Ακης Σκέρτσος: Μπογιές
Δεν έχει δίκιο ο υπουργός Επικρατείας. Δεν είναι, όπως είπε, «αντιδημοκρατικό» το προληπτικό βέτο του Ανδρουλάκη στους αρχηγούς των κομμάτων. Οχι μόνο το Σύνταγμα επιτρέπει τη συγκρότηση κυβέρνησης υπό τρίτο πρόσωπο. Την ευχέρεια αυτή υπαγορεύει και η δημοκρατική κουλτούρα, εδώ και αλλού. Ποιος κανόνας της αντιπροσωπευτικής, κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, γραπτός ή άγραφος, εμποδίζει τα κόμματα να παράσχουν τη νομιμοποίησή τους σε πρόσωπο άλλο από αυτό που είχαν προτείνει για την πρωθυπουργία; Βουλή εκλέγουμε. Οχι άρχοντα (όπως στα προεδρικά συστήματα).
Οι όροι Ανδρουλάκη –θέλω διψήφιο ποσοστό, αλλά δεν λέω πόσο· θέλω προγραμματική σύγκλιση, αλλά δεν λέω το πρόγραμμα· θέλω άλλον για πρωθυπουργό, αλλά δεν λέω ποιον– δεν είναι αντιθεσμικοί. Είναι απλώς ασυνάρτητοι. Ή, κατά την επιεικέστερη εκδοχή, ακόμη άψητοι, από σκοπιμότητα ή από αδεξιότητα.
Οι όροι που χρησιμοποίησε ο Σκέρτσος για τη δική του πρόταση διακυβέρνησης ακούγονται ελαφρώς λιγότερο παράδοξοι. Μίλησε για μια «αυτοδύναμη μονοκομματική κυβέρνηση συνεργασιών», υπερερμηνεύοντας το ευφυολόγημα του πρωθυπουργού για «κυβέρνηση ενός κόμματος, αλλά όχι ενός χρώματος». Τι είναι το «χρώμα»; Είναι αυτό που έχει ήδη βάψει το σχήμα που κυβερνά: Ο Σκέρτσος, ο Πιερρακάκης, η Μενδώνη, κάποτε ο Χρυσοχοΐδης. Είναι υφυπουργοί και γενικοί γραμματείς που μπορεί, λόγω επαγγελματικού προφίλ και ηλικίας, να μην ήταν εκλόγιμοι, αποτέλεσαν όμως τους σπονδύλους της διακυβέρνησης που ολοκληρώνει τον κύκλο της.
Θα είχε ενδιαφέρον να δοκίμαζε κανείς τώρα, στο τέλος της τετραετίας, έναν απολογισμό. Θα άξιζε, με τη μέθοδο του Σκέρτσου, να δοκίμαζε να καταρτίσει ένα «excelάκι» αξιολόγησης, ταξινομώντας στη μία στήλη του κομματικούς και στην άλλη τους «χρωματικούς». Σε ποιους οφείλει περισσότερο η κυβέρνηση το πολιτικό κεφάλαιο που απέκτησε;
Και αντίστροφα: Ποιας προέλευσης ήταν τα στελέχη που τη βάρυναν με αστοχίες και πολιτικά ατοπήματα; Ηταν οι αλλογενείς υπουργοί, υφυπουργοί και γραμματείς που στρατολογήθηκαν στις περισσότερες περιπτώσεις για να δώσουν σάρκα και οστά στην (κατασυκοφαντημένη) επιτελική δομή; Ή μήπως οι εκτροχιασμοί της διακυβέρνησης είχαν σαν αυτουργούς τους καριερίστες του κόμματος – τους φτασμένους και τους διψασμένους πολιτευτές;
Ο διαχωρισμός είναι χονδροειδής και παραπειστικός. Δεν φτιάχνεις κυβερνητικό όχημα μόνο με χρώμα – χωρίς το νομιμοποιητικό καύσιμο του κόμματος. Ομως, αυτό που δαιμονοποιείται ως νεομητσοτακική «αποστασία» έχει στην πράξη επιχειρηθεί ως στελεχιακός εμπλουτισμός από δεξαμενές επέκεινα της Ν.Δ. Ηταν ένα άνοιγμα που έχει όντως παραγάγει αποτέλεσμα όχι μόνο στην τεχνοκρατική συγκρότηση, αλλά και στην πολιτική γονιμοποίηση του πεντηκονταετούς συντηρητικού κόμματος. Το εγχείρημα της πολυχρωματικής ανανέωσης είναι διαρκές. Αρκεί να πιάνει ακόμη η μπογιά σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια