Η Νέα Αριστερά, το Νέο Λαϊκό Μέτωπο και άλλες ιστορίες
Έχουν φουντώσει τελευταία εντός της Νέας Αριστεράς οι συζητήσεις για τη δημιουργία Νέου Λαϊκού Μετώπου και στην Ελλάδα στα πρότυπα της Γαλλίας. Όμως ένα τέτοιο εγχείρημα, στο οποίο θα πρωτοστατήσει η Νέα Αριστερά, δεn φαίνεται να είναι εφικτό. Τρεις είναι οι σημαντικότεροι λόγοι που οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα υπό τις υπάρχουσες συνθήκες.
Πρώτον, δεν υπάρχει τέτοιο κοινωνικό αίτημα - απαίτηση που να εκδηλώνεται δυναμικά. Μπορεί στην Γαλλία να συναντήθηκαν σε ένα γραφείο οι ηγεσίες των κομμάτων του ΝΛΜ αλλά από κάτω διαδήλωνε ο κόσμος, τα σωματεία και τα συνδικάτα με σύνθημα «βρείτε τα». Ενώ εδώ, με το μέγεθος της αποχής στις ευρωεκλογές, αποδείχθηκε ότι όσοι μας μεταφέρουν από την προεκλογική εμπειρία τους το λαϊκό μήνυμα «βρείτε τα να φύγει ο Μητσοτάκης» μας μεταφέρουν τη μισή αλήθεια, αφού προφανώς δεν πήραν το άλλο λαϊκό μήνυμα «όλοι είστε το ίδιο».
Δεύτερον, το θολό πολιτικό στίγμα της Νέας Αριστεράς σε αρκετά σημαντικά και ταυτοτικά θέματα προεκλογικά αλλά και μετεκλογικά δεν εμπνέει και δεν κινητοποιεί τον κόσμο που συνεχίζει να την παρακολουθεί από μακριά και με μεγάλες επιφυλάξεις. Απέφυγε να πάρει θέσεις για το χρηματιστήριο ενέργειας ενώ αυξάνονται διαρκώς τα τιμολόγια, για την αγροτική ανάπτυξη, τις ΑΠΕ, την πράσινη μετάβαση ενώ κλιμακώνεται ο πόλεμος στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή.
Παράλληλα, στο εσωτερικό της Νέας Αριστεράς επικρατεί αδιαφάνεια με αποτέλεσμα να μη μπορεί να γίνει εύκολη πλήρωση των παραπάνω κενών, διόρθωση των λαθών αλλά και απόδοση ευθυνών για την προφανή αποτυχία του πολιτικού σχεδιασμού γενικότερα αλλά και όσο αφορά τις ευρωεκλογές.
Η αδιαφάνεια κυριαρχεί στον καπιταλιστικό κόσμο που ζούμε, δεν γνωρίζουμε, για παράδειγμα, ποιοι κερδοσκοπούν από τον πόλεμο και ποιοι κινούν τα νήματα της γερασμένης αμερικανικής προεδρίας, ενώ ταυτόχρονα χρεώνονται ακόμη και με την υποψία για την απόπειρα δολοφονίας του Τραμπ. Όμως η αδιαφάνεια στο εσωτερικό ενός αριστερού κόμματος δεν συμβαδίζει με τις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς.
Δεδομένων των παραπάνω, η Νέα Αριστερά μπαίνει σε μια άγονη συζήτηση περί συμμαχιών και μετώπου, που εκτός από έναν μικρομεγαλισμό (η τελευταία δημοσκοπική της επίδοση ήταν 1.9%), δημιουργεί μια αίσθηση στον κόσμο για αγωνία της ηγεσίας να αναπαραχθεί μέσα από έναν υποτιθέμενο κυβερνητισμό, την ίδια στιγμή που θα έπρεπε να βρίσκει τη δυναμική της, να σχεδιάζει κυβερνητική προοπτική και να καταρτίζει πρόγραμμα θέσεων μέσω ενός στρατηγικού σχεδιασμού για τον λαό, τη χώρα και την Ευρώπη.
