Δανάη
Είναι εκείνοι που θέλουν να μιλήσουν και είναι και εκείνοι που αρνούνται. Στο βάθος, και οι δύο πλευρές έχουν δίκιο. Η νόσος, ιδίως ο καρκίνος, ξεθεμελιώνει σε τέτοιο βαθμό τα ριζώματα της συνείδησης, που τίποτα δεν είναι το ίδιο μετά. Συνεπώς, η όποια αντίδραση είναι θεμιτή.
Η ποιήτρια Δανάη Σιώζιου ανήκει στην πρώτη κατηγορία, εκείνων δηλαδή που θέλησαν να μιλήσουν: στα τριάντα κάτι της προσβλήθηκε από καρκίνο του μαστού, υποβλήθηκε σε διπλή μαστεκτομή και χημειοθεραπείες. Και μίλησε γι’ αυτό, μέσα από την ποίησή της, μέσα από το βήμα της στα κοινωνικά μέσα, αλλά και μέσα από συνεντεύξεις της. Την Κυριακή που μας πέρασε, έδωσε μια τέτοια, μεγάλη, γενναία συνέντευξη στην Ξένια Κουναλάκη («Η φωνή μου θα είναι φωνή χιλιάδων γυναικών», «Κ», 30.10.22).
Θυμάμαι από τις φωτογραφίες της σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης μια όμορφη κοπέλα με ωραία, μακριά μαλλιά. Εννοείται ότι τα έχασε. Δεν έχασε όμως την ομορφιά της. Και δεν δίστασε να δημοσιοποιήσει το γυμνό –από τις χημειοθεραπείες– κρανίο της. Εύκολα οι κακοπροαίρετοι θιασώτες της λεγόμενης «Γ.Κ.» (Γενική Κριτική) θα πούνε ότι έκανε την αρρώστια της «σημαία». Πρόβλημά τους. Η αλήθεια ενός ανθρώπου που υποφέρει από καρκίνο δεν εξαντλείται σε νοητές «σημαίες» που φαντασιώνονται κάποιοι, αλλά προεκτείνει τη δυναμική της ανθρώπινης επικοινωνίας και, βέβαια, αλληλεγγύης.
Το λέει πολύ καλύτερα η ίδια: «Η εκμετάλλευση του πόνου με όρους θεάματος ή οικονομικούς και μικροπολιτικούς είναι κάτι που προϋπάρχει και είναι επίσης ένα μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό πρόβλημα. Εγώ μίλησα ως ασθενής, ως αδύναμη, ως εξαρτημένη, ως φτωχή ακόμη. Το προνόμιο ανήκει στους υγιείς, σε όσους έχουν αληθινή εξουσία και επιρροή, είτε είναι μέλη του πανεπιστημίου, είτε μέλη της κυβέρνησης, είτε φαρμακευτικές εταιρείες, εγώ δεν έχω».
Υπάρχει επίσης μια διάσταση σε όσα λέει η Δανάη Σιώζιου, που υπερβαίνει κατά πολύ το ανθρώπινο, το συγκινητικό, το συναισθηματικά φορτισμένο: «Τόσο στο δημόσιο όσο και στο ιδιωτικό νοσοκομείο απουσιάζει η συνολική προσέγγιση και καθοδήγηση του ασθενούς», λέει στην Ξένια Κουναλάκη, προσθέτοντας: «Γίνεσαι χίλια κομμάτια».
Πόσο, μα πόσο δίκιο έχει. Ειδικά σε ό,τι αφορά τον καρκίνο, ενηλίκων και παιδιών, η απουσία μιας ολιστικής προσέγγισης είναι κάτι που βαραίνει.
Αξίζει τον κόπο να μιλήσει κάποια ή κάποιος. Και όποιος την ή τον ακούσει. Εστω και ένας μετράει. Εστω και μία. Το γράφει ωραία στο ποίημά της: «Σιγά σιγά/μετράω στιγμές/επιστρέφω/μαθαίνω να ζω με τον φόβο// μαθαίνω να ζω με τον πόνο/ μαθαίνω να ζω// Αυτά δεν είναι ποιήματα/τα λέω ειλικρίνεια».
Δεν υπάρχουν σχόλια