Εκδήλωση της ΟΜ ΣΥΡΙΖΑ Λαυρίου

Αγαπητές φίλες και φίλοι καλησπέρα,

     Λέγομαι Παναγιώτης Τζανετής κι είμαι χειρουργός στο «ΑΤΤΙΚΟ». Θα σας μιλήσω για την κατάσταση του ΕΚΑΒ και της προνοσοκομειακής περίθαλψης στην περιοχή σας. Ας ξεκινήσουμε με μερικά αριθμητικά στοιχεία:

     Στο σύνολο της Αττικής βγαίνουν σήμερα για τα επείγοντα περιστατικά 50-55 ασθενοφόρα ανά βάρδια καθημερινής και στην βραδινή βάρδια περίπου τα μισά. Η θεωρητική πρόβλεψη είναι για 80 αλλά η έλλειψη προσωπικού και τελευταία κι η έλλειψη οχημάτων οδηγεί σε περιστολή τους κατά 30% περίπου.

     Αυτό για την Ανατολική Αττική μεταφράζεται ως εξής: ενώ προβλέπονται 8 ‘θέσεις’ ( και για την ακρίβεια επτά απλά και μια ΚΙΜ), πρακτικώς βγαίνουν πέντε και το βράδυ τα μισά. Σήμερα δηλαδή το βράδυ είναι πιθανό για την τεράστια αυτή περιοχή με τα εκατομμύρια πλέον κατοίκων, να διατίθενται το πολύ 3 ασθενοφόρα.

     Κι αν είναι ‘τυχερός’ κανείς στο Λαύριο αναφέροντας στο 166 ότι έχει μια ύποπτη δύσπνοια για παράδειγμα, φιλοδοξεί να δει το ασθενοφόρο από αμέσως μέχρι 30’ αναλόγως του που θα βρίσκεται το διαθέσιμο ασθενοφόρο. Αν τυχόν όμως είναι ο δεύτερος που τηλεφωνεί κατά την ίδια χρονική φάση, τότε τα πράγματα επιδεινώνονται πολύ κι αυτός ο δεύτερος θεωρείται πολύ άτυχος. Αν υπάρξει και τρίτος απλώς δεν υπάρχει περίπτωση να εξυπηρετηθεί ποτέ … Αυτό σημαίνει ότι ο πολίτης είναι έρμαιο της τύχης του κι αυτό σε καθημερινή βάση κι όχι σε συνθήκες έκτακτες, δηλαδή σε συνθήκες καταστροφής ή ενός ακραίου φαινομένου.

     Είμαι βέβαιος ότι δεν σας λέω τίποτε καινούργιο απλώς επιβεβαιώνω μια κατάσταση που εσείς εκ πείρας γνωρίζετε.

ΑΙΤΙΑ

     Συνιστά ακραία παραδοξότητα ότι με τέτοια αλλαγή μορφής στην περιοχή κατά τις τελευταίες δεκαετίες δεν υπήρξε φροντίδα για κάλυψη από υγειονομικές υποδομές. Στο μεσοδιάστημα εγκαταστάθηκαν Αεροδρόμιο, Αττική Οδός, εταιρείες με πολύ προσωπικό, μυριάδες εξοχικών που όλα αυτά οδήγησαν σε μεγάλη αύξηση πληθυσμού κι αυτό είχε μεν ως αποτέλεσμα την αύξηση στον αριθμό των βουλευτών που πάνε με τον πληθυσμό αλλά όχι και στο αριθμό των κλινών ή των ασθενοφόρων.

     Υπάρχουν βέβαια 11 ΚΥ και το εκαβίτικο (για το Αεροδρόμιο και τις γειτονικές εγκαταστάσεις). Ωστόσο όλα αυτά δεν κρατάνε παρά λίγα επείγοντα με αποτέλεσμα συχνά το ΕΚΑΒ να τα παρακάμπτει τελείως προκειμένου να αποφύγει την άδικη καθυστέρηση. Η έλλειψη ενός ή περισσότερων τοπικών νοσοκομείων επιβαρύνει λοιπόν πολύ, λόγω των μεγάλων αποστάσεων που δημιουργούνται.

     Αυτό επιβαρύνεται περαιτέρω από τις παραδοξότητες του συστήματος εφημέρευσης ανά τετραήμερο. Παράδειγμα: ένα τροχαίο στην Ανάβυσσο με ένα καρούμπαλο που χρειάζεται Ν/Χ εκτίμηση.

     Αν είναι η ημέρα που εφημερεύει η Βούλα έχει καλώς! Στην άλλη περίπτωση πρέπει να πάει Νίκαια ή ΚΑΤ και την επομένη Ευαγγελισμό ή Χαϊδάρι στο Αττικό κοκ. Όπως καταλαβαίνετε ακόμη κι αν είναι κάτι το ασήμαντο, ένα καρούμπαλο όπως είπα, το ασθενοφόρο αυτό που στην συνέχεια θα πρέπει να εξυπηρετήσει κάποιον πολίτη στο Λαύριο θα έχει χαθεί για 2,5-3 ώρες.

     Η Ανατολική Αττική είναι μια από τις πιο προβληματικές περιοχές της χώρας κι αυτό φαίνεται κι από τον όγκο δημοσιευμάτων, εκπομπών, διαμαρτυριών πολιτών, ερωτήσεων βουλευτών κλπ. Απέναντι σε αυτή την πίεση καλλιεργείται η αυταπάτη της περιχαράκωσης. Άνθρωποι πεπειραμένοι και σχετικοί με το θέμα εξαπατούν τους πολίτες εγκαθιστώντας κατά καιρούς βάσεις ασθενοφόρων, υπονοώντας ότι το ασθενοφόρο θα είναι εκεί σταθερό και διαθέσιμο συνεχώς. Στην πραγματικότητα ακόμη κι αν αναλάβει πρόεδρος του ΕΚΑΒ ο τοπικός δήμαρχος δεν μπορεί να παρανομήσει και να πει το ασθενοφόρο θα μένει εδώ. Θέλοντας και μη υπακούει στον νόμο που λέει ότι στο επείγον προστρέχει το εγγύτερα ευρισκόμενο, ασχέτως του τι επιθυμεί ο πρόεδρος ή ο οποιοσδήποτε. Αυτό τι σημαίνει πρακτικά; 

     Ερχόμαστε στις προηγούμενες πληροφορίες: 3 ασθενοφόρα στην βάρδια και σύστημα όπου το ασθενοφόρο χάνεται στο κάθε σήμα για ώρες. Τι πιθανότητα έχει το προαναφερθέν ασθενοφόρο να βρεθεί στην βάση του, την πολυδιαφημισμένη; Απολύτως καμία! Η ιστορία αυτή τελειώνει στα εγκαίνια και στα διθυραμβικά δημοσιεύματα που όλο και κάποιον αδαή θα ενθουσιάσουν. Η πικρή αλήθεια είναι ότι ή παντού η κατάσταση θα διορθωθεί ή πουθενά. Και μέχρι τότε το τίμημα θα το καταβάλουν δυσανάλογα οι περιοχές αναλόγως της απόστασης τους από το Κέντρο Όσο πιο μακριά, τόσο χειρότερα!

     Ένα άλλο μυστικό εξαπάτησης είναι ότι κάθε ασθενοφόρο πλήρους βάρδιας που λείπει αντιστοιχεί σε περισσότερους από 11 δημοσίους υπαλλήλους, άρα το κλειδί είναι οι προσλήψεις Όταν πχ κάποιος δωρίζει ένα ασθενοφόρο αυτός που το παραλαμβάνει ως ακριβό δώρο 50 χιλιάδων, θα πρέπει να βρει άλλα τόσα για μισθολογικές δαπάνες 4 μηνών λειτουργίας. Κάθε 4 μήνες το κράτος το έχει ξαναγοράσει οπότε καταλαβαίνετε πόσο ασήμαντο ρόλο παίζουν ακόμη κι οι πιο γενναίες δωρεές και πόσο σημαντικό ρόλο παίζει το % του προυπολογισμού για δαπάνες υγείας που προβλέπει το πρόγραμμα του κάθε κόμματος.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

     Το κυριότερο είναι η αναστροφή της σημερινής υγειονομικής απαρφάνισης πολυπληθών περιοχών ένα βήμα από την Αθήνα Δηλαδή η λειτουργία ενός ή περισσοτέρων τοπικών νοσοκομείων. Δεύτερο είναι ο εξορθολογισμός του τύπου εφημέρευσης ή η εξαίρεση της περιοχής από αυτό.

     Πέραν λοιπόν από τις υποσχέσεις για χρηστή διαχείριση και τεχνοκρατικό σχέδιο που ο καθένας μπορεί να υποσχεθεί, το κλειδί είναι οι προσλήψεις προσωπικού κι η διατήρηση του σε μάχιμα πόστα χωρίς ευνοιοκρατικές παρεμβάσεις.

     Θα σταθώ μόνο σε δύο επιπλέον ζητήματα σχετικά με την περιοχή, την επέκταση της λειτουργίας των μηχανών ταχείας επέμβασης του ΕΚΑΒ και στις παραλίες ιδιαίτερα τα ΣΚ και δεύτερον σε ένα βάθος χρόνου στην δημιουργία δικτύου πρωτογενών αεροδιακομιδών που ακόμη κι όταν θα έχει φτιαχτεί τοπικό νοσοκομείο πάλι θα παραμείνουν εξαιρετικά χρήσιμες για τα χαρακτηριστικά της περιοχής Αρχικά μπορεί να εφαρμοστεί πιλοτικά για τα ΣΚ όπως είχε επιχειρηθεί με επιτυχία στο παρελθόν με βάση την Θεσσαλονίκη για την τουριστική Χαλκιδική.

