Βλέπει κανείς διάφορους καθεστωτικούς να χασκογελάνε πως ό,τι κι αν αποκαλυφθεί η παράταξη τους θα συνεχίσει να πλέει πλησίστια γιατί έχει … δουλειές να μοιράσει. Η μόλις κρυπτόμενη χαρά φέρνει στην μνήμη τον ύμνο της 4ης Αυγούστου: «γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά πατέρα;» για την «χαρά» του αυταρχισμού.

Αν κάποιος βρίσκει υπερβολική την σύγκριση, αρκεί να προσέξει την ανοικτή ειρωνεία στην έκφραση τους όταν λένε: «Να πέσει άπλετο φως!», ανάλογη της εξίσου ειρωνικής ‘απορίας’ του κ Βορίδη: «Μα κάνουμε εμείς επαναπροωθήσεις;»

Όχι μόνο δεν ντρέπονται αλλά αντιθέτως επαίρονται!

Θα ήταν απλό αν αυτό περιοριζόταν στο λόγο κάποιων πατενταρισμένων ακροδεξιών. Ακόμη κι η ‘σιωπή των αμνών’ των υπολοίπων βουλευτών της ΝΔ δεν προξενεί έκπληξη. Το αληθινά ανησυχητικό είναι ότι και στις πεποιθήσεις του κοινού η κατάσταση μετά την πανδημία, σχετικά με τα δικαιώματα θυμίζει πλέον περιόδους προ του 1974.

Μετά την πανδημία

leibadaarh
Ραγκίπ Ντουράν
«Στην Τουρκία, ο Ερντογάν μας έμαθε την αξία της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας»
Συνδρομή >
Δωρεά >
ΕΝΙΣΧΥΣΕ ΤΗΝ
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ
  • Η κραυγαλέα παραβίαση της ιδιωτικότητας και του δικαιώματος αυτοδιάθεσης του σώματος με τους κυβερνητικούς χειρισμούς στο θέμα του υποχρεωτικού εμβολιασμού θεωρώ ότι συνδέεται με την σημερινή ανοχή μέρους του εκλογικού σώματος προς το σκάνδαλο των υποκλοπών. Αν κάτι είναι για «καλό», τότε ο σκοπός αγιάζει τα μέσα μας δίδαξε η εξοικείωση με τον πατερναλισμό!
  • Η απόλυση πολλών χιλιάδων υγειονομικών, μόνιμων δημοσίων υπαλλήλων, όχι για κάποιο έγκλημα τους αλλά για λόγους φρονημάτων αντιμετωπίστηκε με παθητικότητα από τις ποικίλες συνδικαλιστικές και πολιτικές ηγεσίες και με σχετική αδιαφορία από τον πολύ κόσμο. Καθόλου περίεργο που το ίδιο μοτίβο συμπεριφοράς επαναλαμβάνεται σήμερα κατά την θρασύτατη επίθεση Μητσοτάκη στο ΕΣΥ ή σε ότι περισώθηκε από την τετραετή περιποίηση του.
  • Ο μέσος άνθρωπος παρακολουθεί ενεός τον Πάτση , τον Μίχο και τις αποκαλύψεις για τα προνοιακά ιδρύματα χωρίς όμως να απεκδύεται στιγμή τον ατομισμό του και την προσωπική του απόσταση, χωρίς δηλαδή να επιδεικνύει συλλογικά αντανακλαστικά αντίδρασης, χωρίς να αποδίδει πολιτικό πρόσημο στην κοινωνική παρακμή και στην διάλυση της κοινωνικής συνοχής.

 

Αυτό συνδέεται ισχυρά με την μαζική άσκηση κοινωνικού δαρβινισμού που αποτέλεσε η ανεμπόδιστη διακήρυξη πρωτοκαθεδρίας της οικονομίας απέναντι στην ανθρώπινη ζωή και την δημόσια υγεία. Μια κοινωνία που ανέχτηκε τον «ΜΗ ΣΩΣΟΥΝΕ» να συνδιοικεί το Υπουργείο Υγείας και τον Πρωθυπουργό να λέει σε συνέντευξη του στον κ Χατζηνικολάου για το τέλος του φονικού 2021: «Είχαμε 16.000 νεκρούς αλλά σώσαμε τον τουρισμό!» ποιος περιμένει να διαμαρτυρηθεί πλέον για ο,τιδήποτε το συλλογικό;

Εθνική Απειλή

Επιπροσθέτως, όλα αυτά συμβαίνουν στο περιβάλλον της παγκόσμιας αστάθειας και της εντεινόμενης τουρκικής απειλής, σε μια Ελλάδα δημογραφικής απίσχνασης και έντονου brain drain. στον απόηχο της μνημονιακής δεκαετίας και της χαμένης μάχης του 2015, σε μια Ευρώπη ανερμάτιστη της Μελόνι και της Λεπέν …

Η παράλληλη επίδειξη από μια έκνομη πολιτική ηγεσία τόσου κυνισμού, γκλαμουριάς και ατομισμού τι επιπτώσεις έχει άραγε στο ηθικό του απειλούμενου λαού; Μέχρι πότε θα μας καθησυχάζει η εικαζόμενη αγάπη των συμμάχων μας κι η προμήθεια «υπερόπλων» που θα κρίνουν τάχα από μόνα τους την έκβαση της μάχης;

Επίμετρον

Αν η πολιτική κατάσταση παρουσιάζει αναλογίες με εκείνη του Μεσοπολέμου και υφέρπει πράγματι ο κίνδυνος αυταρχικών λύσεων, τότε οι δημοκρατικές δυνάμεις θα πρέπει να αναστοχαστούν εγκαίρως την στάση τους και να προασπίσουν από κοινού τα ελάχιστα.


tvxs.gr