Στήλη Άλατος: Γιατί Αλέξη; (Hasta siempre…)
Τιμημένοι μου αναγνώστες, μπήκε και ο Μάρτιος. Περνάνε οι μέρες και οι μήνες,χωρίς να αλλάζει το κλίμα στην χώρα-σφραγίδα και είμαι στα κάτω μου η Στήλη Άλατος. Τόσο κάτω που ήμουνα σήμερα σε μια κατάσταση να μην γράψω και να δώσω μια κλωτσιά στο λαπτοπ, να πάει στο διάολο, αλλά μετά σκέφτηκα ότι δεν θα έχω λεφτά να αγοράσω καινούριο, αν δεν έχω λαπτοπ δεν θα μπορώ να γράψω, αν δεν γράψω δεν θα έχω να φάω και άλλα τέτοια πεζά και αδιάφορα σε εσάς που με διαβάζετε, αλλά τι να κάνουμε που αυτή είμαι. Ναι μα την αλήθεια, η διάθεσή μου σήμερα είναι τέτοια που θέλω κάπου να κρυφτώ και να βγω έξω όταν θα έχει αλλάξει ο κόσμος. Τώρα θα μου πείτε τι εννοώ και τι όνειρο είδα στον ύπνο μου και σας πρήζω. Καλά μου παιδιά, θα ήθελα αν μπορούσα, να μην γράψω μέχρι να καταφέρω κάτι πολύ δύσκολο, σχεδόν ακατόρθωτο,σας λέω μα την Παναγιά, που έκανα και τον σταυρό μου το πρωί, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου φέρει η ζωή. Τώρα ποιό είναι το ακατόρθωτο; Να βγω στον δρόμο με τα 12ποντα και να αρχίσω να χορεύω σε ένα ρυθμό που έχω στο μυαλό μου, να τώρα μου ήρθε το corazon espinado του Carlos Santana. Κι εκεί που χορεύω μόνη μου, λέει καλά μου παιδιά, να αρχίσουν να ακούνε όλοι τον ρυθμό που έχω στο μυαλό μου και να χορεύουμε όλοι μαζί σε έναν ατέρμονο χορό. Και τώρα θα πεταχτεί κάποιος και θα γράψει : “άρχισε τις μαλακίες η Στήλη Άλατος” και θα χει και δίκιο και θα φωνάξω κι εγώ μαζί του : “γιούχα”. “Ρε γιούχα” , που μου είπαν πριν λίγες μέρες και πάγωσε η καρδιά μου. Ναι που λέτε,δεν θα έγραφα σήμερα, αλλά… Γιατί Αλέξη;
Τιμημένοι μου αναγνώστες, οι τελευταίες μέρες είναι αυτές που ο Αλέξης επέλεξε να ανακατέψει τα εσώψυχα του (έτσι τουλάχιστον νομίζει, γιατί άλλο πράγμα έκανε) και να μιλήσει, για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, στο κόμμα του και ούτω καθεξής. Είμαι πολύ ευγενική απέναντι στον Αλέξη , καλά μου παιδιά, το καταλάβατε έτσι; Ποιός είναι ο Αλέξης; Ένας είναι ο Αλέξης ο Τσίπρας, που προσπαθούν όλοι, μαζί κι ο ίδιος όπως φαίνεται,να σβήσουν το πέρασμά του από την πολιτική ζωή του τόπου. Τι πάθατε τιμημένοι μου αναγνώστες; Δεν είναι φανερή η προσπάθεια του συστήματος, να σβήσει από την συλλογική μνήμη, το πέρασμα του Τσίπρα και του Συριζα από την διακυβέρνηση του τόπου; Το ξέρετε, σας το έχω ξαναγράψει, θέλουν να σβήσουν την συλλογική μνήμη, για να μην υπάρξει ξανά ανάλογη απειλή, από αυτούς τους τύπους, που έγιναν κυβέρνηση και δεν έβαλαν το δάχτυλο στο δημόσιο μέλι. Όλοι γι αυτό πασχίζουν. Το αντισύριζα μέτωπο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, οι ημίτρελοι υποστηρικτές του, οι θεότρελοι μιμητές πολιτικών, που έχουν μπει στην Βουλή με την ψήφο μισότρελων , που νομίζουν ότι τιμώρησαν το σύστημα , πυροβολώντας τα πόδια τους. Όλοι πεπεισμένοι από ένα κυρίαρχο κίβδηλο αφήγημα, που το έχουν καταπιεί και το εχουν χωνέψει, θέλουν να σβήσει από την συλλογική μνήμη ο Συριζα και ο Αλέξης Τσίπρας. Τώρα θα μου πείτε, πως γράφω ότι και ο ίδιος ο Αλέξης θέλει να κάνει τα ίδια με αυτούς; Πως αλλιώς εξηγείται το γεγονός τιμημένοι μου αναγνώστες, ότι με την τελευταία του ομιλία ο Αλέξης Τσίπρας, επέλεξε την αντιπαράθεση με τον το εαυτό του, όχι ως μέσο αυτοκριτικής, αλλά ως μέσο αποδόμησης της πρώτης φοράς αριστερά, για να είναι και η τελευταία; Ο Αλέξης καλά μου παιδιά, έμοιαζε σαν να μιλάει ως παρατηρητής μιας πενταετούς διακυβέρνησης, πετώντας το ανάθεμα σε όλους τους συνεργάτες του. Αντιπαράθεση ως μέσο αποστασιοποίησης από τις αποτυχίες και οικειοποίηση κάθε επιτυχίας αυτών των συνεργατών, που επί χρόνια είναι στο απόσπασμα και δέχονται τους πυροβολισμούς, που είχαν αυτόν ως στόχο. Γιατί Αλέξη; Η υστεροφημία είναι ένα δύσκολο παιχνιδάκι, καλά μου παιδιά. Δεν σου την φτιαχνουν οι κόλακες, οι ψευτοοπαδοί, οι οπαδοί,οι όψιμοι υποστηρικτές και οι υπάλληλοι του συστήματος. Έρχεται μόνη της, μέσα από άλλα μονοπάτια, όχι από αυτά που ακολούθησε ο Εφιάλτης. Η επανάκαμψη στην ενεργό πολιτική σκηνή, δεν γίνεται από τα πάνω προς τα κάτω , αλλά από κάτω προς τα πάνω, αλλιώς ονομάζεται τερατογένεση, όπως μου είπε πριν από λίγες ημέρες το επίσημο the faq και εγώ συμφώνησα, όχι γιατί έπρεπε, αλλά γιατί έτσι είναι. Γιατί Αλέξη; Τιμημένοι μου αναγνώστες, δεν γράφω κάτι άλλο. Κλείνω… Hasta siempre Αλέξη…
Δεν υπάρχουν σχόλια