Ηλικιωμένος καλοντυμένος κύριος περίμενε υπομονετικά έξω από το γραφείο μου. Αναζητούσε αν η γυναίκα του, που όριζε το σπίτι, ήταν δικαιούχος σε κάποιο λογαριασμό, γιατί αυτός δεν γνώριζε. Αυτή έκανε κουμάντο μου διαμήνυσε. 

Πήγαμε στο γιατρό για το πόδι της και το βράδυ έφυγε. Έπιασα το χέρι της και ήταν παγωμένο. Συγκινήθηκε και αφέθηκε στο να δακρύσει. Συγγνώμη, μου ζήτησε προσπαθώντας να διατηρήσει την αυτοκυριαρχία του.  Ψάχνουμε άνθρωπο να μιλήσουμε και δεν έχουμε. Παιδιά δεν είχαμε. Οι γείτονες σε πολυκατοικία 20 διαμερισμάτων, ούτε καλημέρα δεν λένε. Ερχόμασταν στην τράπεζα και τους γνωρίζαμε όλους, γελούσαμε πολύ. Ούτε τα παράθυρα δεν ανοίγω πια να μπει φρέσκος αέρας.

 Όπως ήρθε με αξιοπρέπεια, με τον ίδιο τρόπο αποχώρησε. 

Συμπτωματικά διάβαζα ένα επιστημονικό άρθρο στο Harvard Business Review ( What Self-Awareness Really Is (and How to Cultivate It)), όπου η αρθρογράφος Τasha Εurich επεσήμανε ότι η ερώτηση που συνεισφέρει στην αυτοβελτίωση δεν είναι το γιατί, αλλά το τι. Το γιατί δημιουργεί υποκειμενική απάντηση και προκαλεί το θυμικό, ενώ το τι εστιάζει σε γεγονότα.  Δεν βοηθάει το γιατί σαν κοινωνία έχουμε παραμελήσει και αδιαφορούμε για τους αόρατους ανθρώπους, αλλά το τι μπορούμε να κάνουμε για να τους βοηθήσουμε. 

Είναι προφανές ότι δεν υπόκειται στην ατομική ευθύνη, αλλά στην συλλογική. Όσο θεριεύει ο ατομισμός, τόσο θεωρούμε ότι δεν είναι ευθύνη μας. Έχουμε απομονωθεί από το μέλλον μας και μας ενδιαφέρει ένα ρηχό παρόν.

Η Ευρώπη σαν θεσμός προχωρά χωρίς όραμα με ασήμαντους διαχειριστές. Το debate των υποψήφιων προέδρων ήταν άνευρο και αδιάφορο για τον κόσμο. Στην εκδήλωση του ΣΕΒ οι επιχειρηματίες Παπαλεξόπουλος και Μυτιληναίος άσκησαν κριτική για το ευρωπαϊκό μοντέλο που δεν λειτουργεί, για το βουνό γραφειοκρατίας και για το “Brussels Bubble”. O Ευάγγελος Μυτιληναίος προχώρησε ακόμα παρακάτω μιλώντας για την χειρότερη Κομισιόν της ιστορίας. 

Γιατί δεν λειτουργεί η Ευρώπη; Μάλλον θα δικαιώσουμε την αρθρογράφο. Τι οφείλουμε να κάνουμε; Να ψηφίσουμε ανθρώπους που αντιλαμβάνονται τις νέες γεωπολιτικές συνθήκες και τον ρόλο της Ευρώπης στον νέο Ψυχρό Πόλεμο. Να πιέσουν για δομικές αλλαγές. Να ενισχύσουν την καινοτομία. Να αντιληφθούν ότι το συλλογικό μας όραμα πεθαίνει. Να παράγουμε ένα νέο υπόδειγμα βιώσιμο και συμπεριληπτικό, αμεσοδημοκρατικό και δίκαιο. H προοδευτική παράταξη είναι κατακερματισμένη σε κόμματα και σε ανθρώπους που νιώθουν πολιτικά ορφανοί, πρέπει να επιλεγούν υποψήφιοι που μπορούν μιλήσουν μεταξύ τους. Μια κεντροαριστερή πολυκατοικία γεμάτη στελέχη που ούτε καλημερίζονται δεν παράγει αποτέλεσμα. Χρειαζόμαστε να ανοίξουμε πόρτες και παράθυρα να μπει φρέσκος αέρας.

ΥΓ. Φεύγοντας ο κύριος με συμβούλευσε να μην στεναχωριέμαι για τίποτα, γιατί δεν αξίζει, ενώ δεν είχε στεγνώσει ακόμα το δάκρυ από το μάτι του….


tvxs.gr