Ο ΜΑΘΙΟΥ ΑΡΝΟΛΝΤ ΚΑΙ Ο ΤΡΙΤΟΣ ΚΑΡΧΗΔΟΝΙΑΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ…

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ

 

Φελνίκος  25/12/2023@10:16

Με την Καρχηδόνα του Μπέρτολτ Μπρέχτ μοιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Όπως έλεγε ο σπουδαίος Γερμανός συγγραφέας «η μεγάλη Καρχηδόνα ξεκίνησε τρεις πολέμους. Μετά τον πρώτο, ήταν ακόμα ισχυρή. Μετά τον δεύτερο ήταν ακόμα κατοικήσιμη. Μετά τον τρίτο, ήταν αδύνατο να την εντοπίσεις». Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τον ΣΥΡΙΖΑ. Βεβαίως, ο τρίτος πόλεμος δεν δόθηκε ακόμη. Επίκειται. Η πρώτη μάχη θα δοθεί στις ευρωεκλογές και η τελική, μετά από τρία χρόνια, στις βουλευτικές -θυμίζουμε ότι τρία χρόνια διήρκεσε και ο Τρίτος Καρχηδονιακός Πόλεμος. Και όλα δείχνουν ότι η «Καρχηδόνα», επί διοικήσεως Στέφανου Κασσελάκη, θα καταστραφεί. Αν το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ μειωθεί και μάλιστα σε μονοψήφιο αριθμό, όπως οι περισσότεροι των πολιτικών οιωνοσκόπων προφητεύουν, τότε το κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, που επί Αλέξη Τσίπρα πρωταγωνίστησε για περισσότερο από δέκα χρόνια στον πολιτικό και δημόσιο βίο, θα …οργωθεί και οι αντίπαλοί του θα του ρίξουν αλάτι -όπως λέγεται ότι έκαναν και οι Ρωμαίοι στη γη της Καρχηδόνας- ώστε να μην μπορεί να φυτρώσει πια καμμιά ιδέα περί κυβερνώσας αριστεράς.

Αναμφίβολα το 2023 είναι μια χρονιά που ο Αλέξης Τσίπρας δεν θέλει να θυμάται. Έχασε δυό φορές από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και μάλιστα τα ποσοστά που έλαβε το κόμμα του στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου ήταν τόσο καταστροφικά που τον ανάγκασαν να παραιτηθεί από την ηγεσία, στην οποίαν βρίσκονταν, αδιαλείπτως, από τον Φεβρουάριο του 2008. Και μόνον η διπλή βαριά ήττα από τον Μητσοτάκη και η παραίτηση από την αρχηγία του ΣΥΡΙΖΑ θα αρκούσαν για να χαρακτηριστεί ως εφιάλτης για τον Τσίπρα το 2023. Όμως δεν είναι μόνον αυτά. Διάδοχός του ανεδείχθη κάποιος Στέφανος Κασσελάκης. Μέχρι να θέσει υποψηφιότητα για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν τον ήξερε σχεδόν κανείς, εκτός ελαχίστων της Κουμουνδούρου. Κι αυτοί επειδή ο Αλέξης τοποθέτησε τον Stefanos στην μη εκλόγιμη, ένατη, θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ. Παρά τα όσα ανοήτως λέγονται περί προτιμήσεως του Κασσελάκη από τον Τσίπρα η αλήθεια είναι ότι ο Αλέξης δεν ήθελε να είναι αντίπαλος της Έφης στον δεύτερο γύρο ο Τσακαλώτος ή ο Παππάς. Η επιθυμία του ήταν να έλθει πρώτη η Έφη Αχτσιόγλου και δεύτερος ο Stefanos ώστε ο ίδιος να είναι ο τριτεγγυητής της ενότητας του κόμματος. Και φυσικά για να μπορεί ο ίδιος, κάποια στιγμή στο μέλλον, να επανέλθει σε πρωταγωνιστικό ρόλο και πάντως όχι απαραίτητα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Ήθελε το νέο δίδυμο να σπάσει τους μηχανισμούς της Ομπρέλας και της Κίνησης Μελών, οι οποίοι είχαν τυλίξει, όπως ο ιστός της αράχνης, την Κουμουνδούρου και εν πολλοίς είχαν καταστήσει αιχμάλωτο των εσωκομματικών ισορροπιών και τον ίδιο.

Απέτυχε και σε αυτό τον στόχο ο Τσίπρας. Πρόεδρος δεν εξελέγη η Αχτσιόγλου, αλλά ο Κασσελάκης. Και πλέον αντιμετωπίζει μια ιδιόμορφη κατάσταση. Ο μεν Κασσελάκης να πολιτεύται, στα λόγια, ωσάν συνεχιστής του Αλέξη, αλλά με την κάθε ευκαιρία να αποδομεί την διακυβέρνηση και την παρακαταθήκη του Τσίπρα. Και είναι λογικό. Αν δεν «σκοτώσει» τον προκάτοχό του ο Stefanos δεν έχει μέλλον. Το 17,8% ο ΣΥΡΙΖΑ το πήρε με αρχηγό τον Τσίπρα και όχι τον Κασσελάκη. Η καταγεγραμμένη αποδοκιμασία των ψηφοφόρων αφορούν τις πολιτικές, τις συμπεριφορές, τη ρητορική, τα έργα και ημέρες του Τσίπρα και των συντρόφων του και όχι του εξ Αμερικής ερχόμενου Κασσελάκη. Αν και πόσα απίδια θα πιάσει ο Stefanos θα το μάθουμε αρχικά στις εκλογές και στη συνέχεια στις βουλευτικές εκλογές.

Και ερχόμαστε έτσι στον τέταρτο λόγο για τον οποίο ο Τσίπρας θέλει να φύγει και να μην ξανάρθει το …καταραμένο 2023. Ο Κασσελάκης αφ’ ης στιγμής κάθησε στην καρέκλα του αρχηγού δεν είναι διατεθειμένος να την αφήσει. Ο Τσίπρας, προκειμένου οι «σαραντάρηδες» να μην ακολουθήσουν στην έξοδο τον Φίλη, τον Τσακαλώτο, τον Σκουρλέτη και τους άλλους της Ομπρέλας, έλεγε στον Χαρίτση, την Αχτσιόγλου, τον Ηλιόπουλο και στους υπολοίπους να μην φύγουν, αλλά να περιμένουν μέχρι τις ευρωεκλογές και τότε αν χρειαστεί να έχουμε νέα αλλαγή ηγεσίας. Οι «σαραντάρηδες» δεν τον άκουσαν. Έφυγαν. Και έφτιαξαν τη Νέα Αριστερά. Πλέον ο Κασσελάκης δεν έχει κάποιον να τον αμφισβητεί. Οι πιστοί στον Τσίπρα (Φλαμπουράρης, Γεροβασίλη, κ.α.) δεν συνιστούν σοβαρή απειλή για τους kaselistas, των οποίων ηγούνται οι Καπνισάκης, Πολλάκης, Τζάκρη και Γ. Τσίπρας, συνεπικουρούμενοι από τους Πάνο Ρήγα, Θανάση Οικονόμου, Πέτρο Παππά και σε συμμαχία με τον Νίκο Παππά, ο οποίος έλεγχει και το μεγαλύτερο κομματικό δίκτυο του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε απειλείται, τουλάχιστον προσώρας, από τον Διονύση Τεμπονέρα και τη ομάδα των αριστερών σοσιαλδημοκρατών που προσπαθεί να συγκροτήσει ο νεαρός εργατολόγος.

Εκ των πραγμάτων η τακτική Τσίπρα να έχει πεπερασμένο χρόνο ηγεσίας ο Κασσελάκης δεν έχει μεγάλα περιθώρια ευδοκίμησης. Εξάλλου ο Stefanos το υπενθυμίζει συνεχώς. «Δεν θα κριθώ στις ευρωεκλογές, αλλά στις βουλευτικές εκλογές» διαμήνυσε στον Τσίπρα και σε όσους του θέτουν όριο την 9η Ιουνίου και το ποσοστό στην ευρωκάλπη. Και για όποιον δεν θέλει να το καταλάβει το έκανε πιο ξεκάθαρο: «Στις επόμενες εκλογές θα είμαι υποψήφιος πρωθυπουργός», είπε. Ο εστί μεθερμηνευόμενο: Ξεχάστε τα σενάρια αντικατάστασης ή απομάκρυνσής μου. Ό,τι αποτέλεσμα κι αν έχει στις ευρωεκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ ο Κασσελάκης όχι μόνον δεν πρόκειται να φύγει, αλλά αν χρειαστεί θα ιδρύσει δικό του κόμμα. Αυτό δεν ακυρώνει απλώς την τακτική Τσίπρα έναντι του Κασσελάκη, αλλά και τον καθιστά αιχμάλωτό του. Τελευταίο παράδειγμα η υπερψήφιση των αμυντικών δαπανών του προϋπολογισμού. Επί αρχηγίας Τσίπρα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπερψήφισε ποτέ τις αμυντικές δαπάνες. Τώρα, επί Κασσελάκη η γραμμή άλλαξε και ο Τσίπρας, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, αναγκάστηκε να ψηφίσει αυτό που για χρόνια καταψήφιζε. Αντί να φέρει ο Τσίπρας τον Κασσελάκη στα μέτρα του, τον φέρνει το …αμερικανάκι στα δικά του. Και μάλιστα με ένα τρόπο που ενώ μπροστά του δείχνει να του απλώνει χαλί, από πίσω του ανοίγει λάκκους. Και θα συνεχίσει και σε άλλα θέματα να αλλάζει τις θέσεις του Τσίπρα και να υποχρεώνει τον πρώην πρωθυπουργό να τον ακολουθεί. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε πως σε λίγο καιρό και ιδιαίτερα μετά τις ευρωεκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορεί να περιγραφεί με τα λόγια του Οβίδιου: Εκεί που κάποτε ήταν η Τροία τώρα υπάρχουν χωράφια. Και μάλιστα χέρσα, θα προσθέταμε εμείς.

Και η Κουμουνδούρου - χέρσο χωράφι μάς οδηγεί στον πέμπτο λόγο που ο Τσίπρας θέλει να φύγει και να μην ξανανάρθει ποτέ το 2023. Εάν το αποτέλεσμα στις ευρωεκλογές φέρει το ΠΑΣΟΚ στη δεύτερη θέση και ο ΣΥΡΙΖΑ κονταροχτυπιέται με το ΚΚΕ για την τρίτη θέση τότε ουδείς μπορεί να αποκλείσει και νέα διάσπαση, η οποία μπορεί να οδηγήσει και σε απώλεια του κοινοβουλευτικού στάτους της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως. Στην περίπτωση αυτή θα αναγκαστεί και ο Αλέξης Τσίπρας να περάσει, άγνωστο για πόσο, από πολιτική έρημο. Τα κομματικά και πολιτικά δεδομένα του 2023 πάντως εκεί οδηγούν τον ΣΥΡΙΖΑ. Και πιθανότατα θα καταστούν πραγματικότητα εάν οι 11 βουλευτές της Νέας Αριστεράς καταφέρουν, μέχρι τις ευρωεκλογές, να δημιουργήσουν κόμμα, που θα είναι αναγνωρίσιμο από τους ψηφοφόρους και με απήχηση στον προοδευτικό κόσμο και ιδιαίτερα στο χώρο της ανανεωτικής και μεταρρυθμιστικής αριστεράς. Προσώρας, η Νέα Αριστερά, υπό τον Αλέξη Χαρίτση, καταγράφει χαμηλές δημοσκοπικές πτήσεις, κάτω από το όριο του 3%, αλλά δεν αποκλείεται αυτό στο μέλλον να αλλάξει. Ακόμη όμως κι αν δεν καταφέρει να πετάξει, εκλογικά, ψηλότερα η Νέα Αριστερά το σίγουρο είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει ένα ακόμη τμήμα αριστερών ψηφοφόρων. Μετά την Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου και το ΜΕΡΑ25 του Γιάνη Βαρουφάκη έχουμε άλλο ένα κόμμα, τη Νέα Αριστερά του Αλέξη Χαρίτση, που αθροιστικά και τα τρία αφαιρούν από τον ΣΥΡΙΖΑ 8-9%. Αν προσθέσουμε και τις διαρροές προς ΚΚΕ και ΠΑΣΟΚ που φαίνεται πως, τουλάχιστον προσώρας, είναι της τάξεως του 4-5% τότε το δυνητικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ περιορίζεται δραματικά. Και σε κάθε περίπτωση το θέτουν εκτός κυβερνητικής τροχιάς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβερνώσα αριστερά τελείωσε. Κι αυτό είναι και το χειρότερο για τον Αλέξη Τσίπρα. Το 2023 ο ΣΥΡΙΖΑ (ουσιαστικά το δημιούργημά του ως κυβερνητικό κόμμα) κατακρημνίστηκε εκλογικά, ο ίδιος έχασε την αρχηγία, το κόμμα του το πήρε κάποιος που «είδε φως και μπήκε» και κάνει ότι του …καπνίσει, διασπάστηκε. Και το ΠΑΣΟΚ, ο μεγάλος του αντίπαλος στην Κεντροαριστερά, φαίνεται, δημοσκοπικά, να αποκτά προβάδισμα στους προοδευτικούς ψηφοφόρους και στις ευρωεκλογές μπορεί να αναδειχθεί, έστω και τύποις, ο Νίκος Ανδρουλάκης ως ο βασικός αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη για τη διακυβέρνηση της χώρας. Εάν τα δημοσκοπικά ευρήματα επιβεβαιωθούν και στις ευρωεκλογές το ΠΑΣΟΚ κερδίσει τη μάχη της Κεντροαριστεράς, το ΚΚΕ τη μάχη της αριστεράς και ο ΣΥΡΙΖΑ καταλήξει να είναι ένα μικρό τριτοτέταρτο κόμμα τι άλλο χειρότερο να συμβεί στον Τσίπρα για να μην καταριέται το 2023, όπως οι κατσαρίδες το …αροξόλ; Όταν δεν έχει κάτι άλλο να περιμένει ο πρώην πρωθυπουργός είναι λογικό να αναζητήσει άλλα ενδιαφέροντα. Είτε σε ευρωπαϊκά φόρα είτε στα προγράμματα του Ιδρύματος και του Ινστιτούτου που ετοιμάζει.

