Τα κουρέλια (στις Σπέτσες) τραγουδάνε ακόμα
Αφού κατέπαυσε η κριτική στις Σπέτσες περί τουριστικού κοσμοπολιτισμού κι αφού εξοικειώθηκαν όλοι με τον φιλόξενο ηγέτη, τα βέλη εστιάστηκαν στο τι μπορεί να δώσει το ελληνοαμερικανικό όνειρο, εκφερόμενο μάλιστα εξ αριστερών.
Οπως και σε άλλα κρίσιμα θέματα (εθνικά, Κεντροαριστερά, γραφειοκρατία, δικαιώματα), έτσι και στο αναπτυξιακό ζήτημα ο κ. Κασσελάκης έχει ορθή κατεύθυνση. Εχει άραγε διαπιστώσει το τι κατέστρεψε το αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ στο αμέσως προηγούμενο διάστημα; Μελετά εμβριθώς έρευνες της κοινής γνώμης; Είναι πολύ ευφυέστερος άλλων; Ο,τι κι αν συμβαίνει το βέβαιο είναι ότι στα μείζονα απαντά σωστά παρά τα όποια πιθανά κενά του λόγω ηλικίας, απουσίας από τη χώρα κ.λπ.
Βιώνουμε μια αφύσικη κατάσταση. Η χώρα έχει καταργήσει τη δύναμη εξέλιξης όχι μόνο των κοινωνικών διεργασιών, αλλά και της φύσης της ίδιας. Ακόμη κι ο φυσικός κόσμος εξελίσσεται διά της φυσικής επιλογής, δηλαδή από την ελεύθερη επίδραση της τυχαιότητας.
Δεν θα εξελισσόταν αν τυχόν ο Θεός έπαιζε με σημαδεμένη τράπουλα. Θα παρέμενε ζηλότυπα ίδιος κι απαράλλαχτος.
Στην Ελλάδα τυχαιότητα δεν υπάρχει. Για να προκόψεις ως πολιτικός ή ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο θα πρέπει να έχεις σόι. Για να «παίξεις» στην ενέργεια ή στα διυλιστήρια ή στα δημόσια έργα πρέπει να ανήκεις σε ένα ολιγομελές κλαμπ, αυστηρά μονοψήφιο. Κι όπου δεν υπάρχει τυχαιότητα, δεν υπάρχει εξέλιξη, δεν υπάρχει ταυτόχρονα παρά περιορισμένη ανάπτυξη και παράνομο κέρδος.
Οι Ελληνες που προκόβουν έξω μαρτυρούν το τι γίνεται στη χώρα σε επίπεδο ισότητας ευκαιριών. Προκόβουν όχι γιατί η ξενιτιά τούς εμπνέει, αλλά γιατί λείπουν όλα όσα κλείνουν εδώ και την τελευταία χαραμάδα στο τυχαίο, στο άλλο, στο εκτός προγράμματος. Ακόμη και στην ελληνική Αριστερά η διαδοχή όφειλε να έχει κριθεί εκ των προτέρων και η εκλογή ενός αουτσάιντερ βιώθηκε ως απαράδεκτο σκάνδαλο. Ακόμη και ποδοσφαιριστής ή τραγουδιστής να θες να γίνεις, πριν από τη φωνή ή το ταλέντο είναι τα κονέ.
Αν η υπεροχή του αμερικανικού καπιταλισμού σε σύγκριση προς τον ευρωπαϊκό είναι ακριβώς η προάσπιση του ελεύθερου ανταγωνισμού, το αμερικανικό όνειρο συνίσταται στην εξύμνηση της τυχαιότητας. Κι αν η Ευρώπη στη κλίμακα από 1-10 παίρνει το μισό από τις ΗΠΑ, π.χ. παίρνει πέντε (5), πόσο άραγε παίρνει η Ελλάδα;
Η ακόμη περαιτέρω νόθευση του ανταγωνισμού από τη σημαδεμένη τράπουλα της Αγίας Οικογένειας, που τώρα έχει ενισχύσει το οπλοστάσιό της και με τα Pretador, κρατάει τη χώρα στο νοτιοβαλκανικό status της Γ’ Εθνικής. Αν αυτό το αμερικανικό όνειρο είναι ο ανόθευτος ανταγωνισμός που επιτρέπει το τυχαίο και στον «οποιονδήποτε» να ελπίσει, τότε η σημαδεμένη τράπουλα της Ελλάδας θα πρέπει να λέγεται ο ελληνικός εφιάλτης!
Αυτό καθιστά το εκσυγχρονιστικό αίτημα ισχυρά πλειοψηφικό κι απολύτως αντιμητσοτακικό, όσο κι αν φτιασιδώνεται ο εν λόγω τη μια ως Σημίτης και την άλλη ως Βενιζέλος. Κι αυτό καθιστά τη ματιά του ελληνοαμερικανικού ονείρου απολύτως κι οπωσδήποτε προοδευτική. Αν μάλιστα βγάλει από την παθητικότητα τα 11 εκατομμύρια Ελληνες που δείχνουν να έχουν πια συμβιβαστεί, τότε μπορεί να έχει συμβάλει στην επανάσταση του αυτονόητου.
Εν ολίγοις η έμφαση συνήθως δίνεται στη μεροληπτική κι άδικη κατανομή της κάστας (οικονομικής και διοικητικής) που κυβερνά τη χώρα. Αυτό όμως είναι η περιορισμένη ζημία του μετά (Β’ ημιχρόνιο). Στο Α’ ημιχρόνιο η σημαδεμένη τράπουλα έχει μειώσει δραματικά το παραγόμενο προϊόν. Αντί για καρβέλι παράγεται παξιμάδι που στη συνέχεια πράγματι μοιράζεται τελείως άδικα, οπότε για τους πολλούς δεν απομένουν παρά ψίχουλα.
Το ελληνικό όνειρο μιας «κανονικής» χώρας πρώτα απ’ όλα περιλαμβάνει την αποκατάσταση του ελεύθερου ανταγωνισμού, πράγμα στο οποίο για να συμφωνήσεις δεν χρειάζεται να είσαι ούτε σοσιαλιστής, ούτε βιομηχανικός εργάτης. Αρκεί να μη σε βολεύει η νοτιοβαλκανική κλεπτοκρατία των κολλητών. Ούτε να ικανοποιήσε ως λακές γλείφοντας κόκαλα.
Ο Κασσελάκης με το ελληνικό όνειρο φιλοδοξεί να τραβήξει την προσοχή του λαού στην τεράστια ζημία από την έλλειψη ανταγωνισμού που επέρχεται από τον αποκλεισμό στην παραγωγή (στο Α’ ημιχρόνιο) κι όχι μόνο από τον αποκλεισμό ή το ρίξιμο στη συνέχεια από την άδικη κατανομή.
ΥΓ. Μαθαίνοντας ότι, αντί για γκρίνια, οι Σπέτσες κατέληξαν σε τραγούδια, χάθηκα στον ρεμβασμό. Από τον χαρούμενο ελληνικό κινηματογράφο «Τζένη Τζένη» το 1966 ώς την πικρή σουρεαλιστική ταινία του Νικολαΐδη το 1979 «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα» πέρασαν ελάχιστα χρόνια. Οσα από την αρχή των μνημονίων και την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ ώς σήμερα.
*Πρ. βουλευτής, μέλους της Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., συντονιστής Στεγαστικής Πολιτικής
Δεν υπάρχουν σχόλια