Καλπάζοντας στους αιθέρες
Ευτυχώς, στα σύννεφα λειτουργούν, καταπώς φαίνεται, προηγμένα συστήματα τηλεματικής και φωτοσήμανσης, ειδάλλως θα θρηνούσαμε νυχθημερόν μιλιούνια αδικοχαμένους συμπολίτες μας, εξαιτίας των δυστυχημάτων που θα προκαλούσε ο συνωστισμός που επικρατεί εκεί πάνω. Οι αρχαίοι ημών έστρεφαν το βλέμμα προς τον ουρανό –η λέξη άνθρωπος, εκ του άνω θρώσκω, περιγράφει άλλωστε όσους τους στραβώνει τον σβέρκο η πετριά να κοιτάζουν ψηλά.
Γαρίδα δούλευε πάντως το μάτι τους, καθώς οι ενδελεχείς και οξυδερκέστατες παρατηρήσεις τους οδήγησαν σε ακατάρριπτες ίσαμε σήμερα θεωρίες, οίτινες θεμελίωσαν τα μαθηματικά, τη φυσική, την αστρονομία και τις λοιπές επιστήμες των οποίων η κοινή μήτρα κυοφόρησε τη φιλοσοφία. Εμείς, που αρεσκόμεθα να μοστράρουμε ως αδιαφιλονίκητοι κληρονόμοι τους, παρεξηγήσαμε κάπως τις μεθόδους τους και, αντί να ατενίζουμε τους αιθέρες, εθελοτυφλούμε νεφελοβατώντας αμέριμνοι στα μετέωρα.
Καβαλικεύουμε, τουτέστιν, τα σύννεφα, κάνοντας πως δεν βλέπουμε τα χάλια μας και, όταν η κατάσταση φθάνει στο μη περαιτέρω, πέφτουμε με γδούπο στο έδαφος, ξορκίζοντας το κακό με ολοφυρμούς και κατάρες. Συγκλονισμένοι υποβαλλόμεθα τάχατες στη βάσανο της ενδοσκόπησης, σπάμε, πά’ να πει, το ξερό μας στην κοτρώνα της ανέφελης αυτοκριτικής, υποκρινόμενοι πως λάβαμε τα απαιτούμενα διορθωτικά μέτρα.
Λόγια, λόγια, λόγια. Κλαυθμοί, οδυρμοί και πράξεις μηδέν. Πριν αλέκτορα φωνήσαι ιππεύουμε εκ νέου τα νέφη και ως δειλοί, μοιραίοι και αμετάπειστοι αιθεροβάμονες βολτάρουμε χαρίεντες στο βελούδο τους, απ’ όπου ξανασωριαζόμαστε με τρομακτικότερο πάταγο στην επόμενη συμφορά. Απολαμβάνουμε να παραγγέλνουμε πίτσα και να μπανίζουμε στο κινητό πότε μαρσάρει ο ντελιβεράς και πότε τον πιάνει φανάρι ή να καλούμε ταξί και να εποπτεύουμε στην οθόνη επακριβώς τη διαδρομή του. Και την ίδια ώρα δεν δίνουμε διάρα για το ότι τα τρένα μας λειτουργούν με παλαιολιθικά συστήματα.
Ημαρτον! Μεταφέρουν χιλιάδες επιβάτες κι όμως ουδείς γνωρίζει πού βρίσκονται ανά πάσα στιγμή, αν κινούνται στις ίδιες ράγες και πότε θα συγκρουστούν. Επαφίεται στα καπρίτσια της τύχης το να στείλουμε εξήντα παιδιά μας στον τάφο και τις οικογένειές τους στην κόλαση επί γης. Από το 2004, οπότε, έστω και λόγω Ολυμπιάδας, οφείλαμε να εγκαταστήσουμε την τηλεδιοίκηση, έχουν μοιραστεί την εξουσία επτά πρωθυουργοί και δέκα κόμματα.
Μοιρολογούν δήθεν τώρα με ποταμούς κροκοδείλια δάκρυα, γνωρίζοντας ότι αργά ή γρήγορα η τραγωδία θα ξεχαστεί και ελαφρά τη καρδία η συντριπτική και συντετριμμένη πλειονότης του πόπολου θα τους ξαναψηφίσει οσονούπω. Αρα νομιμοποιούνται να μας χορεύουν, σαν τα κοκορόπουλα στο ταψί, στον συνήθη χαβά. Η Δικαιοσύνη διέταξε εις βάθος έρευνα. Οι λειτουργοί της έκριναν, ωστόσο, με συνοπτικές διαδικασίες παράνομες και καταχρηστικές τις απεργίες των σιδηροδρομικών. Κανείς τους δεν τόλμησε εισδύσει στην ουσία των αιτημάτων τους, θέτοντας προ των ευθυνών τους τις αρχές για την ασφάλεια του δικτύου.
Ανατριχιάζουν στο γυαλί προς άγραν τηλεθέασης οι αστέρες του ηλεκτρονικού και έντυπου Τύπου. Πρόκειται για τα ίδια πρόσωπα που περνούσαν στα ψιλά, αν δεν αποσιωπούσαν, τις αιτιάσεις των «εργατοπατέρων», όπως τους χαρακτήριζαν λοιδορώντας τους. Σχεδόν είκοσι πέντε χρόνια απ’ το φονικό ναυάγιο του «Σαμίνα», παραμένει αδιευκρίνιστο πόσοι και ποιοι επέβαιναν στο τρένο του θανάτου. Στα σύννεφα, αντιθέτως, καλπάζουμε άπαντες με το ονοματεπώνυμό μας αυτοποιημένο.
Δεν υπάρχουν σχόλια