Μάκης Βορίδης: Μάχες
Αν ο σκοπός ήταν να εμφανιστεί στη σκηνή της Ιστορίας μαχόμενη η ελληνική δημοκρατία, τότε ο σκοπός επιδιώχθηκε ανταρτοπρεπώς. Εμφανίζεται ιδίως τα τελευταία εικοσιτετράωρα μια δημοκρατία που μάχεται εαυτήν. Σπαρασσόμενη και ασυνάρτητη – κλονισμένη από μια απειλή που δεν έχει καν δοκιμάσει να λάβει ακόμη εκλογική υπόσταση.
Φταίει η κυβερνητική πλειοψηφία, που δεν είχε ζυγίσει σωστά τη ρύθμιση για τον αποκλεισμό εγκληματικών οργανώσεων οι οποίες διεκδικούν μανδύα κόμματος; Φταίει που εμφανίζεται την τελευταία στιγμή να προσπαθεί να συμπληρώσει την απαγόρευση με νομοθετικά πανωσηκώματα, τα οποία ο επισπεύδων υπουργός Εσωτερικών προωθεί μόνο με το υψωμένο φρύδι του σαρκασμού του;
Φταίνε οι δικαστές, που δεν έχουν ακόμη καταφέρει να οδηγηθούν σε αμετάκλητη κρίση, ώστε να εφαρμοστεί, απλά και άνευ ετέρου, το Σύνταγμα; Φταίει μήπως η Δικαιοσύνη, από τα ανώτατα κλιμάκια της οποίας προέρχεται όχι μόνο ο εισαγγελέας που προσφέρεται ως φενάκη για τους νεοναζί, αλλά και ο Αρεοπαγίτης, που ήλθε σε ανοιχτή αντιπαράθεση με την κυβέρνηση, προτού δικάσει;
Πώς πορεύεται η «μαχόμενη δημοκρατία» προς το μέτωπο.
Φταίει ίσως και ο πυρετός των συνταγματολόγων που, από καλοπροαίρετη φούρια, έδωσαν στη διαδικασία έγκρισης των ψηφοδελτίων διαστάσεις υπαρξιακής κρίσης για το Πολίτευμα, «σχεδιάζοντας» ενίοτε και παράθυρα στη ρύθμιση, που οι ίδιοι οι κατάδικοι δεν θα είχαν τη νομική φαντασία να χρησιμοποιήσουν;
Ο ίσκιος του κατάδικου μεγάλωσε και εξαιτίας του υστερικού τόνου που είχε η εναντίον του κινητοποίηση. Κοινώς, τον κάναμε μάγκα. Τον κάναμε να φαίνεται στο ακροατήριό του παίκτης και θύμα, αφού πρώτα η ίδια «Μαχόμενη» αμφισβήτησε το οπλοστάσιό της. Οταν έχουν ηχηρές ενστάσεις τα κόμματα και οι καθηγητές· όταν το δεύτερο σε κοινοβουλευτική δύναμη δημοκρατικό κόμμα στρίβει διά του «παρών», στιγματίζοντας τη νομοθετική πρωτοβουλία ως εκλογική υστεροβουλία της Ν.Δ.· όταν φωνάζουν πρώτα εκείνοι για αντισυνταγματικές ανορθογραφίες και «κερκόπορτες», τίνος τη φαρέτρα γεμίζουν;
Αυτή η αυτο-υπονομευτική κακοφωνία ήταν βεβαίως αναμενόμενη. Η «Μαχόμενη» δεν πάει στη μάχη στοιχισμένη. Πάει με τον πλουραλισμό της και την ποικιλία των σκοπιμοτήτων, την οποία καταστατικώς προϋποθέτει. Πάει κυρίως με το κρυφό άγος ότι η απειλή δεν ζωντάνεψε μόνη της από τη φυλακή. Τη ζωοδοτεί η προτίμηση ικανού αριθμού ψηφοφόρων. Η λαϊκή νομιμοποίηση.
Πλάνη; Μπορεί. Αλλά η λαϊκή πλάνη είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστεί με τα νομοθετικά και δικαστικά όπλα της δημοκρατικής πολιτείας, χωρίς να την εκθέσει στις αντιφάσεις και τις εντάσεις που ξεσπούν τώρα, σε μια συγκυρία που δεν θυμίζει σε τίποτε την ανωμαλία της περιόδου στην οποία εκκολάφθηκαν οι νεοναζί. Προτού καν δοκιμαστεί στο δικαστικό πεδίο, η «Μαχόμενη» δείχνει ανέτοιμη για μάχη.
Δεν υπάρχουν σχόλια