Φίλες και φίλοι,

     Κλείνοντας θα ήθελα να κάνω μια γενική παρατήρηση. Χρήστες των δημόσιων υπηρεσιών υγείας και περίθαλψης θεωρούνται κυρίως τα μεσαία και κατώτερα κοινωνικά στρώματα, στα οποία ανήκει η πλειοψηφία των πολιτών του Λαυρίου. Εκεί το κόστος δεν αφήνει περιθώρια επιλογής. Όμως και το υπόλοιπο, το άνω 10%, βλέπουμε ότι σε αρκετές περιπτώσεις αναγκαστικά προσφεύγει στις υπηρεσίες του ΕΣΥ. Δεν ξέρω πόσοι από αυτό το 10% βρίσκονται ανάμεσα μας ωστόσο θα απευθυνθώ σε αυτούς που σκέπτονται πως ‘εγώ δεν έχω ανάγκη το κράτος, το πορτοφόλι μου να ‘ναι καλά’!

     o Στα επείγοντα περιστατικά η κρίσιμη πρώτη αντιμετώπιση (προνοσοκομειακή, διακομιδή, ΤΕΠ)

είναι υπόθεση καθαρά του κράτους ακόμη και για έναν εφοπλιστή που έπαθε έμφραγμα,

ιδιαιτέρως αν αυτό του συνέβη εκτός αστικών κέντρων. Στην πανδημία, που ήταν μια μορφή

επείγοντος, είδαμε ότι όλο το βάρος έπεσε στο ΕΣΥ και τα ανώτερα στρώματα διαγκωνιζόταν,

συχνά παρανόμως, για τις VIP ΜΕΘ.

     o Όταν τα πράγματα σοβαρέψουν τόσο που δεν αρκεί μόνο η ξενοδοχειακή πρόσοψη συχνά ως

σωτήριο «εφετείο» παρουσιάζεται το δημόσιο νοσοκομείο (χαρακτηριστικές οι διακομιδές από τα

ιδιωτικά μαιευτήρια στις περιπτώσεις επιπλοκών).

     o Όταν το κόστος υπερβαίνει ένα ύψος ακόμη κι οι πιο εύποροι δεν μπορούν να το καλύψουν χωρίς

ιδιωτική ασφάλεια (πχ μακρά νοσηλεία σε μονάδα).

     o Στις ομάδες σπανίων νοσημάτων μόνο το ΕΣΥ διαθέτει τεταρτοβάθμια κέντρα αναφοράς

«ασύμφορων» περιστατικών.

     o Κάποιοι καθίστανται όλως αιφνιδιαστικά εξαρτημένοι από τις βαριές κρατικές υποδομές (πχ

μεταμοσχεύσεις κλπ)

     o Ο δημόσιος τομέας αποτελεί μονόδρομο σε περιοχές, όπως η δική σας, που δεν αποτελούν καν

προνομιακούς στόχους της ιδιωτικής δραστηριότητας. Τότε η μόνη εναλλακτική προς την ισχυρή

δημόσια παρουσία δεν είναι ο ιδιωτικός τομέας αλλά η εγκατάλειψη είτε ο «ιατρικός τουρισμός».

     o Αλλά ακόμη κι οι μη πάσχοντες μπορούν να βρουν μπροστά τους την καχεξία των δημόσιων

υποδομών υγείας με τις αξίες σε κάθε περιοχή να υποβαθμίζονται όταν πρόκειται για μια

υγειονομικά απορφανισμένη περιοχή! Οι δαπάνες υγείας έχουν λοιπόν και μια αναπτυξιακή

διάσταση.

     Η γεωγραφική θέση και η κοινωνική σύνθεση του τόπου σας κάνουν την διάσωση του ΕΣΥ να ακούγεται ως κοινός τόπος, πέραν των όποιων διαφορετικών ηλικιακών, ταξικών ή πολιτικών τοποθετήσεων. Ακόμη δηλαδή κι αν κάποιος είναι κυνικά αδιάφορος για τους γύρω από αυτόν, επαρκώς εύπορος, νέος, υγιής και πάλι δεν μπορεί να ξέρει πότε θα χρειαστεί αυτό που χτίστηκε με τόσους κόπους κι απαξιώνεται ραγδαία, ιδιαιτέρως μάλιστα εφόσον κατοικεί μακριά από το κέντρο.

     Δεν είναι λοιπόν θέμα επαναστατικότητας. Είναι μάλλον θέμα σύνεσης και φρονιμάδας, αν αναλογιστούμε ότι και στα θέματα υγείας των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν…