Το νομοσχέδιο για τα μη κρατικά Πανεπιστήμια είναι η διέξοδος του Κυριάκου Μητσοτάκη από τον πολιτικό βρασμό εντός ΝΔ και από την τραυματισμένη άσκηση ισορροπίας μεταξύ φιλελευθερισμού και δεξιάς.

Επιστρατεύοντας την μεταρρυθμιστική ατζέντα ο πρωθυπουργός επιχειρεί να μεταφέρει την δημόσια αντιπαράθεση σε σκληρό ιδεολογικό τερέν, να τονώσει την συνοχή της Νέας Δημοκρατίας και να αφήσει πίσω του – προσώρας τουλάχιστον – το κεφάλαιο Αντώνης Σαμαράς.

Επιπλέον, βγάζει στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας μια υπόθεση που είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει θερμές αντιπαραθέσεις σε πολιτικό, επιστημονικό και κοινωνικό επίπεδο και θα αφήσει σε δεύτερο πλάνο τα ζητήματα όπου η κυβέρνηση χρεώνεται με βαριά υστέρηση έως και καθολική ήττα: από την επέλαση της ακρίβειας και την κατάρρευση του δόγματος «νόμος και τάξη» μέχρι την αδυναμία της να απεγκλωβιστεί από τις εσωκομματικές βαρονίες.

Οι ανεπάρκειες αυτές μπορεί να συγκαλύπτονται από την (σταθερή) απουσία ισχυρής αντιπολίτευσης, αρχίζουν όμως πια να αποκτούν χαρακτηριστικά πολιτικής απειλής. Αποκτούν επίσης υψηλό βαθμό ρίσκου εν όψει ευρωεκλογών καθώς η έως τώρα προσπάθεια ισορροπίας του Κυριάκου Μητσοτάκη μεταξύ κέντρου και σκληρής δεξιάς εμφανίζει ρωγμές και διαμορφώνει συγκρουσιακό τοπίο και στις δύο πλευρές του κόμματος – τόσο στο φιλελεύθερο όσο και στο δεξιό μπλοκ.

Εδώ, δεν ήταν μόνο το ηχηρό «όχι» Σαμαρά στην τροπολογία για τους μετανάστες που ανέδειξε τα κενά της κομματικής συνοχής. Εξίσου αποκαλυπτικό ήταν και το θέμα με την ροζ σημαία, το έργο τέχνης που κατέβηκε από το ελληνικό προξενείο της Νέας Υόρκης με εντολή Γεραπετρίτη μετά την έκρηξη στην Βουλή του επικεφαλής της Νίκης Δημήτρη Νατσιό.

Το παρασκήνιο για την συγκεκριμένη απόφαση δείχνει ότι η υπόθεση πάει πιο βαθιά και πως η «αποκαθήλωση» της σημαίας υποκινήθηκε πρωτίστως από τον εκδότη της ομογενειακής εφημερίδας «Εθνικός Κήρυκας» Αντώνη Διαματάρη – τον ίδιο άνθρωπο που διετέλεσε για λίγους μήνες υφυπουργός Εξωτερικών πριν απομακρυνθεί για το γνωστό θέμα των αμφισβητούμενων τίτλων σπουδών του.

Είτε λόγω Νατσιού, είτε με δάκτυλο Διαματάρη πάντως το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: Ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης έδωσε εντολή να αποσυρθεί η σημαία από το Προξενείο για να βρεθεί αυτομάτως στο στόχαστρο κορυφαίων στελεχών της κυβέρνησης και του κόμματος. Ντόρα Μπακογιάννη και Δημήτρης Καιρίδης ήταν οι πρώτοι που βγήκαν απέναντι στην απόφαση Γεραπετρίτη, δείχνοντας ότι η δυσανεξία για ευαίσθητες κυβερνητικές κινήσεις δεν εντοπίζεται πλέον μόνον στην δεξιά πτέρυγα της ΝΔ αλλά και στις τάξεις των φιλελεύθερων.

Σ’ αυτό το σκηνικό ο Κυριάκος Μητσοτάκης ενεργοποιεί ξανά το μεταρρυθμιστικό project και επενδύει πολλά στην δημόσια συζήτηση που ανοίγει η ίδρυση των μη κρατικών Πανεπιστημίων. Αφενός διότι πρόκειται για επιλογή που βρίσκει σύμφωνη και ενωμένη όλη την Νέα Δημοκρατία και, αφετέρου, διότι θεωρεί πως ενισχύει το προσωπικό του πολιτικό κεφάλαιο και το προφίλ του αποφασιστικού πρωθυπουργού που «δεν διστάζει να έρθει σε ρήξεις για να πάει την χώρα μπροστά» όπως λέγεται χαρακτηριστικά από το Μαξίμου.

Αυτή είναι και η τακτική με την οποία θα προσπαθήσει να φθάσει ως τις ευρωεκλογές καθώς οι «μπλε φάκελοι» που μοιράστηκαν στους υπουργούς στην χθεσινή συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου περιλαμβάνουν 500 «ορόσημα» κυβερνητικών πρωτοβουλιών, δράσεων και στόχων για το σύνολο του 2024 πάντοτε με μεταρρυθμιστικό προσανατολισμό.

Το παράπλευρο ωστόσο ερώτημα, και η σιωπηλή αγωνία και στην κυβέρνηση και στο Μαξίμου, παραμένει το εάν η μεταρρυθμιστική ατζέντα θα αποδειχθεί αρκετή για να παρακάμψει το έτερο μεγάλο «ορόσημο» – εκείνο της ακρίβειας που καλπάζει και συσσωρεύει κοινωνική δυσφορία.

tvxs.gr