπάρχουν σχόλια