Ακόμα και η αναμονή είναι μια απασχόληση. Αυτό που είναι τρομακτικό είναι να μην έχεις τίποτα να περιμένεις. Αν κάποιος ήθελε να συμβουλεύσει τον Αλέξη Τσίπρα θα τον παρέπεμπε να μελετήσει τον Μάθιου Άρνολντ για να κατανοήσει αυτό που βιώνει.

Όμως ούτε η μελέτη του Άρνολντ θα τον βοηθήσει όσο δεν κατανοεί ότι ο κόσμος άλλαξε. Άρδην. Το μέλλον δεν είναι προέκταση του παρελθόντος ούτε καν του παρόντος. Η τεχνητή νοημοσύνη, ο ψηφιακός κόσμος, το σκοτεινό διαδίκτυο, οι νέες διαιρετικές τομές και ανισότητες, η κλιματική κρίση, η μετανάστευση, οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις, οι περιφερειακοί πόλεμοι, οι κυβερνοεπιθέσεις, η κρυπτοοικονομία συγκροτούν μια εντελώς νέα και διαφορετική ατζέντα, την οποίαν τα κόμματα -που έχουν παραμείνει στον προηγούμενο αιώνα- δεν μπορούν να αποκρυπτογραφήσουν. Και γι’ αυτό από πολιτικά υποκείμενα μετατρέπονται σε πολιτικά ορνιθοσκαλίσματα. Στη νέα πίστα της ανθρωπότητας και των εθνικών κρατών δεν αρκούν οι διαπιστώσεις, χρειάζονται τα νέα αφηγήματα να συνοδεύονται και από συγκεκριμένες απαντήσεις και λύσεις στα προβλήματα. Στη νέα και περίπλοκη εποχή τα κόμματα που θα κερδίζουν τις κοινωνικές πλειοψηφίες θα είναι τα χρήσιμα κόμματα και όχι οι ιδεολογοπολιτικοί καθοδηγητές.

Τη σήμερον ημέρα η αντιπαράθεση δεν είναι μεταξύ δεξιάς και αριστεράς ούτε έχει ιδιαίτερη αξία αν γίνεται στο εσωτερικό της κεντροαριστεράς, αν θα επικρατήσει η σοσιαλδημοκρατική ή η ριζοσπαστική της εκδοχή. Τη σήμερον ημέρα, όπως δείχνουν οι εξελίξεις στην Ευρώπη, αλλά και στα καθ’ ημάς (με τη φαγωμάρα στη ΝΔ για τα θέματα των ομόφυλων ζευγαριών, των μεταναστών κ.α.) το κυρίαρχο είναι η ανεύρεση της ισορροπίας ανάμεσα στην φιλελεύθερη δεξιά, τη λαϊκή δεξιά και την ακροδεξιά. Όσο δεν γίνεται κατανοητή η μετατόπιση του άξονα προς τα δεξιά και τα προοδευτικά κόμματα επιμένουν στις παραδοσιακές αξίες της αριστεράς και σε πολιτικές αρχών ο Μητσοτάκης και η ΝΔ δεν κινδυνεύουν. Τα κόμματα της ευρύτερης αριστεράς θα σπρώχνονται στο περιθώριο όσο δεν κατανοούν ότι πρέπει να αλλάξουν οι ιδεολογικές τους ορίζουσες, οι αξιακοί τους κώδικες και η παραδοσιακή πολιτική ηθική τους. Ζούμε σε κυνική εποχή και αυτά που έρχονται θα είναι ακόμη πιο κυνικά. Η ευαισθησία της εναλλακτικής αριστεράς είναι απαραίτητη, αλλά και ατελέσφορη όσο δεν κατανοεί ότι είναι περιπλανώμενη ανάμεσα σε δύο κόσμους, όπου ο ένας είναι νεκρός και ο άλλος ανήμπορος να γεννηθεί. Δυστυχώς, για τον Τσίπρα και τη ριζοσπαστική, πληθυντική, μεταρρυθμιστική, ανανεωτική, σοσιαλδημοκρατική ή όποιο άλλο επιθετικό προσδιορισμό βάλουν έμπροσθεν της αριστεράς το αύριο, επειδή δεν ερμηνεύεται στα στενά καλούπια του χτές, θα είναι χειρότερο.

Βεβαίως, αυτά λίγο απασχολούν τον διάδοχο του Τσίπρα. Αν ο Αλέξης αποστρέφεται των ομματιών του από το 2023, ο Stefanos θεωρεί ότι είναι το γούρι του. Μάλιστα, σκέφτεται να το κάνει και καδένα. Ήλθε από το πουθενά, με έναν σύντροφο και ένα σκυλί και κατάφερε να γίνει αρχηγός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως στην Ελλάδα. Καλύτερα κι από το να έπιανε το τζόκερ. Ξαφνικά ένας νέος, μορφωμένος και πλούσιος ομογενής από την Αμερική, με επικοινωνιακό, είναι η αλήθεια, χάρισμα, αλλά με συντηρητικές ιδέες στο παρελθόν, αφού το 2016, σύμφωνα με ντοκουμέντα, στήριζε τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Ντόναλντ Τραμπ «άρπαξε» μέσα από τα χέρια της Αχτσιόγλου τον ΣΥΡΙΖΑ. Αντί να επιστρέψει στο Μαϊάμι με τον Τάϊλερ (ο σύζυγος) και τη Φάρλι (το σκυλί) έμεινε στην Κουμουνδούρου και ανέθεσε στον Παύλο Πολλάκη να εκπαιδεύσει τις στρατιές των kaselistas που ο ίδιος, μέσω του ίνσταγκραμ, δημιουργεί. Το 2023 είναι η χρονιά ορόσημο για τον Stefanos. Ακόμη κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές καταποντιστεί ο Κασσελάκης θα μείνει έχοντας στα χέρια του ένα κόμμα, ακόμη κι αν αυτό δεν είναι η αξιωματική αντιπολίτευση που παρέλαβε, με βουλευτές, πανελλαδική διάρθρωση, επιχορήγηση και προσωπικά προνόμια, τα οποία πριν μερικούς μήνες δεν θα μπορούσε όχι να τα σκεφτεί, αλλά να τα φανταστεί. Ούτε αυτός. Ούτε κανείς άλλος.

Και δεν κέρδισε απλώς ένα κόμμα και μάλιστα της αριστεράς, στην οποίαν, υποτίθεται, ισχύουν άλλοι -οργανωτικά και ιδεολογικά σιδερόφραχτοι- κανόνες, αλλά και το διοικεί κατά το δοκούν. Με την συμπεριφορά και τα λεγόμενά του οδήγησε όσους τον αμφισβητούσαν στην έξοδο. Σνομπάρει τις συνεδριάσεις των καθοδηγητικών οργάνων. Έχει αναγάγει την αδιαμεσολάβητη σχέση με τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ σε ύψιστη καταστατική αρχή. Τη μία μέρα λέει άλφα και την άλλη βήτα και δεν τρέχει τίποτε. Το 2023 ο ΣΥΡΙΖΑ από κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς μετατράπηκε σε κόμμα μιας περσόνας, η οποία δεν έχει ακόμη καταλήξει αν θα πρέπει να βολτάρει προς τα δεξιά, το κέντρο ή να διαγγελματίζεται για τη «σύγχρονη και προοδευτική αριστερά». Αδιαμφισβήτητα, ο Στέφανος Κασσελάκης το 2023 ζει το όνειρό του. Και καλά κάνει. Ίσως επειδή είναι ο μόνος στον ΣΥΡΙΖΑ που κατάλαβε αυτό που έλεγε ο αείμνηστος Μάνος Χατζιδάκης: «Το όνειρο είναι μια στιγμή κι όλες οι άλλες στιγμές απελπισία». Απελπισία για την αριστερά, τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Τσίπρα…

matrix24.gr