Άλλωστε η έλλειψη της κυβερνητικής προοπτικής ήταν και η αχίλλειος πτέρνα του ΝΛΜ. Οι θεωρίες για δεξιές στροφές τινάχτηκαν στον αέρα παρά την προσπάθεια διάφορων επίδοξων αναλυτών να εμφανίζουν ότι οι ψήφοι της αριστεράς μειώθηκαν στον δεύτερο γύρο αποκρύπτοντας τη γραμμή παραίτησης υποψηφίων και υπερψήφισης σε διακόσιες περίπου εκλογικές περιφέρειες των υποψηφίων του Μακρόν. Σε μια δύσκολη λοιπόν αναμέτρηση όπου η ακροδεξιά έδινε τη μάχη προτάσσοντας αυτά που επιδιώκει, ενώ η αριστερά αυτά που αποτρέπει, το ΝΛΜ δεν πρόβαλε καν τον αντίπαλο πρωθυπουργό του Μπαρντελά. Γεγονός που σήμερα γίνεται η αφορμή να κινδυνεύει να διαλυθεί, αφού πρώτα κατάφερε να σταματήσει τη Λεπέν, τη σύμμαχο του Πούτιν.
Τέλος, δεν μπορεί η ευρωπαϊκή αριστερά, δηλαδή εμείς, να κάνει μετωπική πολιτική έξω από την Ευρώπη, ειδικά την περίοδο που οι οικονομίες των χωρών επενδύουν στην παραγωγή όπλων και η ήπειρος βυθίζεται στον ζόφο του πολέμου. Έτσι επείγει η δημιουργία ενός πανευρωπαϊκού κινήματος ειρήνης, όχι μόνο ενάντια στο φασιστικό καθεστώς Νετανιάχου και στη γενοκτονία που επιχειρεί στον παλαιστινιακό λαό αλλά και που να απαιτεί άμεση κατάπαυση πυρός στην Ουκρανία και έναρξη διαπραγματεύσεων.
Η Ευρώπη πρέπει να ανεξαρτητοποιηθεί από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, όπως το έθεσε ρητά η γραμματέας των Podemos, μετά από την πρόσφατη σύνοδο του ΝΑΤΟ. Αν δεν το πούμε καθαρά κινδυνεύουμε να γίνουμε ένα ανέκδοτο που θα το προσπεράσει η Ιστορία, ειδικά αν εκλεγεί ο Τραμπ και αποσύρει όπως υποσχέθηκε το ΝΑΤΟ από την Ουκρανία σταματώντας τον πόλεμο. Αν δεν το πούμε καθαρά, θα έχουμε σημαντική ευθύνη για την ενίσχυση της ακροδεξιάς, που συνεχίζει να μιλά για ειρήνη αλλά ταυτόχρονα διχάζει τον κόσμο υποσχόμενη διωγμούς προσφύγων και μεταναστών, ένα άλλο θέμα(το προσφυγικό) στο οποίο εμφανίζουμε κενό θέσεων.
«Η πολιτική επιστρέφει» ποιους αφορά; Όλοι ζητούν ελευθερία και δικαιοσύνη. Το ζήτημα είναι για ποιο είδος ανθρώπου τις ζητάς, παρατηρεί ο Μ. Μερλό - Ποντί στις Σημειώσεις πάνω στον Μακιαβέλι. Με ποιους θέλεις να κάνεις χωριό, με τους δούλους ή με τους αφέντες.
Γιώργος Βερβέρης, Παντελής Μακρής, Κώστας Καρακατσιανόπουλος, Χάρης Παπαδόπουλος,
μέλη της Νέας Αριστεράς Α’ Θεσσαλονίκης
Δεν υπάρχουν σχόλια