«Θεούλη μου, μη χειρότερα»...
Ιασονας Τριανταφυλλίδης
Τελικά σ' αυτή τη χώρα δεν υπάρχει ελπίδα, καμία ελπίδα για οποιαδήποτε βελτίωση. Tο αισθάνεσαι συνέχεια όταν ζεις εδώ, όχι αυτό που έλεγαν παλιά, «ένα βήμα μπροστά, δύο βήματα πίσω», αλλά ένα βήμα μπροστά, δέκα βήματα πίσω και είκοσι βήματα προς τα κάτω, μια και βυθίζεσαι σε κινούμενη άμμο ενός βάλτου.
Δηλαδή δεν πιστεύεις αυτό που συμβαίνει και εσύ το ζεις γιατί η πραγματικότητα μπορεί να γελοιοποιήσει και την απόλυτη τραγωδία. Οπότε τι άλλο να κάνεις από το να τα παρακολουθείς όλα ελπίζοντας κάτι που δεν μπορεί όμως να διευκρινιστεί.
Ζεις, ας πούμε, μια απίστευτη τραγωδία με δύο τρένα που συγκρούονται στα Τέμπη, 57 οικογένειες θρηνούν ανθρώπους τους οποίους έχουν κηδέψει συχνά χρησιμοποιώντας ένα μέλος του σώματός τους γιατί αυτό έχει μείνει, η χώρα έχει πάει και έχει έρθει, όλοι οι πολιτικοί έχουν πάθει πανικό για το πώς θα ρίξει ο ένας στον άλλο το φταίξιμο γι' αυτό, ο κόσμος έχει βγει στους δρόμους χωρίς να έχει καταλάβει τι ακριβώς έχει συμβεί, πιστεύω, και ποιος στην πραγματικότητα φταίει.
Στη δε τηλεόραση ο καθένας παίζει το δικό του παιχνίδι εκμετάλλευσης της κατάστασης από το πρωί ώς το βράδυ. 57 νεκροί, σκοτωμένοι με τον πιο άγριο τρόπο που μπορεί να φανταστεί κανείς σε ένα μέσο μαζικής μεταφοράς πολυαγαπημένο εδώ και 150 χρόνια σε ολόκληρο τον πλανήτη εκτός από εδώ στην Ελλάδα, όπου εδώ και λίγες δεκαετίες είναι τελείως περιφρονημένο από τις κυβερνήσεις και τον κόσμο, μια και το αεροπλάνο θεωρείται πιο πολύ της μόδας και έτσι το τρένο, χωρίς να έχει πάψει να έχει κόσμο που πάει κι έρχεται με τα βαγόνια του, εν τούτοις κανείς δεν το εκσυγχρονίζει και κανείς δεν το αγαπάει πια...
Και ξαφνικά, όπως συμβαίνει συνήθως στην Ελλάδα, το γελοίο εμφανίζει το πρόσωπό του πίσω από έναν τοίχο και εκεί πανικοβάλλεσαι γιατί δεν ξέρεις αν πρέπει να σκάσεις στα γέλια ή να ορμήξεις να το πνίξεις... ή να κάνεις τον σταυρό σου με αυτό που συμβαίνει και να πεις «Θεούλη μου, μη χειρότερα»...
Γιατί τι άλλο να κάνεις όταν ξαφνικά μαθαίνεις πως η διοίκηση αυτών των τρένων που συγκρούστηκαν, επειδή υπάρχει ο όρος πάνω στα εισιτήρια πως αν δεν ολοκληρωθεί ή αν καθυστερήσει πολύ το ταξίδι αποζημιώνει τους ταξιδιώτες επιστρέφοντας όλα τα χρήματά τους πίσω, έστειλε τα χρήματα πίσω ακόμα και στις οικογένειες των ανθρώπων που είχαν σκοτωθεί οι δικοί τους!!!
Κάποιοι είπαν πως αν δεν το έκαναν με βάση τον όρο του ταξιδιού, θα μπορούσαν κάποιες οικογένειες να κάνουν αγωγή γιατί δεν είχε ολοκληρωθεί το ταξίδι. Από την άλλη, σκεφτείτε ανθρώπους που μόλις έχουν κηδέψει τους δικούς τους ανθρώπους, να προσπαθούν να συνέλθουν από την τραγωδία αυτή και κάποιος και κάποιοι να μην τους αφήνουν να ηρεμήσουν επιστρέφοντάς τους 20 ή 30 ευρώ, μια και το ταξίδι δεν ολοκληρώθηκε -που ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που ξεκίνησε- για τους δικούς τους ανθρώπους.
Θεούλη μου, τι ζω και πώς ζω και δεν το μαρτυράω...
Δεν υπάρχουν σχόλια