Καθρέφτης μας (και) τ’ αδέσποτα

 

Τασούλα Επτακοίλη

04.04.2023 

Σήμερα γιορτάζουν. Από το 2010, µε πρωτοβουλία ολλανδικών φιλοζωικών οργανώσεων, η 4η Απριλίου συγκαταλέγεται στις Παγκόσμιες Ημέρες και είναι αφιερωμένη στα αδέσποτα ζώα. Mόνο που η ζωή τους «εκεί έξω» δεν είναι γιορτή, αλλά πόλεμος σκληρός, αδυσώπητος: πείνα, δίψα, αρρώστιες, φόλες, κακοποιήσεις. Τα περίπου δύο (ίσως και τρία) εκατομμύρια αδέσποτα στη χώρα μας, γάτες και σκύλοι, έρχονται αντιμέτωπα κάθε στιγμή με τον θάνατο και τη βαναυσότητα των ανθρώπων. Το ίδιο ισχύει και για χιλιάδες κουνέλια. Είναι νέα μόδα: αγοράζονται λες και είναι λούτρινα, συνήθως τέτοια εποχή, πριν από το Πάσχα, και εγκαταλείπονται μαζικά –σε δρόμους, πάρκα, ακόμη και κάδους απορριμμάτων– λίγες εβδομάδες μετά, ακριβώς επειδή δεν είναι λούτρινα, επειδή χρειάζονται εξειδικευμένη φροντίδα.

Η νομοθεσία έχει αναμφισβήτητα αλλάξει προς το καλύτερο, με στόχο την προστασία και την ευζωία των ζώων συντροφιάς· θεωρητικά τουλάχιστον, αφού στην πραγματικότητα αφήνει κάμποσα «παράθυρα» ανοιχτά και πολλά ζώα παραμένουν ανυπεράσπιστα. Παραβάτες είναι κυρίως οι δήμοι, οι οποίοι, βάσει του νόμου, υποχρεούνται να διαθέτουν ολοκληρωμένο επιχειρησιακό πρόγραμμα διαχείρισης των αδέσποτων: άγνωστες λέξεις όλες αυτές για την πλειονότητα των δημοτικών αρχών. Δεν είναι τυχαίο ότι υπεύθυνοι για τα ζώα συντροφιάς είναι οι αντιδήμαρχοι καθαριότητας. Ακριβώς έτσι αντιμετωπίζονται σε μεγάλο βαθμό ανά την Ελλάδα τα αδέσποτα, σαν σκουπίδια. Για να είναι ευχαριστημένοι οι δημότες πρέπει να κρύβονται κάτω από το χαλί, δηλαδή σε καταφύγια-κολαστήρια (βλ. Δήμους Σπάρτης και Ζηρού). Σε αποθήκες ζώων και ψυχών, όπου αργοπεθαίνουν σε άθλιες συνθήκες…

Ο Φούσκας και η Φλέρυ δεν γιορτάζουν σήμερα. Δεν είναι πια αδέσποτα. Χάρη στις άοκνες, συγκινητικές προσπάθειες κάποιων εθελοντών –από τους πολλούς που, ευτυχώς, υπάρχουν σε όλη τη χώρα– είχαν μια ευκαιρία, βρήκαν το σπίτι και τους ανθρώπους τους. Το βλέμμα τους έχει πια αλλάξει. Ο φόβος και η επιφυλακτικότητα έγιναν ασφάλεια και εμπιστοσύνη. Είναι τυχερά, θα πείτε ίσως. Πιο τυχερή είμαι εγώ. Γιατί την ευγνωμοσύνη τους μου τη δείχνουν συνεχώς. Η συμβίωσή μας είναι για μένα μια διαρκής άσκηση στην άδολη αγάπη. Τέτοια επίδραση έχουν πάνω μας τα ζώα. Δεν έχει σημασία εάν είναι μικρά ή μεγάλα σε μέγεθος, κουτάβια ή ηλικιωμένα, εάν έχουν τρία πόδια ή δεν βλέπουν. Μπαίνουν στη ζωή μας και την αλλάζουν. Αν το συνειδητοποιήσουμε όλοι, ίσως έρθει μια εποχή που στις 4 Απριλίου δεν θα έχουμε τίποτα να «γιορτάσουμε», μιας και δεν θα υπάρχουν πια αδέσποτα…

kathimerini.gr