Λιποθυμίες στους διαδρόμους του νοσοκομείου Αλεξάνδρα
Την ώρα που ο καύσωνας πλήττει με ιδιαίτερη σφοδρότητα τη χώρα, στο μεγαλύτερο γυναικολογικό νοσοκομείο, το «Αλεξάνδρα», οι άρρωστοι βιώνουν ανεπίτρεπτες αναμονές για εξετάσεις και θεραπείες, στοιβαγμένοι σε χώρους δυσανάλογους του αριθμού των ασθενών, χωρίς κλιματισμό, χωρίς ανεμιστήρα. Οι ασθενείς έχουν τον πόνο τους, αλλά δεν έχουν άλλη επιλογή, παρά να το παλέψουν. Το ίδιο και οι εργαζόμενοι.
Ανάμεσα στους ασθενείς, η 74χρονη Ελένη που περιμένει κάθε Παρασκευή, από τον Μάρτιο, ώρες ατελείωτες -από 5 έως και 8 ώρες (!)- στον 5ο όροφο του νοσοκομείου για την απαραίτητη χημειοθεραπεία της. «Χωρίς ίχνος υπερβολής ή αγανάκτησης ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ τις σκέψεις μου», λέει στην «Εφ.Συν.» η κόρη της και αχώριστη συνοδός της, Καλλιόπη.
Κάθε μέρα δεκάδες άνθρωποι με υπομονή περιμένουν να ακούσουν το όνομά τους στους διαδρόμους. Στις 14 Ιουλίου, ημέρα όπου το θερμόμετρο έφτανε στο κόκκινο, δεν υπήρχε «ούτε κλιματισμός, ούτε ανεμιστήρας που θα έκαναν την αναμονή των ήδη ταλαιπωρημένων ανθρώπων υποφερτή. Τα λιγοστά παράθυρα δεν άνοιγαν και κανένας δεν είχε φροντίσει να τα φτιάξει ή να τα αντικαταστήσει. Το προσωπικό πηγαινοερχόταν προσπαθώντας να βοηθήσει, να βρει κάποια λύση με ανεμιστήρες από γραφεία ή αποθήκες, ενώ οι ασθενείς λιποθυμούσαν μπροστά στα μάτια τους», αφηγείται η Καλλιόπη.
Κάποιοι μεταφέρθηκαν σε γραφεία με κλιματισμό μέχρι να έρθει η σειρά τους, με πρωτοβουλία των εργαζόμενων. «Σε αυτούς οφείλεται ό,τι γίνεται», επισημαίνει η Καλλιόπη που μπαινοβγαίνει 6 μήνες στο νοσοκομείο. «Λίγοι άνθρωποι, που προσπαθούν να καλύψουν τα κενά που αφήνει το κράτος, το οποίο έχει αποφασίσει ότι δε χρειαζόμαστε άλλους γιατρούς και προσωπικό στα νοσοκομεία».
Μία εβδομάδα αργότερα, στις 21 Ιουλίου, όταν η μετεωρολογική πρόβλεψη έκανε λόγο για 44 βαθμούς Κελσίου, η κατάσταση ήταν χειρότερη. «Οσοι άνθρωποι δεν είχαν κάποιον δικό τους μαζί να περιμένει τη σειρά τους και αυτοί να καταφύγουν στο ισόγειο, στο εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής, που έχει κλιματισμό, υπέφεραν», μας λέει η Καλλιόπη και προσθέτει: «Το εκκλησάκι έσωσε τη μητέρα μου από μια ακόμη κατάρρευση. Για τους υπόλοιπους, μια κούτα με αναλώσιμα έξω από κάποια γραφείο έγινε κομμάτια προκειμένου να κάνουν αέρα, αφού και ο ανεμιστήρας της προηγούμενης εβδομάδας είχε κάνει φτερά»...
Φαίνεται ότι το «Αλεξάνδρα», αντί να βελτιώνεται, συνεχώς συμπιέζεται ως προς την παροχή υπηρεσιών υγείας. Τα καταφέρνει λόγω της αυτοθυσίας των εργαζομένων που καλύπτουν τις τραγικές ελλείψεις σε νοσηλευτικό, ιατρικό, παραϊατρικό και βοηθητικό προσωπικό, αλλά και σε υποδομές, όπως και χάρη στη συνεργασία των εργαζομένων με τους ασθενείς και τις οικογένειές τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια