Πού το πάει;
Η αληθινή εκλογική διαφορά των δυο πρώτων κομμάτων είναι περίπου 33-20%. Όχι μικρή αλλά όχι θηριώδης και σαφώς ανατρέψιμη ακόμη και χωρίς να επιτευχθεί η ενότητα της δημοκρατικής παράταξης! Όσοι συγκρίνουν με το περσινό εκλογικό αποτέλεσμα, απλώς παραβλέπουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε στις γενικές εκλογές μια διαφορά +32% και +35%, όποτε οι εθνικές εκλογές ήταν κοντά στις ευρωεκλογές (2019 και 2014).
Πόσο μάλλον που το καινοφανές κι εμφανώς άγουρο εγχείρημα Κασσελάκη βρίσκεται από πολλές απόψεις εν εξελίξει και τμήματα του εκλογικού σώματος βραδυπορούν μεν αλλά μπορεί να μεταστραφούν.
Τέλος, οι δημοσκοπήσεις δεν έδειξαν, κατά μέσο όρο, ποτέ πάνω από 16% οπότε αυτό που διέψευσε προσδοκίες ήταν ένας πόντος, άντε δύο για τους πιο αισιόδοξους.
Αυτό ήταν το τοπίο την επαύριο των εκλογών, με τον ΣΥΡΙΖΑ να έχει μια γλυκόπικρη γεύση δεδομένου ότι ναι μεν είχε περάσει από τα καυδιανά δίκρανα αλλά δεν αξιοποίησε επαρκώς την κατάρρευση του αντιπάλου. Με τον πανικό ωστόσο να έχει εγκατασταθεί πια στο Μαξίμου και με μια μεγάλη αναστάτωση να έχει ξεσπάσει στο ΠΑΣΟΚ.
Στην Κουμουνδούρου άρχισαν να σκέφτονται τις θερινές διακοπές αλλά δεν είχε τραγουδήσει ακόμη η χοντρή κυρία. Η χειραγώγηση των εσωκομματικών εξελίξεων με όπλο τα κανάλια θα ήταν ο σκληρός αγώνας του θέρους. Αυτό που παρακολουθούμε ήδη να ξεδιπλώνεται κι απέναντι του ορθώνεται η αυτονομία της πολιτικής.
Ο καλός, ο κακός κι ο άσχημος
Αρχικά ακούστηκε ως άνιση η πρόταση προκήρυξης δημοψηφίσματος από κάποιους επιστημονικούς συνεργάτες-τέως βουλευτές, ή η προαναγγελία come back Τσίπρα δια τηλε-προφητειών. Πράγματι, από μόνα τους όλα αυτά είχαν κάτι το αναστάσιμο (στρακαστρούκες). Ειδικά το δημοψήφισμα, ως 5η συριζαική κάλπη εντός 8μήνου, θα δήλωνε ότι «έξις, δευτέρα φύσις!» και θα συνιστούσε καθαρή διακωμώδηση. Ακόμη κι αν το ερώτημα από το ασαφές αν δηλαδή αγαπάμε όλοι την ενότητα, περιέπιπτε στο αληθινό: μήπως πρέπει να φύγει ο νεοεκλεγείς, θα γινόμασταν γελοίοι.
Γιατί άραγε ένας αρχηγός που οικειοθελώς «παραμέρισε», να επιθυμεί επιστροφή μόλις λίγους μήνες μετά; Είναι κωμικό να φέρεται ότι επιχειρεί να τεθεί επικεφαλής όλων όσων κατά καιρούς απέπεμψε ή συγκρούστηκε μαζί τους (Βαρουφάκης, ΛΑΕ, Ζωή Κωνσταντοπούλου, Φίλης, Κασσελάκης, γιατί όχι τότε κι Αλαβάνος ή Λαφαζάνης …). Το περίεργο είναι ότι το ανεδαφικό σενάριο συνεχίζει να περιφέρεται στα ΜΜΕ και ν’ αντιμετωπίζεται με εμβρίθεια.
Δεν ακούσαμε κανέναν να ερωτά τι ασυναρτησίες λέτε κύριε ούτε ακούσατε καμία ρητή καταδίκη ότι οι «προφήτες» τα βγάζουν όλα αυτά από την κοιλιά τους. Αντιθέτως σταδιακά οι χρησμοί μιας Πυθίας που παίρνει ληγμένα, αντί να προκαλούν καγχασμό, άρχισαν ν’ αναπαράγονται ως πηχυαίοι τίτλοι. Έτσι κάπως προκύπτει κι η χθεσινή κλιμάκωση, αυτή που έκανε τις σάλπιγγες του εμφυλίου πολέμου να ηχήσουν και πάλι.
Είναι ολοφάνερο ότι πίσω από τις εξελίξεις κρύβεται ο «σκηνοθέτης δίχως όνομα», όπως θα έγραφαν οι οθόνες της δεκαετίας του 70. Επίσης είναι προφανές το ποιός έχει την δύναμη και το κίνητρο να κατασκευάζει λύσεις «ρεζέρβες». Κανείς από την άλλη, δεν μπορεί να διανοηθεί στον ρόλο αυτό τον κ Τσίπρα, για μια σειρά λόγων. Τότε γιατί αυτός δεν το τελειώνει ρητά; Για ποιό λόγο να αβαντάρει την διαπλοκή, που τον κυνήγησε απηνώς;
Αν όμως δεν είναι πια ο κ Τσίπρας με τους καλούς, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι με τους κακούς! Υπάρχει κι η πιο πολύπλοκη διαλεκτική του καλού, του κακού και του άσχημου. Όσοι θητεύουν στον Σέρτζιο Λεόνε γνωρίζουν ότι οι συμμαχίες μεταξύ τριών ανεξαρτήτων παραγόντων μπορούν να οδηγήσουν σε παραδοξότητες, μόνο και μόνο από την επιθυμία να βλάψεις τον τρίτο.
Πιθανά κίνητρα
Το κίνητρο σε κάθε περίπτωση του τρίτου αυτόνομου παίκτη που προστίθεται στο πεδίο διερευνάται.
Στην πιο καλοήθη εκδοχή, πρόκειται για το σύνδρομο του νεαρού συνταξιούχου, που κολακεύεται ακούγοντας τους άλλους ταβλαδόρους του καφενείου να εξυμνούν τον μαστρο-Αλέξη που τώρα θα είχε πάρει την Πόλη κι ας ξέρει πια πολύ καλά οι Πόλεις τι σημαίνουν.
Στην δεύτερη περίπτωση είναι για το ονόρε, αυτό που οδήγησε τον Κ Καραμανλή τον μείζονα να παραδώσει το κόμμα του στον Κων/νο Μητσοτάκη για ένα γαμώτο. Κι έτσι είδαμε όχι μόνον εκείνον Πρωθυπουργό αλλά και τον γιο του και δημάρχους την κόρη του και τον εγγόνο του, για να μην αναφερθώ σε άλλα εγγόνια που πήραν τις ωτακουστικές του συνήθειες. Γιατί άραγε τα πάθαμε όλα αυτά; Για να ξαναγίνει ο Καραμανλής δεύτερη φορά ΠτΔ, που δεν σήμαινε πλέον και πολλά πράγματα.
Στην τρίτη εκδοχή που είναι η χειρότερη, ο χθεσινός ηγέτης συμπεριφέρεται ως φύλαρχος και υπό την πίεση χθεσινών αξιωματούχων του αποδέχεται να μπει στο παιγνίδι της διαπλοκής ως ελάσσων εταίρος απλώς για να τους εξασφαλίσει την πολιτική επιβίωση τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια