Η διάχυση της κάθε λογής βίας και το «μη παρέκει»

 

Γιώργος Μπουρδάρας

26.04.2023

Το ζήτημα, πλέον, δεν είναι να αποφύγουμε τα χειρότερα. Εχουν πληθύνει ασφυκτικά οι ενδείξεις ότι τα χειρότερα είναι μπροστά μας. Είναι πολλοί που φέρουν την ευθύνη γι’ αυτή την εξέλιξη με αρνητικά έργα, καταστροφικές παραλείψεις και, στην πιο αθώα εκδοχή, με τη δηλητηριώδη αδιαφορία τους.

Το κρίσιμο ζήτημα είναι όλοι όσοι αντιστάθηκαν και αντιστέκονται στη φθορά, όλοι εκείνοι που δεν συνήθισαν στην εικόνα του τέρατος, να βρουν κουράγιο, δύναμη και τρόπους για να συμβάλουν στη μείωση των δυσμενών και επώδυνων εξελίξεων, και παράλληλα να καταδείξουν με την αλληλεγγύη, τη φροντίδα, τη συμπόνια, τον ορθό λόγο και τη μη βλαπτική πρακτική πως η κατάσταση δεν είναι μη αναστρέψιμη.

Οι ενδείξεις, αυτό που με άλλα λόγια αποκαλούμε οι απειλές που αντιμετωπίζει ο κόσμος μας, είναι γνωστές και θα έλεγε κάποιος ότι συνοψίζονται σε τέσσερις λέξεις: κανονικοποίηση κάθε είδους βίας.

Το πιο ωμό είδος της είναι η σωματική, που έχει θύματα παντού: μέσα στο σπίτι με θύτες «ημέτερους» ανθρώπους. Στη γειτονιά, με θύτες άτομα ολοένα και μικρότερης ηλικίας. Στην πόλη, με θύτες «υπεράνω υποψίας». Σε τόπους κοντινούς και μακρινούς, με θύτες ισχυρούς που δολοφονούν, βιάζουν, καταστρέφουν κάνοντας πολέμους στο όνομα μιας «μεγάλης» ή «ιερής» ιδέας.

Υπάρχει και η φραστική βία, που έχει θύματα παντού, δηλητηριάζοντας τόσο την ιδιωτική όσο και τη δημόσια σφαίρα. Ο όρος «δολοφονία χαρακτήρων» ακούγεται ολοένα και περισσότερο, όχι αδίκως. Εντυπα, στο όνομα της ελευθεροτυπίας, ξεπερνούν καθημερινά όλα τα όρια χυδαιότητας. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν γίνει αρένα εξόντωσης. Σε πολιτικό επίπεδο «κανονικοποιήθηκε» η ύβρις, με αλληλοκατηγορίες τύπου «κλέφτες» ή «απατεώνες», και άλλοτε με την ανοχή δημόσιων απειλών περί… θαψίματος των μη αρεστών «τρία μέτρα κάτω από τη γη».

Και μια που είμαστε σε προεκλογική περίοδο, με τα γνωστά θέματά μας: Οταν στην κάθε ευκαιρία πολιτικές δυνάμεις κατηγορούν τους αντιπάλους τους ότι κάνουν «κοινοβουλευτικό πραξικόπημα», πώς να πείσεις το εκλογικό ακροατήριο ότι είναι κακό να επιλέξει εκείνους που (είτε βρίσκονται πίσω από τα σίδερα είτε κυκλοφορούν ανάμεσά μας) υμνούν τους πραγματικούς πραξικοπηματίες που αιματοκύλισαν την ιστορία του τόπου; Οταν τα κόμματα της Βουλής αλληλοκατηγορούνται διαρκώς για «εργαλειοποίηση» των αγκυλωτών μορφωμάτων, πώς να πείσεις το εκλογικό ακροατήριο ότι είναι κακό να επιλέξει τα αυθεντικά ή/και τους πρόθυμους συνεργάτες τους;

Εχουμε μπροστά μας πολλά. Σχεδόν τα πάντα, εκτός από ένα ως αρχή: την (αυτο)καταστροφική πολυτέλεια να υποτιμήσουμε το τέρας.

kathimerini.gr